Γνώμες

Είμαι νέος και δεν ανέχομαι τη Χρυσή Αυγή

Τελικά, μετά και τα αποτελέσματα των Ευρωπαϊκών Εκλογών, έχουν όλοι αρχίσει να συνειδητοποιούν πως η Χρυσή Αυγή έχει έρθει για τα καλά στη ζωή μας, είναι κομμάτι πια όχι μόνο της αντίδρασης μας, αλλά και της εκλογικής μας συμπεριφοράς, και σιγά- σιγά και της πολιτικής μας κουλτούρας. Όλες οι προσεγγίσεις περί παραπλανημένων, ανενημέρωτων και εξαπατημένων ψηφοφόρων έχουν αρχίσει σιγά- σιγά να ξεθωριάζουν μπροστά στο βάρος των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που επέλεξαν να ψηφίσουν ένα μόρφωμα που η πολιτεία χαρακτηρίζει εγκληματική οργάνωση, ο αρχηγός και η μισή του κοινοβουλευτική ομάδα βρίσκονται προφυλακισμένοι και οι υπόλοιποι κατηγορούνται για βαρύτατα αδικήματα. Η νομική και μόνο αντιμετώπιση του θέματος αποδεικνύει πως δεν είναι ικανή να πείσει το 10% των ψηφοφόρων που στηρίζει πλέον τη Χρυσή Αυγή. Ποια όμως μπορεί να είναι αυτή η άλλη, η πολιτική όπως συνηθίζουμε να λέμε, αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής;

Περί «δυσαρμονίας»

Δεν μπορώ – έχω βαρεθεί την εκάστοτε αντιπολίτευση να ζητά με κάθε ευκαιρία εκλογές. Και αν το γράφω τώρα για το ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς η κριτική ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ πριν το 2009, τη Νέα Δημοκρατία πριν το 2004 κ.λπ. Η εκάστοτε αντιπολίτευση επικαλείται ότι αυτή εκπροσωπεί το λαό καλύτερα από την εκλεγμένη κυβέρνηση (για την ακρίβεια, από την κυβέρνηση που υποστηρίζεται από την εκλεγμένη Βουλή) και ζητεί εκλογές για να το επιβεβαιώσει. Ωραίο και δημοκρατικό φαίνεται αυτό, όμως, δεν είναι τέτοιο το πολίτευμά μας.

Οι ζωές των ανθρώπων

Πώς έφτασε ο γερμανικός λαός στο παραλήρημα μίσους, φρίκης, θηριωδίας, που οδήγησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στα στρατόπεδα εξόντωσης Εβραίων, ομοφυλόφιλων και ρομά και στην καταστροφή; Πόσο μακριά βρίσκεται το Βερολίνο του 1933 από τη σημερινή Αθήνα; Και γιατί προέχει να αποδοκιμαστεί, με κάθε τρόπο, η Χρυσή Αυγή, όχι μόνο η δολοφονική δράση της αλλά και η φονική ιδεολογία της;  Ένα ιδιαίτερα επίκαιρο άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Books' Journal, #13, Νοέμβριος 2011. Μια μέρα αυτός ο τρομερός πόλεμος θα τελειώσει. Θα έρθει καιρός που θα ‘μαστε άνθρωποι ξανά και όχι μόνο Εβραίοι. Άννα Φρανκ, 9 Απριλίου 1944

Άποψη δεύτερη: σεξιστικός προοδευτισμός

Ίσως δεν θα είχε νόημα να ασχοληθεί κάποιος περισσότερο με τις πρόσφατες διαφημίσεις του Ποταμιού αν η αντίδραση του ηγέτη και των στελεχών του δεν ήταν τόσο σθεναρή υπέρ τους. Επειδή αντίστοιχη διαφήμιση φέρει τη σφραγίδα και τη βούλα του Μπαράκ Ομπάμα, ίσως τα μέλη ένιωσαν πολύ προοδευτικά με την υποστήριξή τους. Αλλά μην τρέφετε αυταπάτες. Οι διαφημίσεις είναι βαθιά σεξιστικές.