Ο Ίαν Μπουρούμα θύμα της πολιτικής ορθότητας. Η περίπτωση New York Review of Books.

Στο τεύχος 4 του Books' Journal, Φεβρουάριος του 2011, δημοσιεύσαμε έμα κείμενο του διευθυντή, τότε, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Δημήτρη Εϊπίδη. Είχε μόλις καταδικαστεί ο ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί, με μια εφιαλτική καταδίκη, να μην ξανακάνει ταινία τα επόμενα είκοσι χρόνια, και ο Εϊπίδης ήθελε να εκφράσει τον αποτροπιασμό του για εκείνη την απόφαση. Και μαζί, εξέφρασε τη συμπαράστασή του σε έναν καλλιτέχνη που ο ίδιος τον είχε ξεχωρίσει και τον είχε θαυμάσει τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως υπερασπιστή των αυτονόητων ελευθεριών. Αναδημοσιεύουμε εκείνο το κείμενο, μικρή αναφορά μνήμης στον Δημήτρη Εϊπίδη που πέθανε τα ξημερώματα της 6ης Ιανουαρίου 2021. [ΤΒJ]

Μια διαχρονική προσέγγιση της ελληνικής γλώσσας και των ελληνικών αφηγημάτων. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τεύχος 113, Νοέμβριος 2020.

Ποιό ὅραμα μπορεῖ νά ἔχει σήμερα μιά χώρα μικρή σάν τήν Ἑλλάδα;

Η μαρτυρία ενός μέλους του παραιτημένου διοικητικού συμβουλίου. Από τον Αλέξη Πολίτη και το Books' Journal #112, Οκτώβριος 2020, που κυκλοφορεί.

Η εβδομάδα που μεσολάβησε ανάμεσα στην εξαγγελία του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 και την υλοποίησή του ήταν, μακράν, η πλέον εφιαλτική που έχω ζήσει έως σήμερα. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο θεώρησα σκόπιμο να προσπαθήσω να ανασυνθέσω βιωματικά τα όσα διαδραματίστηκαν, με την ελπίδα, αλλά όχι και με τη βεβαιότητα, ότι δεν πρόκειται να συμβούν ξανά.

 

Μια πολιτική ερμηνεία της Χρυσής Αυγής. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 111, Σεπτέμβριος 2020.

Από τον Νίκο Χριστοδουλάκη, τον Κώστα Ρουμανιά και τον Σπύρο Σκούρα

Με αφορμή τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση, μια ερώτηση που ίσως αξίζει να κάνουμε. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τεύχος 109, Μάιος-Ιούνιος 2020.

Δηλώνω προκαταβολικά ότι οι γραμμές που ακολουθούν έχουν γραφεί από κάποιον που συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, τον αγαπημένο μας Χατζηγκαροντύ ή Χατζημάρξ. Θα προσπαθήσω τα βιώματα μιας διανοητικής συμπόρευσης 40 και πλέον ετών να μην επηρεάσουν την ορθή κρίση για τον αγαπημένο φίλο, που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι στις 11 Μαρτίου 2020, και που δεν μπορέσαμε να τον αποχαιρετίσουμε όπως θα έπρεπε, λόγω της κρίσης του κορωνοϊού. 

Από τον αντι-διαφωτισμό στην ακροδεξιά της εποχής μας

 

Στις 22 Ιουνίου 2020 πέθανε ο σημαντικός ισραηλινός ιστορικός Ζέεβ Στέρνχελ, γνωστός στην Ελλάδα κυρίως από το έργο του Ο αντι-διαφωτισμός (Πόλις, 2009). Συστηματικός μελετητής των κλασικών του διαφωτισμού, έχει υποστηρίξει ότι η νεωτερικότητα γίνεται κατανοητή με δύο αντίθετους τρόπους: ως αναζήτηση της ατομικής ευτυχίας, της ελευθερίας, της προόδου, της ανεκτικότητας, και αντιθέτως ως λάτρης της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και της αξίας της κοινότητας. Οι εχθροί του Διαφωτισμού εξυμνούν την ιστορία, την κουλτούρα, τη γλώσσα στρεφόμενοι εναντίον της ιδέας της αυτονομίας του ατόμου και της καθολικότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η νεωτερικότητα του φιλελευθερισμού που οδηγεί στη δημοκρατία βρίσκεται απέναντι σε μια άλλη νεωτερικότητα, που εμφανίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα, και έλαβε τη μορφή της επαναστατικής, εθνικιστικής, κοινοτιστικής δεξιάς, που είναι ορκισμένος εχθρός των οικουμενικών αξιών. Ο Στέρνχελ είχε κληθεί στην Ελλάδα από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση και, στις 16/11/2011, μίλησε εισάγοντας το κοινό στην ιστορική προσέγγισή του στον διαφωτισμό. Το κείμενό του, μεταφρασμένο από την Κατερίνα Σχινά, δημοσιεύθηκε στο Books’ Journal, τχ. 14, Δεκέμβριος 2011, απ΄ όπου και αναδημοσιεύεται.

Σελίδα 1 από 13