Σάββατο, 03 Νοεμβρίου 2018

Ταλαιπωρώντας την κατσίκα του γείτονα

Κατηγορία Αλφαβητάριο
Γράφτηκε από τον 

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο

 

 

Με αφορμή την εκκίνηση της διαδικασίας για την Συνταγματική Αναθεώρηση, επανήλθε η παλιά συζήτηση για το αν πρέπει να τροποποιηθεί το άρθρο 16 και να επιτρέψει τα ιδιωτικά ή έστω τα μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Τα επιχειρήματα της μιας και της άλλης πλευράς είναι γνωστά εδώ και αρκετές δεκαετίες, σε σημείο που ξέρεις τι θα ακούσεις, ένθεν κακείθεν, πριν καν ανοίξουν το στόμα τους. Το επίμαχο ζήτημα έχει καταστεί μια ταυτοτική διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Η κρατική παιδεία είναι το λάφυρο του σοσιαλισμού σε έναν ολοένα ιδιωτικοποιούμενο κόσμο που οι αγορολάγνοι επιδιώκουν να αλώσουν.

Τόσο οι υπασπιστές του άρθρου 16 όσο και οι πολιορκητές του, αγορεύουν επί σεναρίων, κάνοντας προβολές για το τι θα σημάνει στον κόσμο η απελευθέρωση του δημοσίου αγαθού της Παιδείας. Μεν και Δεν επιστρατεύουν το καλύτερο και το χειρότερο σενάριο για να πείσουν το ακροατήριο της κοινής γνώμης. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, λένε, θα φέρουν εντός των τειχών όλες τις παρενέργειες της ιδιωτικής ασυδοσίας, ενώ η απάντηση που εισπράττουν είναι τα φωτεινά παραδείγματα ορισμένων ιδιωτικών πανεπιστημίων του εξωτερικού. Η κουβέντα μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από ένα μελλοντικό γεγονός, άγνωστο και αβέβαιο. Θα είναι τα δικά μας ιδιωτικά σαν το Harvard και το ΜΙΤ, θα συμπαρασύρει ο ανταγωνισμός τα δημόσια πανεπιστήμια σε βελτίωση ή θα μοιάζουμε κάπως σαν Πανεπιστήμια του Αφγανιστάν όπου θα κυκλοφορούν γιατροί και δικηγόροι με αγορασμένα πτυχία;

Όλη αυτό το debate θα είχε φοβερό ενδιαφέρον αν η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν υπήρχε ήδη. Πλήθος τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο κέντρο της Αθήνας τα οποία συνεργάζονται με ξένα πανεπιστήμια μέσω συμβάσεων δικαιόχρησης. Τελικά αν ανοίξουμε τα μάτια μας θα δούμε ότι τα Πανεπιστήμια αυτά δεν είναι ούτε σαν τα αμερικάνικα της ivyleague ούτε σαν κάτι παρακμιακά ιδρύματα της επαρχίας της Ρουμανίας. Είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Ελλάδας. Χορηγούν ήδη πτυχία και οι απόφοιτοί τους εργάζονται κανονικά σε επιχειρήσεις στην αγορά εργασίας. Μια άλλη κατηγορία, από λήπτες ιδιωτικής εκπαίδευσης, είναι όσοι θέλουν να ασκήσουν νομοθετικά ρυθμισμένο επάγγελμα. Να γίνουν δηλαδή γιατροί ή δικηγόροι ή να απορροφηθούν στον δημόσιο τομέα. Όσοι δεν τα καταφέρνουν στις πανελλαδικές εξετάσεις, πάνε Αγγλία, πάνε Ιταλία, πάνε Κύπρο, πάνε Βουλγαρία, πάνε Ρουμανία, πάνε ακόμα και Σκόπια. Σπουδάζουν αυτό που θέλουν να σπουδάσουν και χάρη στην ελευθερία κυκλοφορίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιστρέφουν στην Ελλάδα με αναγνωρισμένα πτυχία στο χέρι. Πως ακριβώς περιφρουρείται στην περίπτωση αυτή ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας; Γιατροί από Ιταλία, αρχιτέκτονες από Ρουμανία, δικηγόροι από Αγγλία, ακόμα και δάσκαλοι από Βουλγαρία στελεχώνουν δημόσια νοσοκομεία, αίθουσες σχολείων ή αγορεύουν σε ελληνικά δικαστήρια εδώ και χρόνια.

Όσοι ήθελαν να σπουδάσουν και είχαν την οικονομική δυνατότητα κατάφεραν και σπούδασαν, βρήκαν τον τρόπο. Ο αντίλογος εδώ θα ήταν αν ένα πραγματικό γεγονός θα πρέπει να λάβει και συνταγματικό, επικυρωτικό χειροκρότημα. Το βέβαιο είναι ότι το Σύνταγμα δεν μπορεί να περιλαμβάνει διατάξεις ακατανόητες, δηλαδή μη συμβατές με το πραγματικώς συμβαίνον, να διαπλάθει ένα φανταστικό κόσμο που γεννιέται και πεθαίνει εντός μιας νομοθετικής διατάξεως. Ο κόσμος του άρθρου 16 είναι ένας ανύπαρκτος κόσμος.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί την τελευταία νησίδα σοσιαλιστικής οικονομίας στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Αποτελεί την πρώτη και τελευταία νησίδα καπιταλισμού που υποβάλει τους καπιταλιστές της σε σοσιαλιστικά γυμνάσια. Ο εύπορος θα γίνει ο γιατρός που ονειρευόταν να γίνει αφού προηγουμένως ταλαιπωρηθεί λίγο. Ο μόνος λόγος για να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 είναι για να ασκήσουμε πράγματι μια αρμοδιότητα που έχουμε σαν Πολιτεία και βρίσκεται σε ύπνωση επειδή αρνούμαστε να παραδεχθούμε τι συμβαίνει. Με την τροποποίηση του άρθρου 16 θα μπορούσε να ρυθμιστεί η σχετική αγορά, να προσδιοριστούν οι όροι της οικονομικής ελευθερίας των παρόχων υπηρεσίες εκπαίδευσης, να ελεγχθεί το επιχειρηματικό παιχνίδι και να οριοθετηθεί το πολιτισμικό κοινωνικό αγαθό της παιδείας σε ρεαλιστική βάση. Η εποχή μας είναι η εποχή του κράτους ρυθμιστή και όχι η εποχή του κράτους ιδιοκτήτη.

Η Ελλάδα δεν μπορεί σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προβάλει σοβαρά εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία των σπουδαστών στην βάση της αναγνώρισης μόνο κρατικής προέλευσης πανεπιστημιακών πτυχίων. Επειδή λοιπόν δεν μπορεί να σκοτώσει την κατσίκα του γείτονα, απλώς την βασανίζει. Το άρθρο 16 του Συντάγματος είναι το τελευταίο οχυρό ενός κόσμου αιώνιων αριστερών εφήβων με διάθεση για τζούφια καψόνια.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά