Δημήτρης Σκάλκος

Δημήτρης Σκάλκος

Πολιτικός επιστήμονας - διεθνολόγος. Τελευταίο του βιβλίο: Αλήθειες για το φιλελευθερισμό (2008).

Orhan Pamuk, Κάτι παράξενο στο νου μου, μετάφραση από τα τουρκικά: Στέλλα Βρεττού, Ωκεανίδα, Αθήνα 2015, 724 σελ.

Λέγεται Μεβλούτ, αλλά θα μπορούσε να έχει ένα οποιοδήποτε όνομα. Κανείς δεν θα το θυμόταν αν δεν το είχε χρησιμοποιήσει για να ονομάσει τον κεντρικό ήρωά του, έναν ασήμαντο άνθρωπο που πουλάει μποζά, κάτι σαν σαλέπι, στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Ο Ορχάν Παμούκ επιστρέφει με την ιστορία της ασήμαντης ζωής ενός ασήμαντου ανθρώπου στην Κωνσταντινούπολη, χωνευτήρι πολιτισμών (αλλά και στην αιχμή της σύγκρουσης των πολιτισμών της Ανατολής και της Δύσης). Μαγεία ή ρεαλισμός; [ΤΒJ]

Michel Houellebecq, Υποταγή. Μυθιστόρημα, μετάφραση από τα γαλλικά: Λίνα Σιπητάνου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2015, 308 σελ.

Bernard Maris, Ο Ουελμπέκ ως oικονομολόγος, μετάφραση από τα γαλλικά: Γιώργος Καράμπελας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2014, 141 σελ.

 

Η ποιητική της λογοτεχνικής απόγνωσης του Ουελμπέκ απηχεί κοινοτιστικές αντιλήψεις και ρομαντικές ιδέες του 19ου αιώνα. Ο συγγραφέας, κατ’ ουσίαν, είναι πολιτικά συντηρητικός. Ακριβώς όπως ο συντηρητικοί παραδοσιοκράτες στοχαστές, δυσφορεί για το γεγονός πως ο οικονομικός ατομικισμός καταστρέφει ανεπανόρθωτα κάθε μορφή αυθεντίας και υπονομεύει διαρκώς τους ζωντανούς δεσμούς των συλλογικοτήτων.

Darryl Cunningham, Σούπερκραχ. Το μεγάλο κόλπο με τη διεθνή οικονομία, μετάφραση από τα αγγλικά: Αβραάμ Κάουα, Κριτική, Αθήνα 2015, 240 σελ.

Αφορμή ήταν η σφοδρή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, που γρήγορα επεκτάθηκε με καταστροφικά αποτελέσματα στην πραγματική οικονομία. Τις προϋπάρχουσες οικονομικές θεωρίες, τις ιδέες που απορρέουν απ’ αυτές και τις επιπτώσεις τους στην παγκόσμια οικονομία επιχειρεί να ανασυνθέσει και να αναπαραστήσει ως μια κόμικς ιστορία  ο γνωστός βρετανός αφηγητής εικονογραφημένων ιστοριών Ντάρυλ Κάνινγκχαμ. Αρχίζοντας από μια κατακρημνιστική κριτική στην ηγερία πολλών φιλελεύθερων, Άυν Ραντ...

O κίνδυνος να μείνουν μετέωρες οι μεταρρυθμίσεις είναι απολύτως υπαρκτός, καθώς το πολιτικό μας σύστημα δεν διαθέτει μια πολιτική ηγεσία ικανή να τις προωθήσει, μια διοικητική μηχανή κατάλληλη να τις εφαρμόσει και ένα κοινωνικό σώμα πρόθυμο να τις υποστηρίξει. Μία άλλη πολιτική ισορροπία είναι απαραίτητη.

Έξι χρόνια μετά την εμφάνιση της κρίσης η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο χρηματοπιστωτικής ασφυξίας, θεσμικής υποβάθμισης και χαμηλών προσδοκιών. Χρειάστηκαν μόλις επτά μήνες ανερμάτιστης διακυβέρνησης της χώρας από την αριστερο-ακροδεξιά συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ για να εξανεμιστούν τα οφέλη από την αιματηρή δημοσιονομική προσαρμογή των τελευταίων ετών, να επιστρέψουμε στην ύφεση και να καταδειχτούν οι δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας.

Απαιτείται μετάβαση σε ένα νέο, εξωστρεφές και ανταγωνιστικό αναπτυξιακό πρότυπο, το οποίο απέχει από το κυρίαρχο μοντέλο της εσωστρεφούς, τροφοδοτούμενης με ελλείμματα και προς όφελος των ειδικών συμφερόντων μεγέθυνσης. Οι προϋποθέσεις επιτυχούς μετάβασης πρέπει να αποτελέσουν το περιεχόμενο μίας εθνικής συμφωνίας για την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας αντικαθιστώντας την παραπλανητική συζήτηση περί της βιωσιμότητας του χρέους.

Eric Toussaint, Ο Νεοφιλελευθερισμός. Aπό τις απαρχές του έως τις μέρες μας, μετάφραση από τα γαλλικά: Αλέκος Γεράλις, Τόπος, Αθήνα 2012, 78 σελ.

 

έναρξη στην υπό τη Ζωή Κωνσταντοπούλου Βουλή των εργασιών της λεγόμενης Επιτροπής για τα Αληθινά Αίτια και τις Γενεσιουργούς Αιτίες της Δημιουργίας και της Διόγκωσης του Δημόσιου Χρέους επεφύλασσε, προφανώς, την ομιλία του προσώπου που, μετά τη Νικαράγουα και τον Ισημερινό, ήρθε στην Ελλάδα να προσφέρει την τεχνογνωσία του στη διαγραφή του επαχθούς χρέους. Το πρόσωπο αυτό είναι καθηγητής και ονομάζεται Αλαίν Τουσέν. Μέρος της σκέψης του συνοψίζεται στο βιβλίο του Νεοφιλελευθερισμός, που είχε παρουσιαστεί στο BooksJournal #25, του Νοεμβρίου 2012. Το άρθρο εκείνο αναδημοσιεύουμε σήμερα στην ηλεκτρονική μας έκδοση.

  

Η επιτυχής προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων προϋποθέτει τη δίκαιη κατανομή των βαρών της προσαρμογής καθώς και την ορθή προσέγγιση του οικονομικο-κοινωνικού περιβάλλοντος, μακριά από τις αστόχαστες ιδεοληψίες που δεσπόζουν στο δημόσιο διάλογο. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, οι προσπάθειες μεταρρύθμισης του οικονομικού μας συστήματος είναι μάλλον καταδικασμένες να αποβούν άκαρπες.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η χώρα, ως άλλος Σίσυφος, βρέθηκε να κουβαλά στις πλάτες της δυσβάστακτο φορτίο. Ωστόσο, ακόμη και τις μαρτυρικές και καταστροφικές εποχές του περασμένου αιώνα διαδέχονταν μακρές περίοδοι οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Τούτη όμως τη φορά, η αδιάκοπη ιστορική εναλλαγή προόδου και υστέρησης μοιάζει να έχει διακοπεί. Και ο Σίσυφος,  κατάκοπος και εξαντλημένος, δείχνει καθηλωμένος και ανήμπορος να ανέλθει το βουνό που ορθώνεται μπροστά του. Επειδή απουσιάζουν όλες εκείνες οι αναγκαίες πολιτικές και πνευματικές προϋποθέσεις για την ανάταξη της οικονομίας και της κοινωνίας.

Η Ε.Ε. βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Ο δρόμος που θα πάρει θα καθορίσει την πορεία της για τις επόμενες δεκαετίες. Το στοίχημα επιβίωσης για τις πολιτικές ηγεσίες της Ε.Ε. είναι να μετασχηματίσουν την Κοινότητα σε μία από τις πλέον ανταγωνιστικές οικονομίες του πλανήτη. Αν δεν τα καταφέρουν...

Σελίδα 1 από 2