Βαγγέλης Δ. Πανταζής

Βαγγέλης Δ. Πανταζής

Διδάκτορας ιστορίας και συγγραφέας των βιβλίων Χάρτες και Ιδεολογίες (1989), Ομηρική Γεωγραφία και Ομηρική Εποχή (1996), Η ομηρική Ζάκυνθος (2002), Όμηρος και Τροία (2006), Βασιλείς από την θάλασσα; (2009).

Ποιον σεβασμό σε κανόνες μπορεί να δείχνει κανείς, όταν τους βασικούς κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος τούς αλλάζει η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία κατά βούληση;

Είναι όντως τόσο έξυπνη η επικοινωνιακή τακτική του βασικού κυβερνώντος κόμματος;

«Σε ταραγμένους καιρούς πρωταγωνιστές αναδεικνύονται διαταραγμένες προσωπικότητες», έγραψα σε προηγούμενο σημείωμα. Ήταν ελλιπές. Θα έπρεπε να συμπληρώσω: «και το αντίστροφο: οι διαταραγμένοι πρωταγωνιστές της Ιστορίας δημιουργούν ταραγμένα ιστορικά σκηνικά».

Πάντα εκ του ασφαλούς και πάντα με δαπάνες των άλλων. Η πολιτική ανευθυνότητα του ανθρώπου δεν έχει όρια! Αφού κατάφερε να πετάξει την καυτή πατάτα της απόφασης στο λαό, τώρα προσπαθεί να πετάξει την ευθύνη της εφαρμογής της στην αντιπολίτευση!

Εντέλει, αν δεν το παραδεχτούμε, όχι μόνο κάθαρση και θεραπεία δεν θα υπάρξει αλλά ούτε καν ορθή διάγνωση της ασθένειας: η ενοχλητική αλήθεια, που όλοι αρνούμαστε να παραδεχτούμε, είναι πως ναι, ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ!

Ένα παραμύθι για τη σύγχρονη πραγματικότητα που μοιάζει σαν να το 'γραψε η ζω'η (όχι η Κωνσταντοπούλου).  Διασκευή: Βαγγέλης Δ. Πανταζής

Το Μνημόνιο ήταν δεν ήταν η ασθένεια αλλά το φάρμακο. Ίσως όχι το καλύτερο φάρμακο, αλλά ό,τι καλύτερο μπορέσαμε τότε να εξασφαλίσουμε. Ας παλέψουμε για κάτι καλύτερο, αλλά ο σωστός τρόπος για να εξασφαλίσεις το φάρμακο δεν είναι αυτός του χρήστη που απειλεί τους γονείς του να του δώσουν τα λεφτά για τη δόση του. Θα πρέπει να παραδεχτείς πως πρέπει να αλλάξεις βασικά στοιχεία του τρόπου ζωής σου.

Ο Χρήστος Γιανναράς, η Ελλάδα, το Μνημόνιο και το Κοινωνικό Συμβόλαιο.

Ο πολύς απλοϊκός κόσμος –και δυστυχώς όχι μόνον αυτός– συνήθως χάσκει ενεός μπροστά σε κείνες τις φράσεις των προβεβλημένων πνευματικών ταγών του, τις οποίες κατανοεί λιγότερο: «για να μην τις καταλαβαίνω, ποιος ξέρει τι απύθμενα βάθη σκέψης κρύβουν»!

Η λέξη θρόνα εμφανίζεται αυτούσια στα ομηρικά έπη μία μόνο φορά, στο Χ 441 της Ιλιάδας, όπου η Ανδρομάχη, ανύποπτη ακόμη για τον θάνατο του συντρόφου της, έπλεκε στον αργαλειό της διπλό πορφυρένιο υφαντό και πάνω του επάλειφε «θρόνα ποικίλα»: