Λογοτεχνία

Η μεταπολιτευτική πεζογραφία με το βλέμμα του Δ.Ν. Μαρωνίτη

 Η  λογοτεχνία είναι, μαζί με τα καθολικά της νοήματα, και οι ρητορικοί της τρόποι - τα άδυτα που κρύβονται πίσω από την αφηγηματική και τη γλωσσική αρχιτεκτονική της.

Αμερικανικός εφιάλτης

James Ellroy, Τα σκοτάδια μου,  Άγρα, Αθήνα 2015, 532 σελ. Η μαύρη ντάλια, Κλειδάριθμος, επανέκδοση 2015, 496 σελ. Perfidia, Κλειδάριθμος, Αθήνα 2016, 1022 σελ. To μεγάλο πουθενά, Κλειδάριθμος, επανέκδοση 2016, 640 σελ. Όλα, σε μετάφραση από τα αγγλικά του Ανδρέα Αποστολίδη   Επίγονος του Χάμμετ και του Τσάντλερ, το στυλ των οποίων τον εμπνέει να συνεχίσει το είδος του hard boiled μυθιστορήματος, ο Τζαίημς Ελλρόυ είναι, εκτός από δεινός αφηγητής, ένας σκληρός ανατόμος της αμερικανικής ζωής και της πρόσφατης ιστορίας της. Και τα αφηγήματά του,  όπως επισημαίνει ο μεταφραστής του στα ελληνικά, Ανδρέας Αποστολίδης, είναι κάτι απροσδόκητο: «ένας δαίδαλος βίας, διαστροφής, εγκλημάτων, ψευδαισθήσεων  μέσα στην καρδιά του Αμερικανικού Ονείρου». Αναδημοσίευση από το Books' Journal 69, Σεπτέμβριος 2016.

Ο συγγραφέας και οι πόλεις του

"Αγαπώ πολύ τις πόλεις, κυρίως τα κέντρα των πόλεων. Αντίθετα, έχω μια εξαιρετικά λιτή σχέση με τη φύση. Ασφαλώς και μου αρέσει η φύση, πολλές φορές προξενεί το θαυμασμό μου, αλλά κατά βάθος με πλήττει. Μετά από μια εβδομάδα διακοπές κάπου στη φύση, έχω φτάσει στα όριά μου και θέλω να επιστρέψω στην πόλη." Ποια είναι τα αγαπημένα άστεα του Πέτρου Μάρκαρη; Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 68, Ιούλιος 2016.

Ο γκαζοντενεκές και η πολιτική υπεροχή

Τα ΜΑΤ έχουν αποτύχει στην αποστολή τους όταν ρίξουν τα δακρυγόνα, ήταν μία συμβουλή στρατηγικής που διάβασα στο περιοδικό Time πριν από 20 χρόνια και θυμήθηκα χτες, όταν είδα τους συνταξιούχους να λούζονται δακρυγόνα, έξω από τον Εθνικό Κήπο. Μετά βέβαια ακολούθησε και η δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι καταδικάζει τη χρήση των δακρυγόνων, οπότε και θυμήθηκα τους Monty Python.