Δημήτρης Κ. Ψυχογιός

Δημήτρης Κ. Ψυχογιός

Δημοσιογράφος στο Βήμα και στα Νέα, υπήρξε καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει γράψει αρκετά βιβλία, πιο πρόσφατα είναι το μυθιστόρημα Χιονίζει ήσυχα στις Αγριόλευκες (2011), το πολιτικό δοκίμιο Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία (2013), το χρονικό Στιγμές της μεταπολίτευσης 1974-1984 (2014) και τις Γευστικές αναμνήσεις (2016).

Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Η υπονόμευση της Δημοκρατίας 2015-2019, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2020, 424 σελ.

Κείμενα που στην εποχή τους ήσαν πολεμικά αλλά σήμερα είναι πρωτίστως κείμενα θεωρητικής-πολιτικής ανάλυσης και τεκμηρίωσης, συγκεντρωμένα σε έναν τόμο ολοκληρώνουν την αποτίμηση του πολιτικού κλίματος της ταραγμένης δεκαετίας 2010-2019. Ο πρόλογος στο νέο βιβλίο του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, Η υπονόμευση της Δημοκρατίας 2015-2019.

Hannah Arendt, Περί βίας, μετάφραση από τα αγγλικά: Άννα Δαμιανίδη, Δημήτρης Ψυχογιός, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2020, 184 σελ.

Το Περί Βίας είναι μάλλον το σημαντικότερο και διασημότερο από τα operaminores της Χάννα Άρεντ, η οποία επανέρχεται και εμβαθύνει στο θέμα των σχέσεων εξουσίας και βίας που είχε ήδη θέσει στην Ανθρώπινη Κατάσταση, κάπου δέκα χρόνια νωρίτερα, αλλά και στο Για την Επανάσταση, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Γιατί ασχολήθηκε τόσο συστηματικά με την πολιτική βία; Για να υποστηρίξει τη μοναχική θέση της ότι εξουσία δεν είναι η διαχείριση της βίας αλλά το ακριβώς αντίθετό της: η βία εμφανίζεται όταν η πολιτική ισχύς, η εξουσία, καταρρέει. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τεύχος 107, Μάρτιος 2020.

Απόστολος Δοξιάδης, Ερασιτέχνης Επαναστάτης. Προσωπική μυθιστορία, Ίκαρος, Αθήνα 2018, 1056 σελ.

 

Πράγματι, δεν είναι πολιτική ιστορία αυτά που κάναμε στη Χούντα. Ούτε καν στις υποσημειώσεις της Ιστορίας δεν θα αναφέρονται το Αντιστήριγμα, η 20ή Οκτώβρη, ο Βαλντέν, ο Απόστολος, εγώ, οι αγαπημένοι Σταύροι – ο Ερασιτέχνης Επαναστάτης πιστεύω θα βρει μια γωνιά στο σώμα της ελληνικής λογοτεχνίας, όχι όμως στο πολιτικό σώμα της Ελλάδας. Εκεί έχουν θέση μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί, είτε επαναστάτες είτε μεταρρυθμιστές είτε συντηρητικοί. Οι ερασιτέχνες δεν περιλαμβάνονται σε καμιά «κλαδική» ιστορία ούτε διαμορφώνουν τους κλάδους. Αυτό νομίζω δίδαξε η δεκαετία της κρίσης και η πλήρης αυτονόμηση του πολιτικού από το κοινωνικό, η θεσμική ιδιοτέλεια, η εργαλειακή χρήση της δημοκρατίας.