Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Ο δεκάλογος του αμετανόητου κοψοχέρη

Κατηγορία Παρεμβάσεις
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Παρεμβάσεις Τεύχος 68
Δεύτερη φορά Αριστερά. Γελοιογραφία του Χρήστου Παπανίκου. Δεύτερη φορά Αριστερά. Γελοιογραφία του Χρήστου Παπανίκου. Χρήστος Παπανίκος / Αναγγελία

Οι όροι «αμετανόητος κοψοχέρης» είναι αντιφατικοί. Αποδίδουν, ωστόσο, επακριβώς τα ανάμεικτα συναισθήματα που νιώθουν σήμερα πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, προερχόμενοι από την Κεντροαριστερά. Βαθιά μέσα τους έχουν υποστεί τέτοιο σοκ από την αποκάλυψη των συνεπειών του λάθους τους και τη διάψευση των προσδοκιών τους, ώστε αν είχαν την ευκαιρία να γυρίσουν το χρόνο πίσω και ν’ αλλάξουν εκείνη την ψήφο τους θα το έκαναν χωρίς κανένα δισταγμό.

Επειδή, όμως, η ζωή δεν έχει το μαγευτικό κουμπάκι «delete» και η διάψευση των προσδοκιών είναι τόσο συντριπτική, η δε αποκάλυψη των συνεπειών ήρθε τόσο γρήγορα, αδυνατούν να μετανοήσουν με την ίδια ταχύτητα. Σε σημείο που, από γινάτι πλέον, είναι σε θέση να το ρίξουν ξανά ΣΥΡΙΖΑ, αν μάλιστα προκηρυχθούν γρήγορα οι επόμενες εκλογές. Διότι ο Αριστοτέλης έχει πάψει προ πολλού να κατοικεί εδώ, όπως το διαπίστωσε πρώτος για την πολιτική συμπεριφορά των Ελλήνων ο συντοπίτης του Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Μιλώ, φυσικά, για τους εξαπατηθέντες ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, κι όχι για τους εξαπατήσαντες ή αυταπατηθέντες (το ένα χειρότερο απ’ το άλλο) Συριζαίους. Οι τελευταίοι γνωρίζουν πολύ καλά τι τεραστίων διαστάσεων βλάβη έχουν προκαλέσει στη χώρα. Μόνο που αδυνατούν να χωνέψουν πως οι «σαμαροβενιζέλοι» είχαν δίκιο! Επαληθεύτηκε ο χειρότερος εφιάλτης τους κι αυτό δεν θέλουν (και δεν πρόκειται) να το αποδεχτούν, ενώ δύσκολα κρύβουν πλέον το φθόνο, το μίσος και την εμπάθεια που τρέφουν απέναντι σε όσους προειδοποιούσαν ότι θα κατέστρεφαν τη χώρα αν έρχονταν στην εξουσία.

Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να φύγουν οικεία βουλήσει από την κυβέρνηση. Θα φύγουν μόνον αν υποχρεωθούν από ένα μη αναστρέψιμο οικονομικό αδιέξοδο, στο οποίο θα έχουν οδηγήσει τη χώρα. Τότε, όμως, θα είναι πολύ αργά. Οι κυβερνώντες διακατέχονται από το σύνδρομο του παίκτη που χάνει και δεν εννοεί να φύγει απ’ το τραπέζι παρά μόνο αν καταστραφεί ολοσχερώς. Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, θα καταστραφεί και η χώρα, αλλά αυτό είναι μια λεπτομέρεια μπροστά στον αγώνα των αριστερών για δικαίωση, όπως το έχουμε επανειλημμένα βιώσει στην ιστορία μας.

Έτσι, δεν διστάζουν πλέον να μετατραπούν στους πιο φιλελεύθερους κυβερνώντες που έχουν ποτέ διοικήσει αυτό τον τόπο, επειδή αντιλαμβάνονται ότι μόνον έτσι θα μπορέσουν ίσως να γυρίσουν το παιγνίδι της οικονομίας. Είναι έτοιμοι, ως εκ τούτου, να κάνουν τα πάντα. Σου μιλάνε για αποκρατικοποιήσεις και ξένες επενδύσεις και σου κάνουν μάθημα λειτουργίας των αγορών και της καπιταλιστικής οικονομίας! Ένα μόνον αδυνατούν να επαναφέρουν, την εμπιστοσύνη στην οικονομία, η οποία έχει χαθεί οριστικά με αυτή την κυβέρνηση.

Συζητώντας, λοιπόν, με εξαπατηθέντες κεντροαριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ διαπιστώνει κανείς ότι σημαντικό μέρος αυτών έχει αναπτύξει σειρά αντεπιχειρημάτων προκειμένου να δικαιολογήσουν και σήμερα το λάθος τους. Αδυνατώντας να χωνέψουν ότι εξαπατήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, κατασκεύασαν ψευτο-ιδεολογικές άμυνες, οι οποίες συνοψίζονται στον δεκάλογο που ακολουθεί:

Έλα μωρέ, τους είδαμε και τους άλλους.  Ό,τι, όμως, και να προσάψεις στους «άλλους», είχαν τουλάχιστον το αίσθημα της ευθύνης, όπως και τη στοιχειώδη γνώση των συσχετισμών, των μηχανισμών και των διαδικασιών, ώστε σε στιγμές απόλυτης διακινδύνευσης της χώρας –και υπήρξαν πολλές– να ξέρουν τα όριά τους και να μη φερθούν ποτέ απερίσκεπτα σε σημείο που να κλείσουν οι τράπεζες ή να συζητάνε οι εταίροι μας στο Eurogroupπώς θα μας διώξουν απ’ το ευρώ. Κι άλλος πήγε να κάνει απερίσκεπτα δημοψήφισμα και έριξε στα τάρταρα τα χρηματιστήρια όλου του κόσμου, αλλά τον «μαζέψανε» αμέσως οι δικοί του. Ποτέ, λοιπόν, δεν είδαμε από τους άλλους ό,τι έχουμε δει τώρα από τούτους εδώ. Αυτά τα πράγματα συνέβησαν για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης και συνέβησαν με την πρώτη φορά Αριστερά στην εξουσία, με αποτέλεσμα να προκληθεί δύσκολα θεραπεύσιμη ζημιά στη χώρα.

Σ’ αυτό το σημείο, ορισμένοι σού λένε «τις τράπεζες, τις έκλεισε ο Ντράγκι». Εκεί, αδυνατείς φυσικά να συνεχίσεις να κουβεντιάζεις και σηκώνεσαι και φεύγεις. Πολλοί, όμως, επειδή είναι δύσκολο να μη συμφωνήσουν ότι ορισμένες κυβερνητικές ενέργειες και παραλείψεις έβλαψαν καταφανώς τη χώρα, σού κάνουν «spillover» τη συζήτηση και σου αντιτάσσουν το εξής:

2.Σε έξι μήνες, πότε πρόλαβε να καταστρέψει τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ…  Έξι μήνες; Έξι μήνες είναι μια αιωνιότητα! Λίγες εβδομάδες αρκούν για να καταστρέψουν μια οικονομία, που σε πήρε χρόνια να τη φτιάξεις. Για πότε έγινε η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας από «Α», που ήταν το 2009, σκουπίδι, και σταματήσανε να μας δανείζουν οι αγορές, ούτε που το καταλάβαμε. Χρειαστήκαμε μια δεκαπενταετία, ωστόσο, για να κτίσουμε το «Α»! Και το χάσαμε σ’ ένα χρόνο. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάστηκε μια ώρα. Όσο διήρκεσε η πρώτη συνέντευξη του Βαρουφάκη με τον Ντάισελμπλουμ. Και πήγαν χαμένα πέντε χρόνια προσπάθειας αντιμετώπισης της κρίσης, για να αρχίσουμε και πάλι από την αρχή.

Στο σημείο αυτό, ο συνομιλητής σου συνεχίζει να κάνει «spillover» και βελτιώνει το επιχείρημά του ως εξής:

-        Μα ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει για την πτώχευση της χώρας;

Δεν φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και μόνον αθώα του αίματος δεν είναι η Αριστερά για τα αίτια που προκάλεσαν την κρίση, για να μην αναφερθούμε στη λυσσαλέα αντιπολίτευση που άσκησε ο ΣΥΡΙΖΑ και στο φλερτ του με κινήματα όπως «Δεν Πληρώνω», που κάθε άλλο παρά βοήθησαν στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Όπως, όμως, ήρθε ο Τσίπρας στην εξουσία τον Γενάρη του 2015 και βρήκε μια κρίση σε εξέλιξη, έτσι είχε έρθει κι ο Σαμαράς τον Ιούνη του 2012 και βρήκε μια κρίση σε εξέλιξη, έτσι κι ο Παπαδήμος τον Νοέμβρη του 2011 και βρήκε μια κρίση σε εξέλιξη, έτσι κι ο Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2009 και βρήκε μια κρίση σε εξέλιξη. Κι όλοι αυτοί προσπάθησαν να την αντιμετωπίσουν υπογράφοντας και εφαρμόζοντας Μνημόνια, επειδή κανείς δεν μας δάνειζε χωρίς Μνημόνια. Και κουτσά-στραβά τα καταφέρνανε, και η οικονομία γύρισε από το 2013 και μετά, και το 2014 βγήκε στην ανάπτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, ήρθε στην εξουσία με την «αυταπάτη» ότι τα Μνημόνια φέρανε την κρίση κι ότι αρκούσε να διώξουμε την Τρόικα και να τα σκίσουμε για να πάψουμε να έχουμε κρίση. Διαψεύστηκε αμέσως και υποχρεώθηκε να υπογράψει χειρότερο Μνημόνιο απ’ ό,τι όλοι οι προηγούμενοι μαζί, με αποτέλεσμα να ξαναβυθίσει τη χώρα στην ύφεση.

3.Μήπως ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο δεν θα υπέγραφαν νέο Μνημόνιο; Τέτοιο Μνημόνιο σε καμιά περίπτωση δε θα υπέγραφαν, γιατί δεν χρειαζόταν να υπογράψουν έτσι όπως βελτιωνόταν η οικονομία, από τη στιγμή που βγήκαμε στην ανάπτυξη, δημιουργούσαμε εξ αυτού του λόγου πλεονάσματα και ξοφλούσαμε εξ ιδίων τα χρέη του Δημοσίου προς τους ιδιώτες. Στο μεταξύ, ανακεφαλαιοποιήσαμε τις τράπεζες, τα δάνεια σταμάτησαν να κοκκινίζουν στο 35% και οι καταθέσεις επέστρεφαν με αυξανόμενους ρυθμούς. Η οικονομία πήγαινε επιτέλους καλύτερα.

Ποια οικονομία πήγαινε καλύτερα; Το «successstory» του Σαμαρά; Συγκριτικά πρέπει να τα βλέπει κανείς. Ήδη συμπληρώσαμε ένα χρόνο ξανά σε ύφεση, πνίγουμε τους Έλληνες σε νέους φόρους για να βγάλουμε πλεόνασμα και το Δημόσιο έχει κηρύξει παύση πληρωμών. Στο μεταξύ, χρειάστηκε να ανακεφαλαιοποιήσουμε ξανά τις τράπεζες, τα κόκκινα δάνεια ξεπέρασαν το 50% και συνεχίζουν να κοκκινίζουν, ενώ 40 δισ. καταθέσεων κάνανε φτερά.

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Σαμαράς και ο Παπαδήμος, όπως και πριν απ’ αυτούς ο Παπανδρέου, είχαν ένα διπλό μέλημα: πώς θα προστατεύσουν, κατ’ αρχήν, το μαυροτσούκαλο της ελληνικής οικονομίας, και στη συνέχεια πώς θα το γεμίσουνε με σούπα για να φάμε εμείς, να δώσουμε και στους δανειστές μας να ξεχρεώσουμε. Αυτό που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήρθε στην εξουσία ήταν να σπάσει το τσουκάλι! Έτσι τώρα ο Μητσοτάκης θα χρειαστεί όχι μόνο να βρει τρόπο να το γεμίσει, αλλά και να το ξανακολλήσει…

Καλά, ΕΓΩ να ψηφίσω… Μητσοτάκη! Εδώ ξυπνάει ο πασόκος μέσα τους... Ψήφισε ό,τι θες, του λες, πλην όμως μην το κάνεις υποκύπτοντας σε παρωχημένες πρακτικές νεο-αυριανισμού, οι οποίες θόλωσαν την πολιτική κρίση μας στο παρελθόν, κι αυτό δεν είν’ άσχετο με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.

6.ΕΓΩ με τον Άδωνι; Στο σημείο αυτό, επιστρατεύεται στη συζήτηση ο δύστυχος ο Άδωνις! Δεν νομίζω πως τελευταία υπάρχει πολιτικός στον ευρύτερο φιλελεύθερο χώρο της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς ο οποίος να έχει μισηθεί και να έχει στοχοποιηθεί από τους κυβερνώντες περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Άδωνις είχε το θάρρος και την αντοχή να σηκώσει από την πρώτη στιγμή το βάρος της σκληρής αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ στα τηλεοπτικά πάνελ το εξάμηνο της «τρελής διαπραγμάτευσης», για να δικαιωθεί πανηγυρικά στο τέλος, κάτι που δεν πρόκειται να του συγχωρήσουν στον αιώνα τον άπαντα. Με αποτέλεσμα, οι προσωπικές επιθέσεις εναντίον του να μην έχουν προηγούμενο. Οι επιθέσεις αυτές δεν έχουν στόχο τα πεπραγμένα του ανδρός στις υπουργικές θέσεις που κατείχε, διότι αυτά είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν, αρχής γενομένης από την άρση του cabotage, αλλά το πέρασμά του από τον ΛΑΟΣ. Τους διαφεύγει ότι ο Άδωνις είναι προσφιλής στόχος και της Χρυσής Αυγής, αλλά και του Καμμένου, με τον οποίο ο Τσίπρας κυβερνά επί 1,5 χρόνο τώρα! Και τους ενοχλεί ο Άδωνις του ΛΑΟΣ κι όχι ο Καμμένος του Τσίπρα…

7.Και τι θα κάνει άμα βγει ο Μητσοτάκης; Μνημόνια δεν θα εφαρμόσει κι αυτός; Μήπως έχει άλλη πρόταση; Μόνο να διαμαρτύρεται ξέρει! Να, όμως, που εσύ ψήφισες τον ΣΥΡΙΖΑ για να σκίσει τα Μνημόνια και βρίσκεσαι τώρα μ’ ένα χειρότερο Μνημόνιο στην πλάτη. Το να ζητάς, λοιπόν, από τον Μητσοτάκη να μη διαμαρτύρεται για το σκληρότερο Μνημόνιο που έφερε ο Τσίπρας είναι πρόκληση από κάποιον που δεν έκανε τίποτε άλλο στην αντιπολίτευση από το να διαμαρτύρεται γιατί εφαρμόζαμε Μνημόνια κι όταν ήρθε στην εξουσία υπέγραψε ένα πολύ χειρότερο. Η χώρα θα έβγαινε από τα Μνημόνια αν δεν ερχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι όταν ήρθε, έβαλε τρικλοποδιά στη χώρα, με αποτέλεσμα να της επιβάλει ένα σκληρότερο Μνημόνιο. Δεν δικαιούται, λοιπόν, τώρα να λέει ότι η χώρα έχει ανάγκη το Μνημόνιο γιατί έπεσε και τι θα έκανε ο Μητσοτάκης στη θέση του! Είναι ο τελευταίος που μπορεί να διδάξει αντιπολιτευτική ηθική σε οιονδήποτε.

8.Και να ’ρθουν ξανά στην εξουσία, ν’ αρχίσουν τα ίδια; Τα ίδια και χειρότερα, τα είδαμε στη διακυβέρνηση της πρώτη φορά Αριστεράς σε σχέση με ένα συγκεκριμένο παρελθόν, οι πολιτικές του οποίου πράγματι ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα το 2009, όταν οι δαπάνες και το χρέος είχαν εκτιναχθεί και τα έσοδα καταρρεύσει. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η Αριστερά συγκυβερνά μ’ αυτό το συγκεκριμένο παρελθόν, το οποίο ο Μητσοτάκης είχε το θάρρος να καταγγείλει όταν δεν ψήφισε τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση αυτή βρίσκεται με το δάκτυλο στη σκανδάλη των προσλήψεων και των δαπανών, την ίδια στιγμή που βάζει νέους φόρους οι οποίοι σκοτώνουν την ανάπτυξη, λόγος για τον οποίο δεν θα αποφύγει τελικά να μειώσει κι άλλο τους μισθούς και τις συντάξεις.

9.Ο Μητσοτάκης θα με απέλυε ή θα μού ’κοβε εντελώς τη σύνταξη… Το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με το αμέσως επόμενο και ύστατο ιδεολογικό άλλοθι που επικαλείται ο αμετανόητος κοψοχέρης ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ.

10.Νεοφιλελεύθερος εγώ δεν γίνομαι… Σε ποιον να το πεις και πού να το φωνάξεις, ότι ο κρατισμός πτώχευσε τη χώρα, ο δε νεοφιλελευθερισμός δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην Ελλάδα κι από καμιά Κυβέρνηση, από ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα!

 

Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 69 του Books' Journal, Σεπτλεμβριος 2016. Ισχύει στο ακέραιο και σήμερα.

 

Παναγιώτης Γκλαβίνης

Αναπληρωτής καθηγητής Νομικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά