Μέσα σε ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο υπήρξα κοινωνός δύο εμπειριών οι οποίες καταδεικνύουν τα πολύ διαφορετικά είδωλα που συνυπάρχουν στην επικαιρότητα της πόλης μας και ερίζουν για την αφοσίωσή μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λόγω των στρατηγικών του επιλογών που τον οδήγησαν να ταυτιστεί σχεδόν απόλυτα, πρώτα στην εξουσία και μετέπειτα στην αξιωματική αντιπολίτευση, με τους γηγενείς Έλληνες που αρνούνται την προσαρμογή, δεν είναι σε θέση να συγκινήσει την πλειοψηφία των Ελλήνων που κατ’ εξοχήν προσαρμόστηκαν και έτσι ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες και στις ανάγκες τους: τους Έλληνες που έμαθαν να λειτουργούν στην Γερμανία όπως οι Γερμανοί, στις ΗΠΑ όπως οι Αμερικανοί, στη Βρετανία όπως οι Βρετανοί. Γιατί προβληματίζει το πολιτικό σύστημα η ψήφος των Ελλήνων της διασποράς.

Με αφορμή την πρόταση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και την εκλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η ευρωσκεπτικιστική και λαϊκιστική ρητορική επινόησε ένα νέο σόφισμα: η απόφαση του Συμβουλίου να παρακάμψει τους Spitzenkandidaten, λέει το σόφισμα, είναι αντιδημοκρατική. Στέκει;

Τέσσερις είναι οι κίνδυνοι, με τους οποίους θα έρθει αντιμέτωπος ο Κυριάκος Μητσοτάκης:

Η Δικαιοσύνη ως Θεσμικό Θύμα του Κυβερνητικού Ήθους - ή γιατί ο σταδιακός ευτελισμός της Δικαιοσύνης αποδυναμώνει το αίσθημα ταυτότητας (identification) και εμπιστοσύνης των υποκειμένων της Δημοκρατίας μας στον πλέον ανεξάρτητο πυρήνα άσκησης της εξουσίας.

Το ερώτημα που απασχολεί την πολιτική ζωή και τους νομικούς είναι η στάση που θα κρατήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, αναφορικά με τα Προεδρικά Διατάγματα διορισμού της νέας ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων. Ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο ποια στάση θα κρατήσει ο κ. Παυλόπουλος αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να εξετάσουμε αφηρημένα ποιες είναι οι ενδεδειγμένες συνταγματικά ενέργειες. Αναγκαίο πρόκριμα του ερωτήματος είναι αν η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν συνταγματικώς εντάξει.

Το αίτημα για άδεια του δολοφόνου της 17 Νοέμβρη, Δημήτρη Κουφοντίνα, η αναταραχή και οι συζητήσεις που τροφοδότησε, κάνουν επίκαιρη τη συζήτηση για την τρομοκρατία, τη μεταμέλεια και τη συγχώρεση - όταν μάλιστα γίνεται στην Ιταλία, όπου το κράτος συνέτριψε την τρομοκρατία και συνέβαλε στην ηθική απαξία των υπηρετών της, ενώ και πολλοί τρομοκράτες απέδειξαν αξιοζήλευτο πνευματικό εύρος, ανεύρετο στην ελληνική περίπτωση. [ΤΒJ]

Aπό την κάλπη της ερχόμενης Κυριακής, κινδυνεύουν να βγουν δυο Ελλάδες. Μια Ελλάδα που εκπαιδεύεται για να ζει σε βάρος της άλλης και νομίζει ότι θα μπορεί να συνεχίσει να το κάνει αυτό εις το διηνεκές. Να παίρνει επιδόματα, μισθούς και συντάξεις και να προσλαμβάνεται στο Δημόσιο, συντηρούμενη από την άλλη Ελλάδα που συνθλίβεται υπό το βάρος των φόρων, της γραφειοκρατίας και του κρατισμού, καταδικασμένη να χρηματοδοτεί την πρώτη.

Η Παναγία των Παρισίων υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά στις 15 του περασμένου Απριλίου – και λίγο έλειψε να καταστραφεί ολοκληρωτικά. Άραγε, στα αποκαΐδια της, και στις συζητήσεις για το χριστιανικό αυτό μνημείο που συμβολίζει το χριστιανικό παρελθόν της Γαλλίας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την αναγέννηση της Δεξιάς – χριστιανικής και εθνοκεντρικής; [ΤΒJ]

Δεν νομίζω πως θα βρίσκαμε πιο ταιριαστό όρο από την «αναξιοπρέπεια» για να χαρακτηρίσουμε τη στάση, τη συμπεριφορά και την πολιτεία των κυβερνώντων, των υποστηρικτών τους και των συνοδοιπόρων τους τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Σελίδα 1 από 84