Σάββατο, 09 Μαΐου 2015

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Αναρωτιόμασταν σήμερα τι θα συνέβαινε εάν το κρακ γίνει περί τα τέλη, ας πούμε, Ιουλίου. Δεν μπορούμε βέβαια να έχουμε μία ξεκάθαρη εικόνα —όχι εμείς· άλλοι αναλυτές, σοβαροί, μπορούν, και την έχουν ήδη καταγεγραμμένη και γεμάτη υποσημειώσεις—, αλλά ασφαλώς θα είχαμε πρώτο-πρώτο τον αμήχανο πόλεμο της ξαπλώστρας πρώτα-πρώτα, καθώς κανείς δεν θα πλήρωνε, οπότε οι ξαπλώστρες —και οι ομπρέλες— θα ανήκαν αίφνης σε όλους. Οπότε οι άντρες θα έπαιζαν ξύλο στις παραλίες, και επειδή δεν ξέρουν να παλεύουν κυρίως θα πετούσαν άμμο ο ένας στον άλλο, ενώ στο μεταξύ θα έσπαγαν και πολλά δάχτυλα ποδιών: οι κλοτσιές με γυμνό απροπόνητο πόδι δεν είναι εύκολη υπόθεση, θέλει τρομερή προσοχή, μην το επιχειρείτε ούτε σε περίπτωση χρεοκοπίας. Κάποιοι παραθεριστές θα έκλεβαν πετσέτες θαλάσσης, και αντηλιακά με χαμηλό δείκτη προστασίας. Οι λουκουμάδες θα σκόρπιζαν στην ακροθαλασσιά, κανείς δεν θα μάζευε τα πεταμένα σκουπίδια, οι ξενοδόχοι και οι καμαριέρες θα πληρώνονταν εις είδος, ξεκρεμώντας ρούχα από τις ντουλάπες των ενοικιαζομένων δωματίων. Οι τιμές στις ταβέρνες θα εκτινάσσονταν αυτοστιγμεί, ακόμη και αν οι πρώτες ύλες των μεζέδων είχαν αγοραστεί επί Σκισμένου Μνημονίου. Κάποιοι θα έκλεβαν αυτοκίνητα, ή βενζίνη από αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα πολλές δηλητηριάσεις από κατάποση βενζίνης. Τα μινιμάρκετ δεν θα πουλούσαν άλλα καπέλα για τον ήλιο και σταμπαρισμένα μπλουζάκια, ή ό,τι πουλάνε τέτοιες ημέρες· και θα ξέμεναν γρήγορα από καπνό και χαρτάκια. Οι ουρές των ΙΧ για τα φέρι θα κύκλωναν τα λιμάνια των νησιών σαν μεγάλοι σπειρωτοί λαβύρινθοι: καθόλου μπορχεσιανοί, θα έλεγε κανείς, πολύ φαντεζί, πολύ «μεσογειακοί». Και οι τυχεροί που θα αποβιβάζονταν κορνάροντας απελπισμένα και μηχανικά στον Πειραιά θα έμεναν άλλες τόσες ώρες εκεί, καθώς οι δρόμοι θα ήταν μπλοκαρισμένοι ασφυκτικά. Κυρίως όμως θα βασίλευαν οι φήμες. Φήμες για τα πάντα: για θερμό ή καυτό επεισόδιο με την Τουρκία, για πλήρη κατάρρευση των τραπεζών, για ίλες τεθωρακισμένων που μαρσάρουν σκορπώντας μαύρες τολύπες πυκνού καυσαερίου, για κάποια μυθική βοήθεια της τελευταίας ώρας από ομόδοξα κράτη ή έστω από την Κίνα ή έστω από τις Ινδίες ή έστω από το Πακιστάν, για φυγή των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού που έκαναν προετοιμασία σε κάποιο ορεινό προπονητικό κέντρο των Άλπεων σε ομάδες του εξωτερικού, για σοβαρούς ξυλοδαρμούς εμπλεκομένων με το παλιό καθεστώς από αγανακτισμένα πλήθη, για μια προφητεία που βγήκε αληθινή και για μιαν άλλη, συγκλονιστική αυτή, που μένει να επαληθευτεί, για συγκρότηση ομάδων περιφρούρησης της τάξης που —θα λένε κάποιοι κουνώντας το κεφάλι— έχουν και δεύτερες σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Τέλος, ένα σωρό ελαφρά μυθιστορήματα θα μείνουν μισοδιαβασμένα στις πλαζ, βορά των καβουριών και του φυκιού, με τις τελευταίες σελίδες τους τίποτε περισσότερο από στιγματισμένο χαρτοπολτό, χωρίς μάτια να πέφτουν επάνω τους, στενεμένα από την αγωνία, ορθάνοιχτα από την έξαψη, δακρυσμένα από την απρόσμενη έκβαση των συμβάντων, καθώς οι δύο εραστές σμίγουν και χάνονται, σμίγουν και χάνονται, όπως όλοι οι εραστές της παγκόσμιας λογοτεχνίας πλην του Αδάμ και της Εύας.  [§] Α! τα μισοτελειωμένα βιβλία. Αν αληθεύει πως κάθε ανάγνωση είναι και μια δημιουργία, μια συγγραφή, τι να απογίνονται τάχα οι ήρωες αυτών που ποτέ μας δεν τα τελειώνουμε; Να περιμένουν υπομονετικά, ακίνητοι σαν σε φωτογραφία; Ή να εκμεταλλεύονται τη μοναξιά τους αλλάζοντας το τέλος κατά το δοκούν;

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 9 Μαΐου 2015 Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά