Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

To θείο δώρο. Ένα ποίημα του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι

Κατηγορία Ποιήματα
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Κλασικά κείμενα Ποίηση web only Χριστούγεννα 2016
Αλεπούδες γύρω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο στο δάσος,  ταχυδρομική κάρτα,  Μόσχα, έκδοση Αλεξέι  Τζένεραλ (περ.1914 έως 1917), 8,7х13,7 εκ. Αλεπούδες γύρω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο στο δάσος, ταχυδρομική κάρτα, Μόσχα, έκδοση Αλεξέι Τζένεραλ (περ.1914 έως 1917), 8,7х13,7 εκ. Pronin Collection

Ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (ναι, του Ντοστογιέφσκι), μεταφρασμένο από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη. Προσφορά του περιοδικού μας στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες του.  

 

 Των Χριστουγέννων την παραμονή

ο Θεός έστειλε έναν μικρούλη άγγελο στη γη:

«Σ' ελατοδάσος σαν βρεθείς»,

είπε χαμογελώντας,

«κόψε ένα έλατο και στο πιο μικρό γλυκό

μικρό παιδί πάνω στη Γη,

στο πιο ευαίσθητο και τρυφερό

να το χαρίσεις, από Εμένα ενθύμιο».

 

 

Στενοχωρήθηκε ο μικρούλης άγγελος:

«Σε ποιον να το δώσω;

Πώς θα καταλάβω ποιο απ' τα παιδάκια

έχει την ευλογία του Θεού;»

«Μόνος σου θα το καταλάβεις», απάντησε ο Θεός.

Κι έφυγε ο ουράνιος επισκέπτης.

Το φεγγάρι έφεγγε από ψηλά, ο δρόμος ήταν φωτεινός,

σε πολιτεία τεράστια οδηγούσε.

 

 

Παντού ακούγονταν λόγια γιορταστικά,

παντού περιμένει η ευτυχία τα παιδάκια...

Ρίχνοντας στον ώμο το μικρό έλατο,

βαδίζει ο άγγελος με χαρά...

Κοιτάξτε μόνοι σας στα παράθυρα,-

μεγάλη γίνεται γιορτή!

Τα έλατα φωτίζονται με λαμπιόνια,

όπως γίνεται πάντα τα Χριστούγεννα.

 

 

Από σπίτι σε σπίτι βιαστικά

ο άγγελος άρχισε να περνά,

για να βρει εκείνο το παιδί που πρέπει

το έλατο του Θεού να χαρίσει.

Όμορφα κι υπάκουα

πολλά είδε παιδάκια,

του Θεού το έλατο σαν έβλεπαν

ξεχνούσανε τα πάντα κι έτρεχαν προς αυτό.

 

 

Το ένα λέει: «Αξίζω το έλατο αυτό!»

Ένα άλλο του φωνάζει:

«Μη συγκρίνεσαι μ' εμένα,

είμαι καλύτερος από σένα!»

«Όχι, εγώ είμαι καλύτερη απ' όλους

δικό μου είναι το έλατο αυτό!»

Ο άγγελος ήρεμα ακούει,

κοιτώντας τους με θλίψη.

 

 

Όλοι εναντίον όλων,

καθένας παίνευε μόνο τον εαυτό του,

τον ανταγωνιστή κοιτάζοντας με τρόμο

ή με μίσος φοβερό.

Βγήκε ο άγγελος στο δρόμο,

τρομαγμένος... «Θεέ μου!

Δίδαξε με π’ως το δώρο το ανεκτίμητο

το δικό Σου να χαρίσω!»

 

 

Ο άγγελος στο δρόμο συναντάει

έναν μικρούλη –στέκεται τούτος και κοιτάει

το έλατο του Θεού–

και φλέγεται από ενθουσιασμό το βλέμμα του.

«Έλατο! Ελατάκι!», είπε χτυπώντας

παλαμάκια. «Τι κρίμα που δεν είμαι άξιος

το έλατο αυτό να πάρω,

μα ούτε κι αυτό για μένα είναι...

 

 

Να το πας όμως στην αδελφούλα μου

που στο κρεβάτι άρρωστη είναι.

Δώσ' της χαρά μεγάλη –

αξίζει το έλατο αυτό!

Άδικα να μην κλαίει!»

Ψιθύρισε στον άγγελο το αγοράκι

και ο άγγελος χαμογελώντας καθαρά

το έλατο του δίνει.

 

 

Θαύμα μεγάλο έγινε

αστέρια άρχισαν από τον ουρανό να πέφτουν

λάμποντας σμαραγδένια,

στου έλατου κάθισαν τα κλαδιά.

Φέγγει το έλατο, λαμποκοπά,

ουράνιο φέρει σημάδι·

τρέμει από ενθουσιασμό

ο έκπληκτος πιτσιρικάς...

 

 

Κι αγάπη έλαβε τόση

ο άγγελος, συγκινημένος δακρύζει,

στο Θεό κλαδάκι όμορφο

σαν δώρο ανεκτίμητο πήγε.

 

                                                           μετάφραση από τα ρωσικά: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης 

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Ρώσος συγγραφέας, κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Μυθιστορήματα:

Oι φτωχοί (1846)

Ο σωσίας (1846)

Νιετόσκα Νιεζβάνοβα (1849)

Το όνειρο του θείου μου (1859)

Το χωριό Στεπαντσίκοβο και οι κάτοικοί του (1859)

Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων (1860-1862)

Ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι (1861)

Σημειώσεις από το υπόγειο (1864)

Ο παίκτης (1866)

Έγκλημα και τιμωρία (1866)

Ο ηλίθιος (1868)

Ο αιώνιος σύζυγος (1870)

Οι δαιμονισμένοι (1871-1872)

Ο έφηβος (1875)

Αδελφοί Καραμαζώφ (1879-1880)

Διηγήματα:

Ο κύριος Προχάρτσιν (1846)

Μυθιστόρημα σε εννέα γράμματα (1847)

Η σπιτονοικοκυρά (1847)

Η γυναίκα ενός άλλου και ο άντρας κάτω απ’το κρεβάτι (1848)

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ο γάμος (1848)

Λευκές νύχτες (1848)

Πολζούνκωβ (1848)

Μια αδύναμη καρδιά (1848)

Ένας τίμιος κλέφτης (1848)

Ο μικρός ήρωας (γραμμένο το 1849 και δημοσιευμένο το 1857)

Μια αξιοθρήνητη ιστορία (1862)

Ο κροκόδειλος (1865)

Μπόμποκ* (1873)

Μικρές εικόνες*(1873)

Το παιδί στο δένδρο του Χριστού* (1876)

Μια γλυκιά γυναίκα* (1876)

Ο χωρικός Μάρεϊ* (1876)

Η αιωνόβια* (1876)

Το όνειρο ενός γελοίου* (1877)

*Σημ. Δημοσιεύτηκαν μέσα από «Το ημερολόγιο ενός συγγραφέα»

Δοκίμια:

Χειμερινές σημειώσεις σε καλοκαιρινές εντυπώσεις (1863)

Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα (1873-1877)

Ο λόγος για τον Πούσκιν (1880)

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά