Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Ένας φόβος: Φοβάμαι το Grexit πριν το πούνε έτσι, από το ’10. Και γράφω γι' αυτό από τότε. Μονομανιακά. Είδα έναν-έναν όλους τούς καταγεγραμμένους και πολλάκις δημοσιευμένους φόβους μου να επιβεβαιώνονται. Έναν-έναν, όλους. Πρώτον αυτό. Δεύτερον: πριν από δυο-τρεις μήνες, πολλοί από τους καλύτερους και εξυπνότερους φίλους μου γελούσαν με την πιθανότητα ενός δημοψηφίσματος, ή, το χειρότερο, εάν τους ενέπλεκες με το στανιό στη συζήτηση και τους ζητούσες να μιλήσουν γι' αυτό, έβλεπες ότι δεν ήταν δυνατόν να περάσει καν από το νου τους το πιθανό ενδεχόμενο ότι ο Τσίπρας θα επέλεγε το ΟΧΙ. Αυτά, ξαναλέω, όχι πέρσι και πρόπερσι, αλλά φέτος την άνοιξη. Αγνοούσαν, και δεν συζητούσαν ούτε γι’ αστείο, το προφανές, αυτό για το οποίο βοούσε το σύμπαν. Γι’ αυτό φοβάμαι. Για την ακρίβεια: γι’ αυτό τρέμω. Και, αδυνατώντας να κάνω συναλλαγές με τον Έξω Κόσμο (έστω: να ψωνίσω ένα βιβλίο, ένα περιοδικό), τρέμει το είναι μου. Αν τα ξένα Μέσα, Θεέ μου, δεν διέθεταν δωρεάν online το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου τους, με τα capital controls δεν θα είχαμε σήμερ καμία απολύτως ενημέρωση. Καμία! [§] Μια στάλα αισιοδοξία: Την αντλώ από την επισημοποίηση της σύγκρουσης ανάμεσα στον Τσίπρα και τους πρώην συντρόφους του δραχμιστές. Κυρίως όμως την αντλώ από την επισημοποίηση της επικοινωνίας τού Grexit ως απευκταίας και καταστροφικής κατάστασης από τον μόνο που μπορεί να το κάνει σήμερα: από τον Πρωθυπουργό — άλλον δεν έχει η χώρα, και δεν θα έχει για πολύ καιρό, μη γελιόμαστε. Μόνο ο Τσίπρας μπορεί να πείσει τους παραπλανημένους ψηφοφόρους του ότι τους έλεγε επί μακρόν ψέματα, και μάλιστα χωρίς να υποστεί ο ίδιος υπολογίσιμη ζημιά. Μας συμφέρει κάτι τέτοιο όλους εμάς που θέλουμε την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, δηλαδή στην Ευρωζώνη, δηλαδή στην Ευρώπη, δηλαδή στη Δύση; Η γρήγορη απάντηση είναι: προφανώς. Και η λιγότερο γρήγορη είναι αυτή: αν έκανε το αντίθετο, ο Τσίπρας θα οδηγούσε την Ελλάδα στον απομονωτισμό διά της ψήφου των πολιτών. Επιθυμώ όσο τίποτε την ένωση όλων των βρόμικων δραχμικών δυνάμεων σε ένα μπλοκ: χρυσαυγίτες, Λαφαζάνηδες, Βαρουφάκηδες, Ζωές, μαζί με τους γραφικούς ιδεολόγους. Θα λιώσουν από τη μοναξιά, δεν θα τους υπολογίζει κανείς: θα είναι πάντα λούμπεν. Αυτά. [§] Αντιγράφω αυτούσιο, τώρα, το ποστ του Σταύρου Τσακυράκη, με το οποίο δεν χρειάζεται να πω πόσο συμφωνώ: [§] «Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση γνωρίζουν πολύ καλά ότι η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου δεν μπορεί να παραμένει Πρόεδρος της Βουλής. Είναι ακατάλληλη για να διευθύνει όχι τις εργασίες του νομοθετικού οργάνου αλλά οποιουδήποτε συλλογικού σώματος, ακόμη και μιας συνέλευσης ιδιοκτητών πολυκατοικίας. Τα συνεχή εριστικά και προσβλητικά σχόλιά της προς κάθε ομιλητή είναι ενδεικτικά της βαθιάς δυσανεξίας της προς το διάλογο και τη δημοκρατία, της απόλυτης αδυναμίας της να αντιληφθεί ότι είναι δυνατόν να υφίστανται απόψεις αντίθετες με τις δικές της. Την ανικανότητά της να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του θεσμικού της ρόλου εμμέσως την παραδέχθηκε και η ίδια, αφού στις δύο τελευταίες σημαντικές συνεδριάσεις της Ολομέλειας της Βουλής αρνήθηκε (ευτυχώς) να προεδρεύσει. [§] Εκτός από το γεγονός ότι μετατρέπει κάθε συνεδρίαση της Βουλής σε επεισοδιακή διαδικασία, η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα ασκώντας προσωπική πολιτική, αντίθετη με αυτήν της κυβέρνησης. Η παιδαριώδης ιστορία με το χρέος είναι το πλέον τρανταχτό παράδειγμα. Τη στιγμή που η κυβέρνηση διαπραγματευόταν για νέο δάνειο αυτή ζητούσε να αναγνωρισθεί το χρέος ως παράνομο με βάση τα προκαταρκτικά πορίσματα μιας γελοίας επιτροπής που συνέστησε. Έχει προβεί σε δηλώσεις βαθύτατα προσβλητικές προς τους εταίρους μας, πρωτοφανείς για πολιτειακό παράγοντα δημοκρατικού κράτους, που ασφαλώς θα ήταν ικανές να δημιουργήσουν διπλωματικές διαμαρτυρίες και να δυσχεράνουν τη διεθνή θέση της χώρας αν δεν αντιμετωπίζονταν με συγκατάβαση από τους ξένους. [§] Το τελευταίο επεισόδιο ήταν η άρνησή της να παράσχει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, όπως είχε ζητήσει ο Πρωθυπουργός. Στοιχειώδης συνέπεια θα επέβαλλε να συνοδεύσει αυτή την άρνηση με την παραίτησή της. Δεν νοείται Πρόεδρος της Βουλής να αντιτίθεται στη βασική πολιτική της κυβέρνησης. Η κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου, όμως, όπως ακριβώς ο Λαφαζάνης και οι ομοϊδεάτες του υπουργοί, δεν φαίνεται διατεθειμένη να εγκαταλείψει με τη θέλησή της το θώκο της. Η συνταγματική τάξη επιβάλλει να κινηθεί αμέσως η διαδικασία αντικατάστασής της με την υποβολή πρότασης μομφής εναντίον της. [§] Η κυβέρνηση, άβουλη και αναβλητική –όπως με όλα τα ζητήματα–, διστάζει να πράξει το προφανές. Φαίνεται να κάνει λογαριασμούς και να νομίζει ότι αναβάλλοντας τη ρήξη μπορεί κάτι να κερδίσει. Δεν καταλαβαίνει ότι η προσπάθεια συνύπαρξης δεν οδηγεί μακριά, ακόμη και με αριθμητικούς όρους. Οι δυνατότητες αύξησης της δύναμής της με την ενσωμάτωση έξαλλων και αντιδραστικών στοιχείων είναι περιορισμένες και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να την απομονώνουν από τα ευρύτατα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, την στήριξη των οποίων έχει ανάγκη. [§] Λάθος λογαριασμούς κάνει και η αντιπολίτευση που διστάζει να προχωρήσει στη συλλογή των 50 υπογραφών που απαιτούνται για την κατάθεση πρότασης μομφής εναντίον της Προέδρου της Βουλής. Πρυτανεύουν σκέψεις του τύπου: τι θα γίνει αν η πρόταση δεν υπερψηφιστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν περάσει; Δεν θα ενισχυθεί η θέση της κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου σε αυτή την περίπτωση; Μήπως είναι καλύτερα να επικρέμεται η απειλή της πρότασης μομφής ώστε να αποφύγουμε ακραίες ενέργειες εκ μέρους της; Πρόκειται για σκέψεις μικροπολιτικών υπολογισμών που χάνουν τη γενική εικόνα και τη θέση που πρέπει να κρατήσει η αντιπολίτευση. [§] Η αντιπολίτευση (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) στηρίζει την κυβέρνηση στην εθνική προσπάθεια για παραμονή της χώρας στην Ευρώπη και το ευρώ. Το νέο Μνημόνιο είναι το προαπαιτούμενο αυτής της προσπάθειας και, επομένως, η ψήφισή του είναι αυτονόητη. Οι όροι του, για τους οποίους την αποκλειστική ευθύνη φέρει η κυβέρνηση, δεν μπορούν σήμερα να αμφισβητηθούν· είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη χώρα. Θα γίνουν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης στο μέλλον. Η στήριξη, όμως, αυτή προφανώς περνά μέσα από ένα αδυσώπητο μέτωπο προς τις δυνάμεις που επιδιώκουν την εξαθλίωση της χώρας. [§] Η πρόταση μομφής εναντίον της κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου αποτελεί θέμα τιμής για τον κοινοβουλευτισμό στη χώρα μας. Όποια και να είναι η τύχη της πρέπει επίσημα μέσα στη Βουλή να ακουστούν και να καταγραφούν οι καταγγελίες εναντίον της. Συγχρόνως η πρόταση μομφής δείχνει καθαρά την θέση της αντιπολίτευσης, το μέτωπό της προς τις αντιδραστικές δυνάμεις, και θέτει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των ευθυνών του. Τον βοηθά να αντιληφθεί μια ώρα αρχύτερα με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει».

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015 Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά