Το ερώτημα που απασχολεί την πολιτική ζωή και τους νομικούς είναι η στάση που θα κρατήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, αναφορικά με τα Προεδρικά Διατάγματα διορισμού της νέας ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων. Ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο ποια στάση θα κρατήσει ο κ. Παυλόπουλος αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να εξετάσουμε αφηρημένα ποιες είναι οι ενδεδειγμένες συνταγματικά ενέργειες. Αναγκαίο πρόκριμα του ερωτήματος είναι αν η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν συνταγματικώς εντάξει.

Το αίτημα για άδεια του δολοφόνου της 17 Νοέμβρη, Δημήτρη Κουφοντίνα, η αναταραχή και οι συζητήσεις που τροφοδότησε, κάνουν επίκαιρη τη συζήτηση για την τρομοκρατία, τη μεταμέλεια και τη συγχώρεση - όταν μάλιστα γίνεται στην Ιταλία, όπου το κράτος συνέτριψε την τρομοκρατία και συνέβαλε στην ηθική απαξία των υπηρετών της, ενώ και πολλοί τρομοκράτες απέδειξαν αξιοζήλευτο πνευματικό εύρος, ανεύρετο στην ελληνική περίπτωση. [ΤΒJ]

Aπό την κάλπη της ερχόμενης Κυριακής, κινδυνεύουν να βγουν δυο Ελλάδες. Μια Ελλάδα που εκπαιδεύεται για να ζει σε βάρος της άλλης και νομίζει ότι θα μπορεί να συνεχίσει να το κάνει αυτό εις το διηνεκές. Να παίρνει επιδόματα, μισθούς και συντάξεις και να προσλαμβάνεται στο Δημόσιο, συντηρούμενη από την άλλη Ελλάδα που συνθλίβεται υπό το βάρος των φόρων, της γραφειοκρατίας και του κρατισμού, καταδικασμένη να χρηματοδοτεί την πρώτη.

«Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων». Έτσι καταλήγει το κείμενο που υπέγραψαν 64 προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, με το οποίο καταφέρονται κατά των πολιτικών επιλογών του κυβερνώντος κόμματος.

Η Παναγία των Παρισίων υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά στις 15 του περασμένου Απριλίου – και λίγο έλειψε να καταστραφεί ολοκληρωτικά. Άραγε, στα αποκαΐδια της, και στις συζητήσεις για το χριστιανικό αυτό μνημείο που συμβολίζει το χριστιανικό παρελθόν της Γαλλίας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την αναγέννηση της Δεξιάς – χριστιανικής και εθνοκεντρικής; [ΤΒJ]

Εχασε ο Ερντογάν και νίκησε η τοπική αυτοδιοίκηση. Τι ακριβώς συνέβη με τις δημοτικές εκλογές στην Τουρκία (με παραδείγματα) και γιατί ο τούρκος πρόεδρος θα αντιμετωπίσει, γρήγορα, τη δυσαρέσκεια εξαιτίας της κατάστασης της τουρκικής οικονομίας.

Aν θέλει να είναι πολιτικό υποκείμενο, το ΚΙΝΑΛ οφείλει να ξαναγίνει δημιουργός νοήματος, ώστε να αναδειχθεί σε «Κύριο των σημασιών». Είναι η μόνη γνωστή οδός, που μπορεί να φέρει τον πραγματικό πολιτικό του θρίαμβο και την αντίστοιχη στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία θα τον επαναφέρει αναγκαστικά στο μονοψήφιο παρελθόν του.

 

Δέκα ερωτήσεις για τους λεγόμενους «γεφυροποιούς», σχετικές με τις ολέθριες συνέπειες μιας καταστροφικής πολιτικής που έχει την υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τόσο η έννοια των ψευδών ειδήσεων (fake news) όσο και αυτή της μετα-αλήθειας (post-truth) συμπυκνώνουν αυτό που ονομάζουμε το πνεύμα των καιρών και ακόμα ακριβέστερα το πνεύμα των ψηφιακών καιρών στους οποίους ζούμε. Οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις για τις ψευδείς ειδήσεις και τη μετα- αλήθεια είναι ένα υγιές αντανακλαστικό κοινωνιών που ενδιαφέρονται για την ποιοτική ενημέρωση αλλά και δημόσιο διάλογο στη βάση της συζήτησης πραγματικών γεγονότων και δεδομένων ή τουλάχιστο γεγονότων, πληροφοριών και δεδομένων που δύσκολα μπορούν να τύχουν αμφισβήτησης.

Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες της διάδοσης διαστρεβλωμένων πληροφοριών και της κατανόησης των πολιτικών προβλημάτων μέσα από απλές και συναισθηματικές αφηγήσεις. Η εξέλιξη αυτή διευκολύνει την κατασκευή φερόμενων ως ‘κρυφών αληθειών’ πίσω από την πραγματικότητα. Ενθαρρύνει την πεποίθηση ότι τα γεγονότα δεν θα πρέπει να καθοδηγούν τη γνώση/τις πράξεις των πολιτών. Το επιχείρημα είναι ότι η επιστημονική ή η εμπειρική ‘αλήθεια’ δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αλλά να αντιμετωπίζεται, όχι μόνο ως κάτι σχετικό αλλά και ως κάτι εξαρτώμενο από ισχυρά πολιτικά/οικονομικά συμφέροντα.

Σελίδα 1 από 99