Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

Αβεβαιότητα και πανικός

Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Ημερολόγιο πανδημίας web only

IV. 20/3/2020. Από μέλη της επιστημονικής κοινότητας αλλά και από απλούς πολίτες -οι οποίοι σημειωτέον δείχνουν εκπληκτική εμπιστοσύνη στη γενική στρατηγική αντιμετώπισης της επιδημίας, ιδιαίτερα στις συγκεκριμένες υγειονομικές αρχές και στον καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα- η μόνη κριτική που έχει γίνει αφορά τη μη γενικευμένη προσυμπτωματική ανίχνευση (Screening) στην κοινότητα, κατά το υπόδειγμα της Νότιας Κορέας. Το επιχείρημα είναι ότι θα εντοπισθούν πρόωρα και έγκαιρα οι προσβεβλημένοι και θα μπουν σε καραντίνα. Ο κ. Τσιόδρας απάντησε στην προχθεσινή του ενημέρωση. Νομίζω ότι μερικές σκέψεις γύρω από το θέμα μπορούν να γίνουν:

Μια μαζική ανίχνευση ενδείκνυται σε εγκατεστημένες αλλά ασυμπτωματικές καταστάσεις, π.χ. μαστογραφία για την ανίχνευση του καρκίνου του μαστού. Σε καταστάσεις που ασυμpτωματικοί ασθενείς βρίσκονται στη φάση επώασης της λοίμωξης, οι έλεγχοι θα δώσουν ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα που μπορεί από τους εξετασθέντες να θεωρηθούν οριστικά και να παύσουν να προφυλάσσονται.

Βασική αρχή για να προβούμε σ' ένα διαγνωστικό τεστ ή όχι είναι ότι στην περίπτωση που θα βγει θετικό θα κάνουμε μια διαφορετική θεραπευτική παρέμβαση σε σχέση με την περίπτωση που θα έβγαινε αρνητικό. Αλλιώς είναι προφανές ότι είναι άχρηστο. Τηρείται αυτή η αρχή από το σύστημα τους γιατρούς και τους πολίτες; Όχι, δεν τηρείται. Και γιατί δεν τηρείται; Οι πολίτες ζητούν να μάθουν και οι γιατροί τους το προσφέρουν. Ένα από τα σημαντικά αγαθά που προσφέρει η ιατρική, πέρα από τις αποτελεσματικές θεραπείες, είναι η καταστολή της αβεβαιότητας των πολιτών. Είναι σημαντική και προσφέρει στην κοινωνική ηρεμία και συνοχή. Στις σημερινές συνθήκες, κάτω από την πίεση των τεραστίων αναγκών, είναι ορθή η οδηγία των παγκόσμιων, ευρωπαϊκών και ελληνικών αρχών να τηρηθούν τα κριτήρια πραγματοποίησης διαγνωστικών ελέγχων.

Ερώτηση: γιατί να μην κατευναστούν η αγωνία και η αβεβαιότητα της κοινωνίας σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή με μαζική ανίχνευση; Επειδή προϋποθέτει ότι το σύστημα θα έχει τις υποδομές να αντιμετωπίσει όσους βρεθούν θετικοί. Αν πρόκειται να τους πει, καθήστε απομονωμένοι στα σπίτια σας που ούτως ή άλλως το λέει για το σύνολο του πληθυσμού, τότε η ανίχνευση είναι και πάλι περιττή και θα δημιουργήσει πρόσθετες πιέσεις σε ένα σύστημα υπηρεσιών που θα βρίσκεται στα όριά του, καθώς επίσης ο κατευνασμός της αβεβαιότητας θα αναστραφεί και θα δημιουργηθεί πανικός με όλες τις πολλαπλές επιπτώσεις του.

Η σταθερή και θαρραλέα στάση των ελληνικών υγειονομικών αρχών που δεν μασάνε τα λόγια τους αλλά κάνουν αυτό που είναι επιστημονικά ορθό, προσωπικά, μου προκαλεί βεβαιότητα, βεβαιότητα που δεν αφορά την προσωπική μου τύχη, αλλά ότι η κοινωνία μας θα βγει από αυτή την πανδημία με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Λάκης Δόλγερας

Συγγραφέας. Βιβλία του: τα διηγήματα Ξεχασμένες Ιστορίες (2006) και τα μυθιστορήματα Μια σκοτεινή υπόθεση (2010), Η δεύτερη συνάντηση της Ελεωνόρας και του Νίκου (2012), Νικητές και νικημένοι (2013), Νεκρός στον ήλιο του Ιουλίου (2015)

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
“What Capital?” ή “How Capital?” Φεστιβάλ Συνωμοσιολογίας

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά