Ποιήματα

Άτιτλο

ΤΟ ΚΟΒΕΙΣ στα δυο με βιασύνη Δόντια πολύσπορα φρουρούν στην καρδιά του ρουμάνιυγρή ρεματιά κι ανασαίνειφωτοσκίαση του καρπού ολογύρω· πράσινο πάνω πάνω επιστέφει με αργή ωρίμανση τη μέσα σάρκα:

ΜΑΤΑΙΑ ΤΗΝ ΞΥΠΝΑΩ

Την ξυπνάω για τον ήλιο που εξηγείται στα φυτά για τον ουρανό τεντωμένο ανάμεσα στα δάχτυλα την ξυπνάω για τις λέξεις που τσούζουν τον λαιμότην αγαπάω με τ’ αυτιά μουπρέπει να πας μέχρι το τέλος του κόσμου για να βρεις    δρόσο στο χορτάρι