Δεν απάντησε σε ερωτήσεις για δικαιώματα μειονοτήτων ο Αλέξης Τσίπρας. Δείχνει κάτι;

Απάντηση στην ανοιχτή επιστολή του κ. Aλέξη Τσίπρα στους Γερμανούς

 

Επειδή δεν καλοκαταλαβαίνω τις εμβριθείς αναλύσεις των καθηγητών οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως οι περισσότεροι από τους συμπατριώτες μας, οι καλοί συνάδελφοι μπορούν να μας αποδείξουν την ορθότητα των αναλύσεών τους με ένα απλό και απολύτως κατανοητό παράδειγμα. Στην πανεπιστημιακή πρακτική, άλλωστε, κυριαρχεί η διά του παραδείγματος διδασκαλία. Τις ατομικές τους οικονομίες, που όλοι τους έχουν τοποθετήσει στο εξωτερικό, ας τις μεταφέρουν με δημόσια δήλωσή τους στο εσωτερικό και τότε δεν θα έχω καμιά, μα καμιά, αμφιβολία ή φόβο για την ορθότητα των αναλύσεών τους

 

Δυο προσωπικότητες, τα δυο μεγάλα κόμματα, ο ίδιος συμβολισμός. Είτε από ιδεοληψία είτε από υπολογισμό, οι δύο πρυτάνεις, και τα κόμματά τους, είναι τα σύμβολα μιας Ελλάδας αδιάφορης για τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο. Μιας ακυβέρνητης πολιτείας.

Ο Χρήστος Παπανίκος σχολιάζει τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος στην Ελλάδα, ακόμα και με αφορμή την υερπασπιση του δημόσιου διαλόγου. 

Τα ξενοφοβικά ψεύδη του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και μια έκθεση του επιτρόπου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων που πολλοί κάνουν προσπάθεια να την κρύψουν κάτω απ' το χαλί. [ΤΒJ]

Παγωμάρα, βουβή οργή, αγωνία, αβεβαιότητα είναι μερικά από τα συναισθήματα που άφησε σε όλους τους δημοκράτες ανά τον κόσμο που πιστεύουν στα ανθρώπινα δικαιώματα και υπερασπίζονται την ελευθερία της έκφρασης η δολοφονία 12 ανθρώπων στα γραφεία του Charlie Hebdo, στο Παρίσι. Μπορεί όμως κάποιοι και στον δυτικό κόσμο να επιχαίρουν γι' αυτή την επίθεση;

Ο Αλέκος Παπαδάτος σχολιάζει με τον τρόπο του Charlie Hebdo την εισβολή στα γραφεία του εντύπου ισλαμοφασιστών και τη δολοφονία 12 ανθρώπων. 

Νοηματοδοτημένη συνύπαρξη μετά τη δολοφονία των αντικομφορμιστών από τον τριπαρισμένο ισλαμιστικό ολοκληρωτισμό.