Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Ο έρωτας τα χρόνια του κορωνοϊού

Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Ημερολόγιο πανδημίας web only

ΧΙ. 28/3/2020. Η στήλη που κρατά ο Λάκης Δόλγερας στο μηνιαίο Books Journal έχει τίτλο "Πήρα το γράμμα σου" και δημοσιεύει, συνήθως, σχολιασμένες επιστολές από αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε στο παρελθόν. Σήμερα, ανασύρει από το παρελθόν μια τέτοια επιστολή: ένας ναυτικός από την απομόνωση του επαγγέλματος γράφει στην αγαπημένη του. [TBJ]

Δύσκολο και βαρύ οι διάφοροι ερωτευμένοι να μην μπορούν να συναντηθούν λόγω της ελεγχόμενης μετακίνησης. Ιδιαίτερα αν κατοικούν μακριά ή αν ο έρωτάς τους είναι μυστικός. Τα δευτερόλεπτα της απομάκρυνσης τους φαίνονται αιώνες και καλούνται να περιμένουν εβδομάδες ή και μήνες. Διέξοδος η συνάντηση διά του κατοικιδίου (αν έχουν και οι δύο), αλλά πάντα σε απόσταση ενάμιση μέτρου, ή το ραντεβού σε κατάστημα τροφίμων, σε φαρμακείο, με τις γνωστές προδιαγραφές. Παρηγοριά στον άρρωστο… Ευτυχώς η μοντέρνα τεχνολογία μπορεί, φυσικά ώς ένα βαθμό, να λειτουργήσει ως υποκατάστατο της φυσικής συνάντησης, έχει εικόνα, φωνή, αλλά πάσχει ισχυρά από αφή.

Βγάζω κάποια ειρωνική διάθεση, από την ζήλεια μου, εγώ, ένας υπερήλικος, για τον οποίο οι παρόμοιες καταστάσεις αποτελούν απώτατο παρελθόν. Πάντως, αν μου επιτρέπεται, συνιστώ αλληλογραφία. Ναι, καλά καταλάβατε, γράμμα σε χαρτί και με μελάνι. Τα sms ωχριούν μπροστά του. Κρατά και δυναμώνει τον έρωτα. Παραθέτω γράμμα καπετάνιου του Ε.Ν., του Βαγγέλη Α., στη γυναίκα του Χριστίνα Π. Η αλληλογραφία βοήθησε να διέλθουν τον βίο κρατώντας την αγάπη τους ζωντανή.

 

***

 

 

Καλό μήνα αγάπη

Ανκόνα Σάββατο 1/3/1969 5 μ.μ.

Λατρευτή μου γυναικούλα,

Καλησπέρα Χριστινάκι μου, πώς πάνε τα κέφια εύχομαι πάντα καλά, τα δικά μου μην τα ρωτάς δυσθυμία και μοναξιά αφόρητη, ειδικώς σήμερα αισθάνομαι τόσο μόνος που μούρχεται να σκάσω. Μου λείπεις αφάνταστα αγαπημένη γι’ αυτό αν και μόλις εχθές σου ταχυδρόμησα γράμμα, ξαναπιάνω την πένα για να έχω την ψευδαίσθηση ότι σου μιλώ.

Όπως βλέπεις λατρεία ακόμα στην Ανκόνα είμαστε και θα είμαστε μέχρι τη Δευτέρα λόγω της απεργίας, έτσι μετάνιωσα που δεν σας είπα να μου γράφετε στη Βενετία. Ασφαλώς θα με προλάβαινε εκεί, τι να γίνει; Λοιπόν γράψε άλλο ένα στην Νάπολη (εκτός αυτού που σου είπα προχθές) και μετά στην Γένοβα.

