Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Μύθοι και αλήθειες για τις Πρέσπες

Κατηγορία Αλφαβητάριο
Γράφτηκε από τον 

Από τον Μιχάλη Ροδόπουλο

 

 

Μύθος 1ος:

Δώσαμε έθνος, αναγνωρίσαμε μακεδονική εθνότητα

Αντικείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών ήταν η επίλυση του ονοματολογικού. Πουθενά στη συμφωνία δεν υπάρχει αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας από μέρους της Ελλάδας. Πολύ απλά γιατί τα κράτη αναγνωρίζουν άλλα κράτη, χωρίς να αναγνωρίζουν άλλα έθνη τα οποία δεν είναι υποκείμενα δικαίου, δεν είναι παίκτες στην διεθνή σκακιέρα. Μετά την απελευθέρωσή μας αναγνωρίστηκε το Ελληνικό Κράτος με συγκεκριμένη ονομασία. Δεν αναγνωρίστηκε Ελληνικό Έθνος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν έθνη αλλά ότι δεν αποτελούν στο διεθνές δίκαιο αντικείμενο αναγνωρίσεως.

Πώς έγινε το μπέρδεμα; Η κολόνια κρατάει χρόνια. Υπάρχει σύγχυση στην κοινή γνώμη που ταυτίζει την ιθαγένεια/υπηκοότητα με το έθνος. Η Συμφωνία των Πρεσπών ορίζει ως ιθαγένεια της γείτονος τη «μακεδονική/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Οπότε οι Σκοπιανοί αγανακτούν γιατί να υπάρχει το «πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» και οι Έλληνες γιατί να υπάρχει το «Μακεδόνας». Κατ' αρχήν, όπως και να λέγεται η ιθαγένειά τους, αυτή η ονομασία δεν συνδέεται με την αναγνώριση έθνους. Ο πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών λέγεται Αμερικανός χωρίς να σημαίνει ότι όλη η Λατινική Αμερική και ο Καναδάς αναγνώρισαν επεκτατική εθνότητα που θα καταλάβει ολόκληρη την Ήπειρο.  Την ελληνική ιθαγένεια έχουν Έλληνες, Αλβανοί, Αφρικανοί, Αμερικανοί και όλες οι φυλές που έχουν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια με πολιτογράφηση, χωρίς να εντάσσονται παράλληλα στο ελληνικό έθνος. Ιθαγένεια και έθνος δεν είναι όροι ταυτόσημοι. Όροι ταυτόσημοι είναι το «Μακεδόνας» με το «Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Όπου η συμφωνία αναφέρει τον όρο Μακεδόνας «έχει την έννοια που του αποδίδεται στο άρθρο 7 της συμφωνίας». Δηλαδή Μακεδόνας είναι ο Βορειομακεδόνας. Θα μπορούσε να λέγεται αλλιώς; Ναι, σκέτο Βορειομακεδόνας, αλλά με τόσες διευκρινίσεις δεν υπάρχει κάποιος κίνδυνος να πει ποτέ κανείς ότι αναγνωρίσαμε μακεδονική εθνότητα.

 

Μύθος 2ος:

Δώσαμε μακεδονική γλώσσα

Κατ' αρχήν η γλώσσα της Ελλάδας και των Βορειοελλαδιτών είναι η ελληνική. Επομένως θα ήταν παράδοξο να λέγεται η γλώσσα του γειτονικού κράτους βορειομακεδονική, τη στιγμή που δεν υφίσταται νοτιομακεδονική γλώσσα. Και πάλι όμως, στο άρθρο 7 παράγραφος 4 της Συμφωνίας των Πρεσπών, ξεκαθαρίζεται ότι «η επίσημη γλώσσα, η μακεδονική, ανήκει στην ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών». Εμείς δεν είχαμε σλαβική γλώσσα για να μας την κλέψουν. Συνεχίζει διευκρινιστικά η συμφωνία στο ίδιο άρθρο: «η γλώσσα και τα άλλα χαρακτηριστικά τους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την κουλτούρα, και την κληρονομιά της Ελλάδας». Πόσο πιο σαφές να γίνει στη συμφωνία;

