Μιχάλης Ροδόπουλος

Μιχάλης Ροδόπουλος

Δικηγόρος.

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο

 

 

Εν όψει των πολιτικών αναταραχών που προμηνύονται από τη Συμφωνία των Πρεσπών, ο πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστή. Όπως συχνά πυκνά δηλώνει όταν τον ρωτάνε τι θα κάνει για να εμποδίσει την υπερψήφιση της συμφωνίας από διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ποταμίσιους και ανεξάρτητους που θα τσοντάρουν στην κυβερνητική πλειοψηφία, απαντά με στόμφο ότι «θα πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Δηλαδή θα γίνει σαν να λέμε χαμός, κοσμογονία συνταρακτικών εξελίξεων ή και όχι. Τι προβλέπει το Σύνταγμα αν ένας Βουλευτής/Υπουργός δηλώσει στον Πρόεδρο ότι αποσύρει την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση; Ο Πρόεδρος θα τον κεράσει τσάι, θα φωτογραφηθούν και θα του υποδείξει τις προβλεπόμενες διαδικασίες που θα όφειλε, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, να γνωρίζει.

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της γενικότερης κρίσης, όλοι περιμένουν από τον ΠτΔ να κάνει παπάδες κατά παράβαση του Συντάγματος. Όλοι ζητάνε να παρέμβει εδώ, να παρέμβει εκεί, ένα πασπαρτού επιβολής της λαϊκής θέλησης σε αντίθεση με τους συνταγματικούς κανόνες. Το εύρος των δυνατών κινήσεων του ΠτΔ προσδιορίζεται από έναν βασικό κανόνα: ο Πρόεδρος έχει μόνο όσες αρμοδιότητες του απονέμει το Σύνταγμα. Αν π.χ. ένα κόμμα θέλει να παρέμβει ο Παυλόπουλος για να τραβήξει το αυτί του Καμμένου ή του Τσίπρα ή του Μητσοτάκη, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο Σύνταγμα και, αν δεν βρούμε κάπου γραμμένη αυτή την αρμοδιότητα –μάλλον δεν θα τη βρούμε– τότε ο ΠτΔ πρέπει να μείνει αδρανής, ταπεινός διαιτητής της συνταγματικώς προβλεπόμενης διαδικασίας.

Μια κυβέρνηση απαλλάσσεται πρόωρα από τα καθήκοντά της μόνο για δύο λόγους: α) αν παραιτηθεί και β) αν η Βουλή αποσύρει την εμπιστοσύνη προς αυτήν σύμφωνα με το άρθρο 84 Σ.  Σχετικά με την παραίτηση, αυτή πρέπει να υποβληθεί συλλογικά από την κυβέρνηση ως όργανο ή έστω από τον πρωθυπουργό. Απλή παραίτηση ορισμένων υπουργών δεν ισοδυναμεί με παραίτηση της κυβέρνησης. Σχετικά με την άρση της εμπιστοσύνης, τη γνωστή και ως απώλεια της δεδηλωμένης, αυτή διαπιστώνεται είτε κατόπιν πρότασης δυσπιστίας είτε αν ζητηθεί ψήφος εμπιστοσύνης και δεν ευδοκιμήσει. Αποκλειστικά κοινοβουλευτικές διαδικασίες δηλαδή χωρίς να υπάρχει χώρος για τον ΠτΔ να διαπιστώσει αυτός την απώλεια της δεδηλωμένης και να απαλλάξει την κυβέρνηση από τα καθήκοντά της.

Βεβαίως θα παρατηρούσε κανείς ότι αν ένα κόμμα, που συμμετέχει σε κυβερνητικό συνασπισμό, δημόσια, καταστήσει σαφή τη θέση του ότι δεν στηρίζει πλέον την κυβέρνηση, αυτό συνήθως οδηγεί σε παραίτηση της κυβέρνησης. Αυτή τη συνήθεια όμως έχουν κυρίως όσοι έχουν πολιτική ευαισθησία, τσίπα επί το λαϊκώτερον, οπότε δεν θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά ότι η κυβέρνηση πράγματι θα παραιτηθεί.

Νομικά, μέχρις ότου καταψηφιστεί εντός της Βουλής κατά το άρθρο 84, η κυβέρνηση τεκμαίρεται ότι διαθέτει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Επομένως, η επίσκεψη στον ΠτΔ μόνο συμβολικά/πολιτικά μπορεί να λειτουργήσει. Αν οι ΑΝΕΛ δεν υπερψηφίσουν πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης ή αν τέτοια πρόταση δεν κατατεθεί ή αν κατατεθεί και δεν υπερψηφιστεί λόγω ανεπάντεχης στήριξης από το Ποτάμι ή ομάδα σκόρπιων/ανεξάρτητων βουλευτών, η κυβέρνηση δεν πέφτει. Σίγουρα πάντως δεν πέφτει με τον τρόπο τον οποίο υπονοεί ο Πάνος Καμμένος.

Κοινώς, αν έρθει η συμφωνία στη Βουλή και ο Καμένος πάει στον Παυλόπουλο, τότε θα βγει μια επετειακή φωτογραφία για να καταγράψει –όπως λέει ο σοφός λαός– ότι «θύμωσε ο Αγάς». 

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο

 

Όσοι αγαπάνε τα παραφερνάλια του ποδοσφαίρου, οι ψαγμένοι που ψήνονται με το ποιος διαιτητής σφυρίζει, ξέρουν τις σχέσεις των παραγόντων με τους μανατζαρέους, γνωρίζουν τις επαφές των προπονητών με τους παρατρεχάμενους και γενικότερα έχουν βαθιά γνώση του όλου συστήματος, εκτός του εν στενή εννοία γηπεδικού αγώνα, θα σου πουν ότι το πιο συναρπαστικό πρωτάθλημα είναι η Β’ ή και η Γ’ Εθνική. Όσο κατεβαίνεις τόσο φουντώνουν οι ίντριγκες. Κάπως έτσι είναι και στην πολιτική. Στις περιφερειακές και τις δημοτικές εκλογές συμβαίνουν στυγνά πολιτικά μαχαιρώματα, αφτιασίδωτοι τσακωμοί και δολοπλοκίες που υποσκελίζουν μακράν την κεντρική πολιτική σκηνή.

Ας δούμε, για παράδειγμα, τους υποψήφιους που στηρίζουν τα κόμματα στην Περιφέρεια της Αθήνας. Όλοι αναμένανε ότι η Ρένα Δούρου θα μεταπηδήσει σε κάτι μεγαλύτερο. Δυστυχώς όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, έκατσε μια στραβή στη βάρδια της και η συγκυρία δεν την ευνοεί. Στην Περιφέρεια έχει κάνει τα κουμάντα της και θεωρεί ότι μπορεί να το παλέψει. Εξάλλου, μόνο ένας κουτός θα διάλεγε να υποστεί την, όπως όλα δείχνουν, μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές. Η Δούρου δεν είναι Δανέλης, να φιγουράρει στην πλώρη καραβιού που βουλιάζει, και αναμένει υπομονετικά τη σειρά της. Υποψηφιότητα που βολεύει και τον ίδιο τον Τσίπρα, αφού ένας δελφίνος εξασφαλίζει ησυχία και θέση για μια πενταετία, αν τυχόν εκλεγεί.

Στη Νέα Δημοκρατία, ο Πατούλης έφαγε απ’ ό,τι φαίνεται στο νήμα εκλεκτούς φιλελεύθερους από το Μητρώο Στελεχών και θα διεκδικήσει να κερδίσει την Περιφέρεια. Ο Πατούλης, χρόνια αυτοδιοικητικός και συνδικαλιστής, δηλαδή βαρέα ένσημα στη γατοσύνη, έσπερνε φήμες ότι θα κατέβει από το Μαρούσι στο Δήμο Αθηνών. Προφίλ εντελώς διαφορετικό από τον Κώστα Μπακογιάννη, που θα στηρίξει η Νέα Δημοκρατία, θα αποτελούσε ισχυρό ανάχωμα στα δεξιά του, υπονομεύοντας το άνοιγμα στο Κέντρο. Υπονομεύοντας βασικά και τον ίδιο τον Κώστα Μπακογιάννη που θέλει να χτίσει προφίλ, υπερκομματικό, πετυχαίνοντας μεγάλης έκτασης νίκη. Τι να κάνει και ο πρόεδρος, έσφιξε την καρδιά του και καθάρισε το τοπίο στην Αθήνα δίνοντας πλέρια στήριξη στον λαϊκοδεξιό Πατούλη.

Όλοι ευχαριστημένοι. Και η Δούρου βολεύεται να έχει αντίπαλο τον Πατούλη και ο Πατούλης αντίπαλο τη Δούρου. Η εκ διαμέτρου αντίθεσή τους συγκρατεί και την πολιτική τους επιβίωση άλλωστε. Σύστημα διαμόρφωσης ισορροπιών που είθισται να αποκαλείται ρεαλιστική πολιτική, για να υποβαθμίσει τις πολλαπλές εξαρτήσεις και τον διαγκωνισμό προς τα κάτω, στις κατηγορίες που διαφεντεύει η ίντριγκα. Εγώ θα επέλεγα τον όρο «βυζαντινισμός», που επινοήθηκε το 19ο αιώνα για να περιγράψει το πλέγμα εξουσίας στο Βυζάντιο, με καθυστερημένους δημοκρατικούς θεσμούς, προϊόν επάλληλων περιστασιακών συμμαχιών και ανίερων συμβιβασμών. Πολιτική κουλτούρα με έντονο βαλκανικό μενταλιτέ.

Κάπως έτσι, μια ηλιόλουστη ελπίζουμε Κυριακή του Μαϊου, οι αριστεροί θα αναγκαστούν να ψηφίσουν τη Δούρου παρ’ ότι κατάλαβαν ότι οι αντιμνημονιακοί δεν έχουν κάποιο σπουδαίο knowhow στο να μαζεύουν τα σκουπίδια και στο να σβήνουν φωτιές. Το ίδιο και οι αντισύριζα, φιλελεύθεροι φίλοι μου, θα ψηφίσουν τον Πατούλη, παρ’ ότι δεν είναι ακριβώς ο υποψήφιος που σηματοδοτεί την ανανέωση. Όμως αυτό είναι η πολιτική. Με τα λόγια του εξαιρετικού Αμβρόσιου Μπηρς, «μια πάλη συμφερόντων μεταμφιεσμένη σε αγώνα αρχών».

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο

 

 

Στη διάρκεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πάρα πολλές είναι οι συγκρούσεις μεταξύ υπουργών, βουλευτών και στελεχών των συγκυβερνώντων κομμάτων και του Γιάννη Στουρνάρα. Αυτό που εν ολίγοις του προσάπτουν είναι ότι υπηρετεί πρωτίστως το ενωσιακό συμφέρον, ότι στέργει να υπερασπιστεί την ευστάθεια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και δεν ενεργεί ως σύμμαχος της κυβέρνησης υπακούοντας στις εντολές της. Με δυο λόγια, όπως θα φανεί στη συνέχεια, τον κατηγορούν ότι κάνει καλά τη δουλειά του!

Όποιος και αν διοριζόταν στη βαρυσήμαντη θέση του κεντρικού τραπεζίτη, το πρώτο πράγμα που θα όφειλε να μάθει είναι οι αρμοδιότητές του. Τι δουλειά κάνει δηλαδή. Η γενική αίσθηση ότι ασχολείται με τις τράπεζες για το καλό του τόπου, έτσι αφηρημένα και απροσδιόριστα, δεν είναι πολύ κατατοπιστική όταν έρχεται η ώρα να κάτσεις στο τιμόνι. Επομένως, οι αρμοδιότητες είναι αυτές που καθορίζουν ποιον πρέπει να ακούει ο Στουρνάρας, πότε να μιλάει και με ποιον τρόπο να επιδιώκει την ευόδωση του γενικού συμφέροντος. Τα καθήκοντα αυτά περιγράφονται στο νομικό πλαίσιο που διέπει την λειτουργία και τη δράση της Κεντρικής Τράπεζας.

Η παρανόηση που εδώ έχει εμφιλοχωρήσει είναι ότι η Κεντρική Τράπεζα είναι ένα όργανο αμιγούς εθνικού χαρακτήρα ενώ ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Σύμφωνα με το άρθρο 282 της Συνθήκης της Λισαβόνας για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες συγκροτούν το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ)», ενώ, για τις χώρες που έχουν υιοθετήσει ως νόμισμα το ευρώ, οι επιμέρους εθνικές τράπεζες συγκροτούν ακόμα έναν υπερεθνικό, ευρωπαϊκό σχηματισμό, το λεγόμενο ευρωσύστημα. Αυτά τα σύνθετα όργανα, όπως μας λέει το ίδιο άρθρο των Συνθηκών, «διευθύνονται από τα όργανα λήψεως αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας». Κοινώς, οι Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες είναι οργανικά μέλη ενός ευρωπαϊκού οργάνου, υπάγονται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους ενωσιακούς στόχους καλούνται πρωτίστως να επιδιώκουν.

Η μετάλλαξη αυτή, από τράπεζα εθνικής φύσεως σε όργανο της ευρωπαϊκής πολιτικής, έγινε όχι τώρα, επειδή ο Στουρνάρας είναι υπέρμετρα φιλοευρωπαίος. Ισχύει αναγκαστικά με τροποποιήσεις που επήλθαν στο Καταστατικό της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδος  ήδη από τις 22 Δεκεμβρίου 1997 και οι οποίες κυρώθηκαν με σειρά νόμων. Με τις τροποποιήσεις αυτές διαμορφώθηκε το σύγχρονο πλαίσιο λειτουργίας της κεντρικής τράπεζας, το οποίο είναι σύμφωνο με τις διατάξεις της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το άρθρο 2 του Καταστατικού της Τράπεζας λοιπόν, ρητώς αναφέρει, «από της υποκαταστάσεως του ευρώ στο εθνικό νόμισμα της χώρας, η Τράπεζα παύει να ασκεί αυτοτελώς τις αρμοδιότητές της […] αλλά συμβάλλει, ως αναπόσπαστο μέρος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών, στην άσκηση των καθηκόντων του Συστήματος». Πρωταρχικός σκοπός της Τράπεζας είναι η σταθερότητα των τιμών. Η οικονομική πολιτική ανήκει στην κυβέρνηση και η κεντρική τράπεζα οφείλει ασφαλώς να την υποστηρίζει αλλά «με την επιφύλαξη του πρωταρχικού σκοπού της». Οι όποιες οικονομικές κινήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος πρέπει να είναι υπηρετικές της ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής. Τούτο είναι εύλογο, διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κοινή νομισματική πολιτική, δεν έχει, ακόμα τουλάχιστον, κοινή οικονομική πολιτική (δεν χαράσσει δηλαδή ένα ευρωπαϊκό όργανο τις εθνικές οικονομικές πολιτικές σε αντίθεση με όσα ισχύουν για το νόμισμα). Θα ήταν συνεπώς αντίθετο στο θεσμικό πλαίσιο αν ζητάγαμε από τον κεντρικό τραπεζίτη να ασκήσει οικονομική πολιτική αγνοώντας τις καταστατικές του δεσμεύσεις.

Εκτός όμως αυτού, το άρθρο 5Α του Καταστατικού της Τράπεζας προλαμβάνει τέτοιες εμπλοκές στις σχέσεις των οικονομικών ηνιόχων της χώρας. «Κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους, η Τράπεζα της Ελλάδος και τα μέλη των οργάνων της δεν ζητούν ούτε δέχονται οδηγίες από την Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση και οι λοιποί φορείς πολιτικής εξουσίας δεν επιδιώκουν να επηρεάζουν τα όργανα της Τράπεζας κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους».

Νομίζω είναι σαφές ότι ο εκάστοτε Γιάννης Στουρνάρας οφείλει να δρα ως ανεξάρτητο όργανο έναντι των κυβερνητικών πολιτικών επιλογών. Μπορεί να είναι καλός ή κακός στη δουλειά του αλλά για να αξιολογηθεί σωστά πρέπει να κρίνεται με το ορθό κριτήριο. Δεν μπορεί να ζητάμε από έναν κεντρικό τραπεζίτη να κάνει την δουλειά ενός υπαλλήλου του υπουργού Οικονομικών. Και ο υπουργός Οικονομικών οφείλει εκ του νόμου να μην του το ζητάει.

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο 

 

«Σε μια χώρα που όλοι οι άντρες είναι καθημερινά ξυρισμένοι, υπάρχει ένας μόνο κουρέας. Αυτός ξυρίζει όλους τους άντρες που δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Τότε όμως ποιος ξυρίζει τον κουρέα;». Αυτό είναι το πολύ γνωστό παράδοξο του Ράσελ το οποίο έχει απασχολήσει και φιλοσόφους και μαθηματικούς. Ο περίφημος κουρέας εμφανίζεται να ξυρίζεται και να μην ξυρίζεται μόνος του, να εντάσσεται δηλαδή ταυτόχρονα σε δύο αντικρουόμενα σύνολα,  δημιουργώντας μια προκλητική για τη λογική σκέψη αντινομία.

Αυτό το παράδοξο όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στο «παράδοξο Σγουρίδη», ο οποίος θα πρέπει να προστεθεί στην ένδοξη λίστα των Παραδοξογράφων. Σε δημόσια ραδιοφωνική συνέντευξή του, ο πρώην υφυπουργός, στέλεχος των ΑΝΕΛ, δήλωσε πως «οι κρυφές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα». Όταν ένα δημόσιο πρόσωπο μαρτυράει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων αυτές θεωρούνται κρυφές; Πώς είναι δυνατόν σε μέσο μαζικής ενημέρωσης να αναφέρεις το περιεχόμενο μιας έρευνας και αυτό να λογίζεται κρυφό;

Δύσκολα τα πράγματα για τους φιλοσόφους και ακόμα πιο δύσκολα για τους πολιτικολόγους επιπέδου σουντόκου. Αυτό το μυστηριώδες, λογικά ασύμπτωτο, αίνιγμα είναι ευρέως διαδεδομένο στην κοινή γνώμη. Πολλοί είναι αυτοί που αναφέρονται στις μυστικές δημοσκοπήσεις ως κοινό τόπο. Τόσο μυστικές είναι που τις γνωρίζουν σχεδόν όλοι!

Βεβαίως το «παράδοξο» επιλύεται όχι με λογική άσκηση αλλά με εξακρίβωση της υποκρυπτόμενης πολιτικής πονηρίας. Οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν μονάχα μια φωτογραφία της στιγμής, ένα ανυστερόβουλο εργαλείο αποτύπωσης της υφιστάμενης πολιτικής κατάστασης στην κοινωνία. Επιτελούν και μια πρόσθετη λειτουργία, εκουσίως ή ακουσίως. Διαμορφώνουν τη φωτογραφία του μέλλοντος, δηλαδή επηρεάζουν την πολιτική συμπεριφορά προς ορισμένη κατεύθυνση. Δεν αποτελούν αμέτοχα εργαλεία αλλά επιδρούν διαμορφωτικά στο πολιτικό γίγνεσθαι. Τροχιοδρομούν την ψήφο των αναποφασίστων προς τον διαφαινόμενο, από την έρευνα, νικητή. Επομένως, η επίκληση μυστικών δημοσκοπήσεων για την πρωτιά είναι απλά μια απόπειρα χειραγώγησης, με όπλο φανταστικές έρευνες. Ενδυναμωμένες σε πειθώ και με το σαγηνευτικό πέπλο του εμπιστευτικού, της αποκλειστικής προνομιακής πληροφορίας. Ένα αποκλειστικό για όλους τους Έλληνες, χτίζοντας πυργάκια από αντινομίες.

Άλλης φύσεως αντινομία, είναι η καταγγελία των σορτάκηδων για τις επιδόσεις του χρηματιστηρίου. Είναι λογικό ο κόσμος να μη γνωρίζει αυτό το ειδικό αντικείμενο και το μυαλό του να ταξιδεύει σε συμμορίες Μουργόλυκων που κερδοσκοπούν για να του φάνε τη σύνταξη.

Εδώ διανοίγονται δύο ενδεχόμενα: Αν οι πρακτικές αυτές είναι νόμιμες, τότε είναι πέρα για πέρα βέβαιο ότι τα fundsκαι οι σορτάκηδες δεν θα νιώσουν ντροπή που κερδοσκοπούν επενδύοντας στην πτώση των ελληνικών μετοχών. Δεν θα πτοηθούν όπως και αν τους αποκαλέσουν. Με όποιο υποτιμητικό επίθετο και να τους λούσει η κυβέρνηση, αυτοί δεν θα αρχίσουν να χασοσκοπούν αλλά θα συνεχίσουν να κερδοσκοπούν. Επομένως, η καταγγελία θα παραμένει σαν grouptherapy, να τα λέμε να ξεδίνουμε, κακός ο καπιταλισμός και οι αγορές, εβίβα. Αν όμως κάποιες από αυτές τις πρακτικές πώλησης είναι παράνομες, τότε ευθύνονται οι εποπτικές αρχές για την πλημμελή εποπτεία επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών, η οποία ζημιώνει την ελληνική οικονομία. Στην περίπτωση αυτή, εμφανίζεται το παράδοξο η κυβέρνηση να καταγγέλλει την κυβερνητική αδράνεια.

Άβυσσος που ούτε ο Ράσελ θα μπορούσε να επιλύσει.



Ένα θέμα που δεν έπαιξε ψηλά στα δελτία ειδήσεων του Σαββατοκύριακου –όχι ότι έπαιξε χαμηλά δηλαδή αλλά θα μπορούσε να είναι ακόμα και πρώτο θέμα στο Νικελόντεον- ήταν η κα Βασιλεία Στεργιοπούλου. Κατακλύστηκε το tweeter και το Facebook με την γνωστή –σε αυτούς που την ξέρουν- θρησκειολόγο να διδάσκει παλαιοντολογική μπαλίτσα εξ άμβωνος της σχολής του Άδωνι Γεωργιάδη. Η εικόνα δεν είναι αρκετά καθαρή αλλά διαφαίνεται σθεναρή και σίγουρη για τις θέσεις της, ντυμένη με φωτεινά λευκά ρούχα, σαν μανδύα, μη ρωτάτε τι μανδύας τώρα, και με τα λευκά μαλλιά της πιασμένα κότσο, τύπου πλεξούδα φωτοστέφανο.

Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα μας αποκάλυψε ότι ο «ο Άριος είναι ο Έλληνας» και ότι γεννήθηκε πριν 13 εκατομμύρια χρόνια, «ο Έλλην, ο λευκός, ο εκπρόσωπος της Αρίας Φυλής», ο σέξυ, ο πρόστυχος, ο γοητευτικός. Πάμε λοιπόν, ένα ένα με τη σειρά, όπως αρέσκεται να νουθετεί και ο ίδιος ο Άδωνις. Πρώτα ήταν οι δεινόσαυροι, πριν 230 εκατομμύρια χρόνια, ακολούθησε ο Έλληνας ο Άριος πριν 13 εκατομμύρια χρόνια, μετά ήρθαν τα Μαμούθ 5 εκατομμύρια χρόνια πριν, κάθοδος Δωριέων κανά πεντοχίλιαρο χρόνια πριν, και φτάνουμε στο ΠΑΣΟΚ πριν από ακριβώς 44 χρόνια. Αυτή είναι μια σύντομη αναδρομή της παγκόσμιας γεωφυσικής Ιστορίας.