[…]

Κι έτσι αγαπούλα μου αν και δουλειά γιοκ στο καράβι σήμερα και αύριο ο Βαγγέλης πιστός στα εξαγγελθέντα θα κάνει τις κλειστές του. Πράγματι αγάπη δεν μου κάνει κέφι να πάω πουθενά μόνος, ούτε καν σινεμά, έχω μία πλάκωση στην ψυχή που είναι άλλο πράγμα, πάλι να πάω για φαγητό χειρότερο ακόμη, ποιον να βλέπω μπροστά μου στο άδειο τραπέζι; Με ποιον να μιλώ αφού θα μου λείπεις εσύ γλυκό μου Χριστινάκι. Άστα, κακό πράγμα η μοναξιά…

Αλήθεια τι έγινε αγάπη με το λαχείο; Θα μου πεις για να μην τηλεγραφήσετε δεν κερδίσαμε τον πρώτο αριθμό! Τι δεν κληρωθήκαμε πουθενά; Τέλος κάτι θα τσιμπολογήσουμε από τους λήγοντες (είχα απ’ όλους). Πότε πότε αγάπη αγόραζε μια τετράδα για να υπάρχει η πόρτα της τύχης ανοιχτή!

 

Κυριακή 9 π.μ.

Καλημέρα λατρεία εχθές διέκοψα να φάω ένα μπακλαβά, μετά διάβασα λίγη… Καρκαλού… και ξεχάστηκα, μετά νάνι στις 11, αμ πώς ξέχασε –για την ώρα–Βαγγέλη αυτά που ήξερες στις 2 και στις 3!

Σήμερα Κυριακή αγάπη για πού θα πάτε βολτίτσα; Σας ζηλεύω, βλέπεις όταν ήμουνα αυτού δεν το εκτιμούσα το τουτού, τώρα και τι δεν θάδινα να ήμουνα δίπλα σου, να με πας έστω μέχρι τα Φάληρα, να γλίτωνα από την κλούβα που βρίσκομαι τώρα!

[…]

Αχ, γλυκιά μου λατρεία, πούσαι κουτσουνάκι να μου βαστήξεις λίγη συντροφιά, ν’ ακούσω την φωνίτσα σου, να βαστάω το χεράκι σου… Αγάπη μου λείπεις, μου λείπεις αφάνταστα και η πικρή μοναξιά μ’ έχει ζώσει από παντού, σε ποιον να μιλήσω; σε ποιον να πω τον πόνο μου; ποιος να με ακούσει; Ποιος άλλος εκτός από την πένα και το κρύο άσπρο χαρτί; Άστα Χριστινάκι μου, φαίνεται ότι ο άνθρωπος δεν γίνηκε να ζει μόνος…

Εχθές ήθελα εν συνεχεία να μιλούσα στο τηλέφωνο με τον Lauro για να μάθαινα τίποτα ενδιαφέροντα νέα σχετικά με μένα αλλά όπως σου είπα διεκόπη η γραμμή.

Η μοίρα μου τόχει; Ακόμα δεν ήρθα και έγινα φύλακας-άγγελος των Πορτογάλων! Όλο με ρωτούν πότε θα φύγει ο Γερμανός.. να μεσολαβήσω για τούτο για κείνο.. ο δε καμαρώτος με βλέπει σαν Θεό αλλά είναι δράμα ο δυστυχής (έλεγα χειρότερα από τον... συγγενή δεν θάβρισκα και να που υπάρχει πάντα το χειρότερο!), είναι σαν να μην υπάρχει καν,,,

Λοιπόν, χρυσό μου Χριστινάκι εδώ σε αφήνω λέγοντας σου ότι σ’ αγαπώ πολύ και ότι μου λείπεις αφάνταστα.

Σε γλυκοφιλώ αμέτρητες φορές

ο Βαγγέλης σου

υγ. ν’ αριθμείς τα γράμματα όπως και πρώτα

Λάκης Δόλγερας

Συγγραφέας. Βιβλία του: τα διηγήματα Ξεχασμένες Ιστορίες (2006) και τα μυθιστορήματα Μια σκοτεινή υπόθεση (2010), Η δεύτερη συνάντηση της Ελεωνόρας και του Νίκου (2012), Νικητές και νικημένοι (2013), Νεκρός στον ήλιο του Ιουλίου (2015)

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κλεισμένοι στο σπίτι Το χάος και το «Χάος»

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά