Λόγια της πλώρης

24/2/2015

Του Κυριάκου Αθανασιάδη Δεν ξέρω πόσο θα αντέχαμε χωρίς γιορτές — χωρίς προπολιτκές αφορμές να αποσπάσουμε με το ζόρι την προσοχή μας από την έξαλλη καθημερινότητα. Ίσως μερικούς μήνες. Ή ένα χρόνο. Έπειτα κάποιος θα τραγουδούσε κάτι, θα άναβε ένα κερί, θα έβαφε τα μούτρα του, κι όλοι θα τον μιμούμασταν. Σήμερα, με το σουσάμι της χθεσινής λαγάνας στα δόντια, θα περιμένουμε το νεύμα του εκπαιδευτή σκύλων, και μετά θα γαβγίζουμε μέχρι το Πάσχα.

23/2/2015

Του Κυριάκου Αθανασιάδη   Το ποσοστό των Ελλήνων που θέλουν όντως μεταρρυθμίσεις (ή που γνωρίζουν καν τι σημαίνει η λέξη) είναι ισχνό, ανεπαρκές, θλιβερά απομονωμένο. Η θηριώδης πλειοψηφία θέλει να μείνουν τα πάντα ως έχουν, αδιατάρακτα και αιώνια. Ο αγιονορίτικος τρόπος οφείλει να διαφυλαχθεί στη φορμόλη. Την απέλπιδα προσπάθεια (;) της Κυβέρνησης να τις ενστερνιστεί οφείλουν να την υποστηρίξουν όλοι οι φιλοευρωπαϊστές σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι.

22/2/2015

Του Κυριάκου Αθανασιάδη   Παλιά, τον καιρό που οι ιστορίες ήταν ακόμα νέες, ένας σαμουράι πάσχιζε να γίνει ο καλύτερος, νικώντας όλες τις μονομαχίες. Σκότωσε πολλούς. Κυνηγημένος από ενός τον γιο, ανέβηκε σ’ ένα βουνό κι έταξε να φτιάξει, εκεί, ένα δρόμο. Όταν ο εχθρός τον βρήκε, ζήτησε να τελειώσει πρώτα. Δώδεκα χρόνια φτιάχναν μαζί το μονοπάτι, και στο τέλος ο σαμουράι γύρεψε το λεπίδι του εχθρού. «Τον αδελφό μου να σκοτώσω;» του ’πε εκείνος.

21/2/2015

Του Κυριάκου Αθανασιάδη   Μπορώ ευκολότατα να επιδείξω ικανοποίηση, αυταρέσκεια, χαιρεκακία ή και αυτό που ο αδύναμος ονομάζει μικροψυχία. Δεν το κάνω για δύο λόγους: 1. Χρειάζεται ησυχία πλέον. Θα ξανακουστούμε (φευ...) άλλη φορά. 2. Έπεσα έξω οικτρά: πίστευα πως εννοούσαν όσα έλεγαν προ- και μετεκλογικά. Θέλουμε το μίνιμουμ: δανεική ρευστότητα· μεταρρυθμίσεις για να αναπνεύσει η χώρα· να πετάξουμε στον Καιάδα τους ρωσόφιλους εθνικιστές. Αυτά.