K2 - Tag

Η χούντα έγινε επειδή το κυρίαρχο ρεύμα της Ανατολής, αισθάνθηκε πραγματική την ιστορική απειλή. Και ως απάντηση στην απειλή, επιχειρήθηκε η βίαιη παλινδρόμηση στο παρελθόν. Απέναντι λοιπόν σε ό,τι  σηματοδοτούσε ο Παπανούτσος (αναφερόμαστε στον Παπανούτσο, γιατί τόσο συμβολικά, όσο και πραγματικά, εκπροσωπούσε τον ελληνοδυτικό ορθολογισμό), η παλιά Ελλάδα αντιπαρέθεσε τον δικό της ανορθολογισμό, με τη μορφή της τυραννίας του εθνικού κιτς: τους «εθνικούς χορούς», τις παραστάσεις με τις περικεφαλαίες στα στάδια για την «Πολεμική Αρετή των Ελλήνων», το τσούγκρισμα των αυγών στους στρατώνες με τα σουβλιστά αρνιά, τις ολυμπιάδες τραγουδιού, την υποκρισία της θρησκοληψίας, τη γενική ελαφρότητα και ευτέλεια κ.ο.κ.

Πώς χάθηκε ακόμα μια ευκαιρία για τη λύση του Κυπριακού. Ποιοι παράγοντες εργάστηκαν για το νέο ναυάγιο της ελπίδας για μια ενιαία ανεξάρτητη, ευρωπαϊκή Κύπρο. [ΤΒJ]

Το μέγιστο και τελευταίο έγκλημα, λέγουν πολλοί, της χούντας ήταν το πραξικόπημα στην Κύπρο - και φυσικά, μετά, η εισβολή που ακολούθησε, ως παρεπόμενη αντίδραση. Έκτοτε, δεν συζητήθηκαν σοβαρά τα αίτια όσων συνέβησαν ούτε διερευνήθηκαν, ως έπρεπε, οι ευθύνες των στρατιωτικών, για πολλά συνακόλουθα.

Διαβάζω τις μέρες ετούτες διάφορους τουρκολόγους, εθνικιστές, ψεύτες και απατεώνες, που σπέρνουν ψέματα και ντρεσάρουν, με τρόπο επικίνδυνο, έναν ολόκληρο λαό, που χαμπάρι δεν πήρε ούτε τι του έκανε η χούντα, ούτε τι γίνεται στην Κύπρο – έναν λαό που τον ενδιαφέρει το καθημερινό του, να είναι καλά κι όλοι οι άλλοι να πάνε να κουμπουριαστούν.

Πενήντα χρονιά μετά, η αθλιότητα επαναλήφθηκε. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έρχεται πλέον δεύτερη στην ιστορία, επί των ημερών της οποίας ενώ το Κυπριακό θα μπορούσε να έχει λυθεί και να τελειώνει, μετά από 43 χρονιά, η διαρκής επίκληση στο αδούλωτο ελληνικό πνεύμα και άλλα τέτοια έπεα πτερόεντα, αυτή εδειξε πόσο εξαρτημένη από άλλα συμφεροντα βρίσκεται και τι διαφορετικές προθέσεις έχει.

Η λύση ήταν έτοιμη.

Ο Αναστασιάδης, δείχνοντας στην αρχή θάρρος και ειλικρινή διάθεση, προχώρησε σε συνομιλίες με τον ομόλογό του, Ακιντζί.

Είχαν προχωρήσει πάρα πολύ και ο Ερντογάν είχε δώσει τα πάντα στις περίφημες μέριμνες.

Βαθείς γνώστες του Κυπριακού δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν είδαν τι παραχωρεί ο Ερντογάν.

Ο τούρκος πρόεδρος φοβάται, εδώ και πάρα πολύ καιρό, τις ρωσικές αναμείξεις και παρεμβάσεις σε όλη τη νοτιανατολική λεκάνη της Μεσογείου.

Παρά τις φαινομενικές συγκλίσεις, μετά τη δημόσια συγγνώμη για το ρωσικό αεροπλάνο, διαπίστωσε ότι τίποτε από τις σχέσεις δεν επανήλθε στο φυσιολογικό επίπεδο, κυρίως δε στο νοτιοδυτικό του μέτωπο, με τη Συρία.

Το ίδιο συνέβη και με το Κυπριακό. Το ρωσικό λόμπυ, που εκπορεύεται από την Αθήνα, πλέον, για όλη την περιοχή, έκανε ό,τι ήταν δυνατόν ώστε να ματαιωθεί η όποια συναπόφαση για τη λύση του προβλήματος.

Από τον υπουργό Εξωτερικών, που καλά θα κάνουν επιτέλους οι φίλοι του και οι σύντροφοί του, από το ΚΚΕ, να μιλήσουν για το ρόλο που κατά καιρούς έχει παίξει είτε ως αρθρογράφος και διαφημιστής του Γιαρουζέλσκι είτε ως περίεργος σύμβουλος του ΓΑΠ, είτε ως ΥΠΕΞ και υποστηρικτής της πολιτικής προσέγγισης του ίδιου και του λαφαζανέικου με την ΕΣΣΔ.

Από κοντά είναι και ο άνθρωπος που προεδρεύει και καυχιέται, ο οποίος ήταν ως υπουργός Εσωτερικών ο ανοικτός και μόνιμος σύμβουλος του Τάσσου Παπαδόπουλου, στην άλλη κοροϊδία που έπαιξε η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνέδραμαν βέβαια και οι βροντόσαυροι του ΥΠΕΞ, από τον Μολυβιάτη μέχρι όποιον ημπορείτε να φανταστείτε, του καραμανλικού εθνικιστικού μπλοκ.

Φόβισαν και πίεσαν τόσο πολύ τον Αναστασιάδη, που έκανε πίσω και δεν προχώρησε, θαρραλέα όπως ξεκίνησε. Έμελλε κι αυτός να γίνει άλλος ένας πρόεδρας στη σειρά που άφησε την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη.

Και τώρα τι θα κάνουμε με αυτούς του ρωσικού μπλοκ που μας διαφεντεύουν; Νιώθετε ήσυχοι εσείς;

Εγώ πάντως καθόλου…

Οι ιδεολογίες των πολιτικών κομμάτων στις σημερινές εκλογές στη Γαλλία, το ελληνικό παράδειγμα και οι επιδράσεις του, οι αιτίες του κατακερματισμού της ψήφου... Τι διακυβεύεται στην ενίσχυση των άκρων, της Λεπέν και του Μελανσόν; [TBJ]

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1917, τα οποία οδήγησαν τη Ρωσία σε μια περιδίνηση που κράτησε οκτώ περίπου δεκαετίες με τα γνωστά αποτελέσματα. Σήμερα, είκοσι πέντε χρόνια μετά την κατάρρευση εν μία νυκτί της ΕΣΣΔ, παρατηρώντας τον δημόσιο διάλογο στη Ρωσία, δεν μπορούμε να μην καταγράψουμε μια έντονη προσπάθεια υποκατάστασης της πολιτικής από την Ιστορία, προκειμένου να καλυφθούν οι οξυμένες ανάγκες της υπό διαμόρφωσης νέας κρατικής ιδεολογίας, αλλά και της γενικότερης στρατηγικής του Κρεμλίνου, για συσπείρωση του πληθυσμού γύρω από τον ηγέτη του.

Γράφω για την Τουρκία τα τελευταία 7 χρόνια, παρ’ ότι εργάζομαι εκεί και είμαι χωμένος, μέχρι το λαιμό, στην τοπική κοινωνία και πολιτική, περισσότερα από 25 χρόνια… Ακούγονται, πάρα πολλά και γράφονται ακόμη περισσότερα, για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος… Με βάση και τα όσα υποστληριξα στη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, πιστεύω ότι σήμερα, εκτιμώντας νηφάλια, το αποτέλεσμα που έδωσαν οι κάλπες είναι το ευνοϊκότερο δυνατό για την ίδια την Τουρκία…