Ο αρθρογράφος της Καθημερινής, Πάσχος Μανδραβέλης, δύσπιστος εκ φύσεως, ξεκίνησε το ρεπορτάζ ρωτώντας τον Άδωνι αν συμμερίζεται αυτές τις απόψεις. Ο Άδωνις εξήγησε ότι άμα θες την ακούς αυτή την ομιλία αν δεν θες δεν την ακούς. Συνέχισε μάλιστα εξηγώντας ότι «αυτές οι απόψεις παλαιοντολογίας είναι γνωστές σε όσους ασχολούνται χρόνια». Πράγματι και με τυπικό google search εμφανίζεται η τεκμηριωτική βιβλιογραφική παραπομπή «Αιγαίοι – Πελασγοί – Έλληνες» της κας Στεργιοπούλου, σύμπτωση που είναι η ίδια, τι να κάνει φταίει που τα ξέρει και τα λέει; Εκεί αποκαλύπτεται ότι «αμέσως μετά την επομβρίαν την επισυμβάσα» και από τον προπάτορά μας το Δευκαλίωνα γεννήθηκαν οι Έλληνες (με κεφαλαία γράμματα) «στοιχεία τα οποία απεκρύβησαν εκουσίως από τους νεότερους Έλληνες».

Σύντομα η κουβέντα κατέληξε γύρω από την ελευθερία του λόγου. Όπως πάντα στην Ελλάδα, αν δεν αποθεώσεις την ουρανομήκη κοτσάνα του συνομιλητή σου, τότε θεωρείσαι κάτι σαν στυγνός λογοκριτής του.
Ο Κάβανο δυστυχώς δεν θα έχει την ευκαιρία να λύσει στο Supreme Court τόσο δύσκολες περιπτώσεις στάθμισης σοβαρότητας και δημόσιας εικόνας. Δύσκολα αντιγράφεται το ελληνικό ταμπεραμέντο και αυτό είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται χρόνια με το να πετάνε αετό.

Στη Γερουσία το Σάββατο ο προεδρεύων έμεινε έκπληκτος όταν μπούκαραν στην αίθουσα κάποιοι διαδηλωτές και φώναζαν συνθήματα κατά του υποψήφιου ανώτατου δικαστή. Αυτοί που λέτε είχαν πειστεί ότι το 1982, όταν ο Καβάνο ήταν μαθητής, είχε προσπαθήσει να βιάσει μια συμμαθήτριά του σε ένα σχολικό πάρτυ – η οποία θυμήθηκε να το καταγγείλει όταν ο Καβάνο διεκδίκησε την επίδοξη θέση. Ώρα ΠΑΣΟΚ, πρώτη αντιγραφή. Το υπερβάλλον ωστόσο βλάπτει και επειδή κανείς δεν μπορεί να είναι πιο ΠΑΣΟΚ από το ΠΑΣΟΚ η Γερουσία δεν υιοθέτησε τις ξεθωριασμένες καταγγελίες.

Οι διαδηλωτές λοιπόν φώναζαν το εξής σύνθημα: Βαθιά ανάσα και πάμε «hey hey, ho ho, Kavanaugh has got to go». Σύνθημα υπέροχο για τα παιχνίδια χωρίς σύνορα, αλλά για δήθεν οργισμένους διαδηλωτές είναι κάπως μαλθακό. Αδρεναλίνη μηδέν. Ούτε βρισιές, ούτε κονσερβοκούτια, ούτε γιαούρτια, ούτε καν χοροί με νταούλια. Τίποτα δεν αντέγραψαν σωστά από τους έλληνες διαδηλωτές της Πλατείας. Αντιγραφή δεύτερη πήγε άκλαυτη.

Ο πρόεδρος λοιπόν προσποιήθηκε τον εκνευρισμένο και επανέλαβε αρκετές φορές ότι «ο φρούραρχος θα αποκαταστήσει την τάξη στην αίθουσα». Αυτό μόνο. Μονότονα και επαναληπτικά. Πού να κάνει καριέρα έτσι; Θύμιζε κάτι κοιμήσηδες ηθοποιούς σε πρόβα που από τη νύστα έλεγαν «σε αγαπώ, σε αγαπώ (δις)» και από τα χασμουρητά προφέρανε και το εντός παρενθέσεως δις. Που να αντιγραφεί το πάθος και η πυγμή του Μάκη του Μπαλαούρα που φώναζε φρουρά φρουρά και έτριζαν τα δοκάρια σε όλη τη Βουλή;

Πάντως η κα Στεργιοπούλου τελικά απολύθηκε, χωρίς να βγει κάποιο συμπέρασμα και έτσι τη Δευτέρα γυρίσαμε στα γνωστά και καθημερινά για τις συντάξεις. Μέχρι στιγμής από τότε που βγήκαμε από τα Μνημόνια και αποφασίζουμε μόνοι μας έχουν τοποθετηθεί για το θέμα, ο Γιούνκερ, ο Ρέγκλινγκ, ο Μοσκοβισί, η Μέρκελ, ο Σεντένο, και περίπου 50 ακόμα νοματέοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Πού να είχαν και λόγο δηλαδή στο θέμα, γλώσσα δεν θα 'βαζαν μέσα τους.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι αντιδράσεις κατά των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών θέσεων που αυτά εκφράζουν. Λέγοντας τελευταίο καιρό, δεν εννοώ μόνο την πρόσφατη απόφαση της Νέας Δημοκρατίας να μποϋκοτάρει την κρατική τηλεόραση με αφορμή υβριστικό και άστοχο χαρακτηρισμό συνεργαζόμενου δημοσιογράφου κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τελευταίο καιρό εννοώ όλη αυτήν την περίοδο της κρίσεως, όπου η δημοσιογραφία ετέθη στο επίκεντρο πολιτικής αντιπαραθέσεως. Η κραυγαλέα κομματικοποίηση ορισμένων δημοσιογράφων και η απροκάλυπτη πολιτική στράτευση ορισμένων ΜΜΕ κατέστησαν τον Τύπο βασικό και αναντικατάστατο πολιτικό παίχτη στο σύστημα εξουσίας.

Κυκλοφορεί, ακόμα μια φορά, ότι με τον ανασχηματισμό μια κυβερνητική θέση ανήκει στον Φώτη Κουβέλη. Αν είναι ο Κουβέλης μέσα, έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Αν δεν είναι μέσα, το έγραψα τζάμπα.

Ένα σχόλιο στα σφάλματα του Αλέξη Τσίπρα, ενός «δύστροπου μνημονιακού», και στις περί αυτόν εικασίες. [TBJ]

Το ερώτημα του τίτλου είναι ένα ερώτημα που συχνά-πυκνά προβάλλουν οι οπαδοί της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προκειμένου, δια της εξισώσεως, να δικαιολογήσουν την υποστήριξη τους σε μια ανίκανη, παλαιοκομματικής αντίληψης εξουσία. Η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη. Ναι, ήταν καλύτεροι. Η τωρινή κυβέρνηση είναι μια σύμμειξη αριστερών εμμονών, ανίκανων και άπειρων διαχειριστών που πλαισιώνονται από εθνολάγνα χερουβείμ δεξιόστροφης ρητορείας. Ένα σουπερμάρκετ ψευδοιδεολογίας με τα χειρότερα υλικά του προηγούμενου συστήματος.

Κώστας Σημίτης, Υπάρχει λύση; Συζήτηση με τον Γιάννη Πρετεντέρη, Πόλις, Αθήνα 2016, 288 σελ.

«Ο εθνικολαϊκιστικός λόγος δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα. Εκείνο που επιδιώκει είναι η προστασία του συντηρητικού κατεστημένου, που παρουσιάζεται υπό διάφορες σημαίες και μορφές –ακροδεξιές, δεξιές, αριστερές ή επαναστατικές… Επιδιώκει η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη, αλλά διατηρώντας –με ελάχιστες αλλαγές– τις καθυστερημένες δομές της». Αυτή είναι η κατάσταση της χώρας, κατά τον πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη. Μπορεί να σωθεί λοιπόν αυτή η χώρα; Υπό προϋποθέσεις. Αλλά μπορούν αυτές οι προϋποθέσεις να γεννηθούν; 

Σελίδα 1 από 8