Ημερολόγιο Γεφύρας

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Η εθελόντρια της ΜΚΟ Praxis που ζει από τις αρχές του φθινοπώρου στην Ειδομένη, και με την οποία είχαμε την τιμή να μιλήσουμε εχθές, μας είπε με μια φωνή από την οποία προσπαθούσε εμφανώς να αφαιρέσει την κούρασή της, πολλά που δεν ξέραμε για την κατάσταση εκεί. Θα σταθώ μόνο σε δύο. Το πρώτο αφορά τους πολίτες που θέλουν να συνεισφέρουν με κάποιον τρόπο: αν όντως το εννοούν, λέει, πρέπει απλώς να πάνε εκεί, να βρουν τους υπευθύνους των οργανώσεων που δραστηριοποιούνται επιτόπου, και να κάνουν ακριβώς ό,τι τούς λένε οι ειδικοί των ΜΚΟ, και απολύτως τίποτε άλλο. Για να το θέσω διαφορετικά, δεν πας με μια συσκευασία μωρουδιακές πάνες, ένα ταψί φαγητό και δυο τσαμπιά μπανάνες και τα δίνεις στους αξιοθέατους ανθρώπους. Δεν βοηθάς έτσι. Κάνεις κακό. Καταστρέφεις το έργο των εθελοντών. Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι ότι υπάρχει άμεση και πελώρια ανάγκη από φάρμακα, μεταξύ των οποίων αντιβιοτικά και παυσίπονα. Πρέπει να βρεθούν πολλά, να συσκευαστούν και να δοθούν στους ανθρώπους που στελεχώνουν τις δομές εκεί. Εκείνοι, με τη σειρά τους, θα τα χορηγήσουν σε όσους τα έχουν ανάγκη. Τα πράγματα σε κάθε επίπεδο είναι παραπάνω από τραγικά. Και ολοένα (θα) χειροτερεύουν. Το τηλέφωνο της Praxis είναι: 2310-550.223. Βοηθήστε, και βοηθήστε όπως πρέπει. [§] (Προφανώς και δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα για το πλήθος των βασανισμένων ψυχών που συνωστίζονται στην καθημαγμένη Ελλάδα, με μοναδική τους έγνοια να φύγουν από δω. Προφανώς και δεν μπορεί να υπάρξει. Τους βλέπετε, τους ξέρετε. Αυτοί είναι).

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Μόνο οι βαριά προβληματικοί, οι στα όρια της ψύχωσης (αυτοί που τους απάγουν τα ούφο και τους κυνηγάει η KGB και ακούνε Φωνές) φαν τού ΣΥΡΙΖΑ πίστεψαν ποτέ ότι υποστήριζαν, προπαγάνδιζαν και ψήφιζαν κατιτί καινούριο, άφθαρτο, αμόλυντο, παρθένο και ζαχαρωτό, ένα κόμμα που θα χτυπούσε τη διαπλοκή, θα επένδυε στην αξιοκρατία, δεν θα στηριζόταν στους δικούς και στους κολλητούς, δεν θα έκανε τα «λάθη» του «παλιού φθαρμένου πολιτικού συστήματος» και μπλα-μπλα-μπλα. Ίσως ούτε καν αυτοί που τους απάγουν τα ούφο (δεν ξέρω το ποσοστό τους επί του συνόλου των φαν). Ίσως κανείς. Ή ίσως ένας μόνο, κάποιος απίθανος τυπάκος που ζει μόνος σε ένα δυάρι και κοιτάει με τα κιάλια την απέναντι. Οι ψηφοφόροι τού ΣΥΡΙΖΑ σε δύο χοντρά-χοντρά κατηγορίες ανήκουν: σε αυτούς που ήθελαν ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος και πολιτικοστρατιωτική χούντα και απομόνωση και δραχμή και τσάκισμα του καπιταλισμού και ψόφο στα αφεντικά και άι στο διάλο #poutana_ola ας πάμε στην Ικαριά ν’ ακούμε Λοΐζο από το τραντζιστοράκι ανάβοντας φωτιές στις παραλίες και μασουλώντας bioκαλαμπόκια (δεν είναι πολλοί αυτοί οι Καρανίκες, και τείνουν να διορίζονται και να χάνουν την όρεξή τους για την επανάσταση), και σε αυτούς που δεν ήθελαν να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ, γιατί πίστεψαν (μολονότι αυτούς δεν τους απήγαγε ποτέ κανένα ούφο) ότι ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΕΝΦΙΑ. Και όλοι οι κακοί φόροι. (Not to mention τους 13ους μισθούς, τις μη μειωμένες συντάξεις κ.τ.σ., οκέι). Υπάρχουν και κάποιες ενδιάμεσες κατηγορίες, στελεχωμένες από τους λογής προσοδοθήρες, αλλά ας μη χαλάμε τις καρδιές μας. Γιατί τα λέω αυτά; Για το προφανές: η επίθεση στον βαθιά διαπλεκόμενο με τα μίντια (και με το κεφάλαιο, λέγε με Γιάνα) Τσίπρα δεν θα του στοιχίσει: οι φαν του σ’ αυτό ακριβώς προσδοκούν, και γι’ αυτό τον ψήφισαν. Ποτέ δεν έχαψαν τα παραμύθια του με τους μονόκερους, φράγκα ήθελαν.

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Διάβαζα (έχει και κάποια καλά η δουλειά μου) τα παρακάτω στο υπό έκδοση και στα ελληνικά βιβλίο του νομπελίστα φυσικού StevenWeinberg,ToExplaintheWorld: «Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου μία νέα τεχνολογία δημιουργεί σπουδαίες δυνατότητες για την καθαρή επιστήμη. Η βελτίωση των αντλιών κενού κατά τον 19ο αιώνα κατέστησε δυνατή τη διεξαγωγή πειραμάτων σχετικά με ηλεκτρικές εκκενώσεις σε σωλήνες κενού αέρος που οδήγησαν στην ανακάλυψη του ηλεκτρονίου. Η ανάπτυξη των φωτογραφικών γαλακτωμάτων από την εταιρεία Ilford οδήγησε στην ανακάλυψη ενός φορέα νέων στοιχειωδών σωματιδίων κατά τη δεκαετία που ακολούθησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανάπτυξη του μικροκυματικού ραντάρ στη διάρκεια αυτού του πολέμου έδωσε τη δυνατότητα για τη χρήση των μικροκυμάτων ως αισθητήρων ατόμων, αποτελώντας ένα αποφασιστικής σημασίας πεδίο ελέγχου της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής το 1947. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε τον γνώμονα. Ωστόσο, καμία από αυτές τις νέες τεχνολογίες δεν οδήγησε σε τόσο εντυπωσιακά επιστημονικά αποτελέσματα όσο εκείνα που ξεπήδησαν από το τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου. Οι αντιδράσεις στις ανακαλύψεις του Γαλιλαίου υπήρξαν από επιφυλακτικές μέχρι ενθουσιώδεις. Ο παλιός αντίπαλός του στην Πάντοβα, ο Τσέζαρε Κρεμονίνι, αρνήθηκε να κοιτάξει μέσω του τηλεσκοπίου, όπως και ο Τζούλιο Λίμπρι, καθηγητής φιλοσοφίας στην Πίζα. Από την άλλη πλευρά, ο Γαλιλαίος εκλέχθηκε μέλος της πρώτης επιστημονικής ακαδημίας της Ευρώπης, της Ακαδημίας των Λυγκείων, που είχε ιδρυθεί λίγα χρόνια νωρίτερα, και—» Και σταμάτησα να διαβάζω. Ξαναπήγα δύο αράδες πιο πάνω. Τι έκανε, λέει; Τι έκανε; Αρνήθηκε να κοιτάξει μέσω του τηλεσκοπίου. Κορυφαίοι επιστήμονες της εποχής, φυσικοί και φιλόσοφοι, σοβαροί άνθρωποι με πελώρια παιδεία, λόγω και μόνο της κόντρας τους με έναν άλλο επιστήμονα, και ενώ όλος ο κόσμος γύρω τους ξάφνου έκανε ένα πελώριο βήμα μπροστά —ένα πελώριο βήμα—, πείσμωσαν και δεν θέλησαν καν να δουν τι διάολο ήταν εκείνο το καινούριο μαραφέτι που έφτιαξε ο τύπος από την Πίζα, ένας θρασύς μαθηματικός  που εξέδιδε και κάτι βιβλία με διαλόγους —εντελώς για τον πολύ κόσμο—, κι ας βοούσε σύμπασα η επιστημονική κοινότητα πως εκείνη η διόπτρα έφερνε τα ουράνια σώματα δέκα φορές πιο κοντά στο μάτι.  Αρνήθηκαν να κοιτάξουν μέσω του τηλεσκοπίου. Κι έπειτα καθόμαστε και γκρινιάζουμε εμείς που ο μέσος χαζούλης συριζαίος αρνείται να ζητήσει μια συγγνώμη για όλο την κοπρολαλία του επί τόσα χρόνια, για όλο το θράσος που εξέμεσε, για όλο το κακό που σκόρπισε, και για την τρομερή άρνησή του να καταλάβει τι έκανε, ενώ του το εξηγούμε και του το ξαναεξηγούμε χρόνια, με γαϊδουρινή υπομονή. Αρνείται να κοιτάξει μέσω του τηλεσκοπίου: από ντροπή, κατά βάθος.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Στις 21 του μηνός είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, και ήδη τα βιβλιοπωλεία, οι χώροι τέχνης, κάποια μπαρ κλπ. κλπ. ετοιμάζουν τις εκδηλώσεις τους, τη λίστα των καλεσμένων, ποιος θα απαγγείλει τι, όλα αυτά. Είμαι σε καναδυό τέτοιες λίστες κι εγώ. Σήμερα το πρωί, στη βόλτα με τον Αρσέν, βλέπαμε τον κόσμο που έβγαινε από τα άφτερ μαγαζιά του κέντρου, κορίτσια και αγόρια είτε ντυμένα για βραδινή έξοδο είτε, ορισμένοι, μασκαρεμένοι και με μπογιατισμένα, μισοξεβαμμένα πρόσωπα: καρναβάλια. Δεν παύει να με εντυπωσιάζει ένα ρούχο ραμμένο και φορεμένο για βράδυ όταν περιφέρεται λικνιζόμενο από τη μέθη οχτώ η ώρα το πρωί δίπλα στις γεμάτες στάσεις των λεωφορείων. Στην μπάλα, όλα πάνε όπως πάντα, με φωνές, επεισόδια, απειλές, παράγκες, λατρεία της εξουσίας, γκρίνιες των αδικημένων και μαχαιρώματα στα σοκάκια, που αυτά βέβαια δεν πολυβγαίνουν στις ειδήσεις για να μην τρομάξουν οι πολλοί — τα μαθαίνουμε όσοι μπορούμε να τα μάθουμε. Κάποιοι ασχολούνται με την παρουσίαση των νέων σίριαλ στην καλωδιακή τηλεόραση και στα συνδρομητικά κανάλια. Κάποιοι γράφουν κριτικές για τις νέες εκδόσεις. Άλλοι, κάνουν άλλα. Η φίλη μου, η ταμίας στον Μασούτη απέναντι, έτρεχε το πρωί να προλάβει να φτάσει στην ώρα της — ίσως ξενύχτησε χθες, και μάλλον ξέχασε την τσάντα της στο σπίτι. Πάντα είναι περίεργη η εικόνα μιας γυναίκας χωρίς τσάντα. Με πονάει λίγο ο μηνίσκος από το τρέξιμο στην παραλία, και κουτσαίνω όταν δεν με βλέπει κανείς. Άλλοι, πονούν αλλού. Η καθημερινότητα είναι μεγάλη, βαριά, πρόστυχη. Επιβάλλει την παρουσία της, διαλαλάει την ύπαρξή της, μας σπρώχνει με τους αγκώνες. Έχει σημασία; Έχει σημασία η Ημέρα της Ποίησης; Έχει σημασία να συνεχίσουμε να ζούμε όπως παλιά, για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας, που λένε; Όχι, δεν έχει σημασία. Όταν όλα αλλάζουν, δεν έχει σημασία να κοροϊδεύεις τη μούρη σου. Κι αν δεν θέλεις να ξεγραφτείς από τις λίστες αυτών που θα πουν το ποί’μα τους, τουλάχιστον ξέρε πως, σαν το χάμστερ, δεν κάνεις τίποτε περισσότερο από το να τρέχεις και να ιδροκοπάς στο καρφωμένο στο πάτωμα του κλουβιού τροχό σου. Κι αν σου ακούγεται γλυκερό αυτό — κανέναν δεν κόφτει. Γιατί έτσι πάει, φίλε.