O καθένας, ειδικός ή μη, φιλόλογος ή μη, «επιστήμων» ή μη, έξυπνος ή μη, ηθικός ή μη, κατεργάρης ή μη, άγιος ή μη, σοφός ή μη, βλάκας ή μη, μπορεί να γράφει, με την ευθύνη της υπογραφής του, ό,τι θέλει για τον Καβάφη. Να γράφει και να κρίνεται, όπως όλοι όσοι γράφουμε και κρινόμαστε – έτσι είναι το σωστό. Αλλά είναι άλλο αυτό, και τελείως άλλο να θέλει να μιλάει κάποιος για τον Καβάφη βαφτίζοντας ειδικώς τις εκφάνσεις εκείνου και των φίλων του ως γινόμενες τάχα στο πλαίσιο και υπό την αιγίδα «του Αρχείου Καβάφη». Το Αρχείο Καβάφη είναι χαρτιά που έγραψε ο Καβάφης, ή αντικείμενα που ανήκαν στον Καβάφη. Δεν μιλάει. Και ούτε δίνει σε καμία Πυθία το δικαίωμα να χρησμοδοτεί εν ονόματί του. Ο Καβάφης ήταν ποιητής, όχι ιδρυτής θρησκείας. Και κατά συνέπεια, δεν έχει ιερατείο.

Σκέψεις με αφορμή το νέο βιβλίο του Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ (Pierre-André Taguieff), Ο εξτρεμισμός και τα είδωλά του, εκδ. Επίκεντρο, 2017*

Το βράδυ της Τρίτης 28 Μαρτίου θυμηθήκαμε ότι ο Κώστας Σημίτης υπάρχει στην πολιτική ζωή της χώρας. Και μαζί μ’ αυτόν θυμηθήκαμε ότι υπήρξαμε κι εμείς ― μια μερίδα ανθρώπων που νιώθαμε ότι επιτέλους κάποιος μας εκπροσωπεί. Ποιοι είμαστε;

Οι περισσότεροι ίσως το έχετε ακούσει ως swing και όντως το lindy hop ανήκει στην οικογένεια των χορών του swingή των χορών που χορεύονται με μουσική swing. Δεν θέλω ωστόσο να μείνω σε τέτοια θεωρητικά ζητήματα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχω την ανάλογη θεωρητική κατάρτιση για να αναπτύξω με ασφάλεια αυτά τα  λεπτά θέματα. Συγκρατήστε ότι πρόκειται για ένα είδος χορού που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό, πρακτική που ως θιασώτης της εφαρμόζω και στη συγγραφή του παρόντος κειμένου. Δεν εστιάζω στα του χορού αλλά στη σημασία της ένταξης ενός νέου  στην κοινότητα του lindy hop στην Αθήνα της εποχής μας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι το τελευταίο κεφάλαιο (τα «συμπεράσματα») από το υπό έκδοση (20/4/2017) στα γαλλικά του νέου βιβλίου του φιλόσοφου, πολιτολόγου και ιστορικού των ιδεών Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ (Pierre-André Taguieff) με τίτλο: Ο Ισλαμισμός και εμείς. Να σκεφθούμε τον απρόβλεπτο εχθρό (L’Islamisme et nous. Penser l’ennemi imprévu, Παρίσι, CNRS Éditions, 2017). Κρίναμε σκόπιμο να μεταφράσουμε αυτό το μέρος του βιβλίου που ακολουθεί, γιατί ορίζει και διασαφηνίζει, κατά το δυνατόν, τις περίπλοκες σχέσεις μεταξύ ισλάμ, ισλαμισμού και ισλαμοφοβίας, κάτι που λείπει και από τον σχετικό δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα. Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης θα μπορούσε, για το θέμα αυτό, να ανατρέξει κυρίως και στο οικείο κεφάλαιο περί «τζιχαντισμού», το οποίο περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Π.-Α. Ταγκιέφ, που εκδόθηκε πριν ένα μήνα στα ελληνικά (εκδ. «Επίκεντρο»), με τίτλο: Ο εξτρεμισμός και τα είδωλά του. Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την άκρα δεξιά, τον αντισημιτισμό, τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία. - Ανδρέας Πανταζόπουλος

Σελίδα 1 από 72