 

Μύθος 3ος:

Οι εθνικιστές δίπλα θα τα φέρουν στα μέτρα τους, όλος ο κόσμος θα τους λέει Μακεδονία

Ήδη όλος ο κόσμος Μακεδονία τους λέει. Αντικείμενο μιας συμφωνίας δεν είναι πώς θα τους λέει ο κόσμος αλλά η επίσημη ονομασία τους, στα ταξιδιωτικά έγγραφα, στους διεθνείς οργανισμούς κ.λπ. Για παράδειγμα, το επίσημο όνομα του αφρικανικού κράτους είναι Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Στην πράξη κάποιοι το λένε ακόμα Ζαΐρ, όσες συμφωνίες και να συναφθούν Ζαΐρ θα το λένε. Δεν μπορεί να μπει κόφτης στην καθημερινή μας γλώσσα. Κάποιοι μπορεί να τους αποκαλούν απλά μαύρους, Αφρικανούς κ.λπ. Η επίσημη ονομασία όμως είναι αυτή και αυτό είναι αντικείμενο διεθνών διαπραγματεύσεων.

 

Μύθος 4ος:

Η συμφωνία για να κυρωθεί στην Ελλάδα χρειάζεται 151 βουλευτές αλλά πρέπει να ζητήσουμε 180.

Κάποια στιγμή η πολιτικοί πρέπει να κατανοήσουν ότι το σύνταγμα είναι ο υπέρτερος νόμος του κράτους γιατί θέτει δεσμευτικά τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Δεν είναι ένας κουβάς διατάξεων που διαλέγουν ανάλογα πώς βολεύει η περίσταση. Απαιτείται λοιπόν η πλειοψηφία που ορίζουν οι εφαρμοστέοι κανόνες. Οι 180 βουλευτές απαιτούνται μόνο στην περίπτωση που το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει αρμοδιότητες σε όργανα διεθνών οργανισμών. Απολύτως καμία επαφή δηλαδή με τη Συνθήκη των Πρεσπών (άρθρο 28 παρ. 2 Σ). 151 βουλευτές χρειάζονται όταν εκχωρείται εθνική κυριαρχία (28 παρ. 3 Σ), πράγμα που επίσης δεν συμβαίνει εδώ. Συνεπώς, η Ελληνική Βουλή μπορεί να κυρώσει τη συμφωνία με απλή πλειοψηφία των παρόντων, όπως απαιτεί το άρθρο 67 Σ για έναν οποιοδήποτε νόμο. Αν π.χ. ψηφίσουν 147 υπέρ, 140 κατά και οι υπόλοιποι απόσχουν, τότε η συμφωνία θα έχει κυρωθεί κανονικά.

 

 

Αλήθεια μόνη:

Μας ενοχλεί η σύνθετη ονομασία

Η αίσθηση που έχω είναι ότι ακόμα και αν η γλώσσα λεγόταν βορειομακεδονική και η ιθαγένεια ήταν «πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» πάλι θα υπήρχαν ενστάσεις για να μη στηριχθεί η συμφωνία. Τα περί ιθαγένειας και εθνότητας που κονιορτοποιούν την αλφαβήτα του διεθνούς δικαίου είναι προφάσεις για να καλυφθεί αυτή η βασική αλήθεια. Με αυτή τη θέση, ειλικρινώς διατυπωμένη, μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.

Τα παιχνίδια με την αλλοίωση των όρων όμως ενέχουν κινδύνους. Η πλάνη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι μπορεί να κουμαντάρει τους ακραίους χαϊδεύοντας τα αυτιά τους με περίεργες θεωρίες. Κάπως έτσι κατέληξε ο Γαβρόγλου να υπομένει το υποτιμητικό περιστατικό της 22α; Οκτωβρίου. Όταν σπέρνεις παραλογισμό δεν μπορείς να ελέγξεις τις θύελλες. Καλό θα είναι να παραδειγματιστούμε από τις πλάνες των νυν κυβερνώντων που λούζονται τις αμετροεπείς αντιπολιτευτικές θέσεις τους.   

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά