Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

Βλέπω το πρόσωπο της ιστορίας να με κοιτάει

Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Ημερολόγιο πανδημίας web only

VIII, 24/3/2020 «Μα, τι είναι αυτό;», «έχω ξαναζήσει στα εβδομήντα τέσσερα χρόνια της ζωής μου κάτι τέτοιο;», «μου έχει διηγηθεί κανείς μια παρόμοια κατάσταση;» Όλα αλλάζουν, οι βεβαιότητες χάνονται. Σε τι συνίσταται το σκοτεινό καινούργιο που ψηλαφείται δύσκολα;

Κάθε μέρα είχα κάτι να γράψω και να το μοιραστώ με φίλους και γνωστούς. Μια πληθώρα πληροφοριών γύρω από την πανδημία μπορούσε ν’ αποτελέσει βάση για σκέψεις, συγκινήσεις κ.λπ.

Βλέποντας προχθές τον πρωθυπουργό ν’ αναγγέλλει τα νέα τραγικά μέτρα έπαθα αφωνία. Το μόνο που αχνοσκεφτόμουν «μα, τι είναι αυτό;», «έχω ξαναζήσει στα εβδομήντα τέσσερα χρόνια της ζωής μου κάτι τέτοιο;», «μου έχει διηγηθεί κανείς μια παρόμοια κατάσταση;» Για μια στιγμή σκέφτηκα τις αναγγελίες της δικτατορίας του Παπαδόπουλου, μην παρεξηγηθώ, δεν έχουν ουδεμία σχέση οι δύο καταστάσεις, αλλά ήταν κι εκείνη η έναρξη μιας καινούργιας ιστορικής περιόδου. Γρήγορα το πέρασα. Ο νους μου έτρεξε στην πτώση των δίδυμων πύργων. Ούτε. Και τα δύο παραδείγματα ήταν συγκρούσεις μεταξύ ανθρώπων και περιορισμένες σε σχέση με την παγκοσμιότητα του κορωνοϊού, που ήδη αφορά όλες τις 193 χώρες του ΟΗΕ και είναι εξωτερική σε σχέση με την ανθρωπότητα απειλή. Πρόκειται για ένα γεγονός πλανητικής διάστασης που επηρεάζει καθοριστικά τη ζωή όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, σε πάρα πολλούς και το θάνατο, ενώ έχει ουσιαστικά τροποποιήσει την καθημερινότητά τους. Μ’ αυτή την αίσθηση επανήλθα στην εικόνα και στα λόγια του πρωθυπουργού και ένιωσα ότι βλέπω το πρόσωπο της ιστορίας να με κοιτάει. Ήταν καθηλωτικό. Ο μελλούμενος χρόνος είχε συμπυκνωθεί σε μια στιγμή. Όλα αλλάζουν, οι βεβαιότητες χάνονται. Το καινούργιο, σκοτεινό, ψηλαφείται δύσκολα.

Χάρη στις νέες τεχνολογίες επικοινώνησα τις προηγούμενες μέρες με συγγενείς και φίλους στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νορβηγία, τη Σερβία και τις ΗΠΑ. Η κατάσταση, όμοια με την δική μου και των γειτόνων μου: κλεισμένοι στο σπίτι, όσοι μπορούν εργάζονται στο σπίτι, επίκεντρο της εξωτερικής ζωής είναι το σουπερμάρκετ και το φαρμακείο, τα σχολεία είναι κλειστά, μαθήματα γίνονται από το ίντερνετ, υπάρχουν ανησυχία, οικονομική ανασφάλεια, περιορισμένες δυνατότητες των υπηρεσιών υγείας ν’ ανταποκριθούν και αδυναμία προσδιορισμού των εξελίξεων: το κράτος του ζόφου ως κοινή μοίρα. Οι πιο νέοι αντιδρούν ποικιλότροπα. Ο γιος μου στο Λονδίνο και φίλοι του σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Βραζιλία, Ουαλλία, Σιγκαπούρη και Ελλάδα έχουν φτιάξει μια ιντερνετική τηλεπαρέα, κουβεντιάζουν προσπαθώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει και αλληλοϋποστηρίζονται ψυχολογικά.

Η απειλή είναι γενική (ευτυχώς μικρότερη στις αναπαραγωγικές ηλικίες) και εξωτερική, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με εισβολή εξωγήινων. Μοιάζει να δημιουργεί ένα ΕΜΕΙΣ με πλανητική υπόσταση. Αφορά το σύνολο της ανθρωπότητας κι αυτή ως ενιαία οντότητα θα απαντήσει –ανεξάρτητα από τις βαριές απώλειες, ίσα ίσα αυτές θα κινήσουν την άμυνα του είδους–, θα προσαρμοστεί και θα την υπερβεί. Ήδη βλέπουμε αυτοθυσιαστικές συμπεριφορές στους εργαζόμενους στην περίθαλψη.

Τίποτα από εδώ και πέρα δεν θα είναι ίδιο – μια κοινότοπη φράση, με πολλαπλές συνέπειες και τεράστια δύναμη.

Λάκης Δόλγερας

Συγγραφέας. Βιβλία του: τα διηγήματα Ξεχασμένες Ιστορίες (2006) και τα μυθιστορήματα Μια σκοτεινή υπόθεση (2010), Η δεύτερη συνάντηση της Ελεωνόρας και του Νίκου (2012), Νικητές και νικημένοι (2013), Νεκρός στον ήλιο του Ιουλίου (2015)

 

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά