Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2020

«Δώσε μου μια θέση να σταθώ και έναν μοχλό...»

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το σχέδιο για το άνοιγμα των συνόρων μετά την πανδημία ανέδειξε μια άλλη Ελλάδα, της δημιουργικής εξωστρέφειας. Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το σχέδιο για το άνοιγμα των συνόρων μετά την πανδημία ανέδειξε μια άλλη Ελλάδα, της δημιουργικής εξωστρέφειας. ΑΠΕ/ΜΠΕ

Ένας έλληνας επιστήμονας στην Αμερική, που έχασε δικό του άνθρωπο στην πυρκαγιά του Ματιού το καλοκαίρι του 2018, περιγράφει τη δημιουργική εμπειρία του με το ελληνικό κράτος την εποχή της πανδημίας, που του επέτρεψε να πιστέψει ξανά στην Ελλάδα. Η προσπάθεια να την κάνουμε σύγχρονη και ανταγωνιστική δεν είναι χαμένη υπόθεση. [ΤΒJ]

23 Ιουλίου 2018, 6.14. Η τελευταία ευτυχισμένη στιγμή που μπορώ να θυμηθώ. Στις 6.15 λάβαμε τα νέα ότι ο πεθερός μου ήταν αγνοούμενος. Την τελευταία φορά που κάποιος μίλησε μαζί του ετοιμαζόταν να αφήσει το σπίτι του για να δραπετεύσει από τη φωτιά. Αυτό συνέβη δύο μέρες μετά το γάμο μου, την ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου… Και όλα αυτά διότι δεν υπήρξε επικοινωνία, προειδοποίηση, οδηγίες ώστε να μην κατευθυνθεί στη φωτιά που έκαψε την ευτυχία μου, τα κίνητρα και τον δεσμό μου με τη χώρα μου.

23 Ιουλίου 2020, 6.15 – και είμαι σε μια συνάντηση Zoomμε την ομάδα των ελλήνων επιδημιολόγων όπου παρουσιάζονται οι επιδόσεις και οι λεπτομέρειες του εργαλείου μηχανικής εκμάθησης επιδημιολογικής εποπτείας που η ομάδα μου και εγώ είχαμε κατασκευάσει. Ένα εργαλείο που συνδυάζει αποτελέσματα αξιολογήσεων σε πραγματικό χρόνο από προηγούμενα τεστ τα οποία πραγματοποιούνται στα σημεία εισόδου της χώρας, για να καταστεί αντιληπτό το προφίλ κινδύνου των επισκεπτών και να βελτιστοποιηθεί η κατανομή των τεστ σε βάθος χρόνου. Μια επιχειρησιακή λειτουργία που, όπως μπορείτε να φανταστείτε, απαιτεί τη συνεργασία διαφορετικών τύπων άοκνων λειτουργών: γιατροί και νοσοκόμες στα σημεία εισόδου, πυροσβέστες και αστυνομικοί που επιβοηθούν, τρεις διαφορετικές ομάδες προγραμματιστών που διαχειρίζονται διάφορα τεχνικά θέματα, καθηγητές που συναντώνται καθημερινά για να παράσχουν την άποψή τους και τη γνώμη τους σχετικά με τη μοντελοποίηση, τρία διαφορετικά υπουργεία που διαχειρίζονται τα διάφορα σχετικά θέματα, από την απόκτηση των τεστ μέχρι τη διαχείριση των εργαστηρίων, τον συντονισμό και τη στελέχωση των επιχειρήσεων.

Καλώ τον αναγνώστη να ξαναδιαβάσει την τελευταία πρόταση, να κουνήσει το κεφάλι του και να την ξαναδιαβάσει. Δεν μπορώ πραγματικά να ανακαλέσω μια περίσταση μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 που τόσες διαφορετικές ομάδες και οργανισμοί, απρόσκοπτα, συνεργάστηκαν σε ένα εγχείρημα. Όντας ένας πληροφορικάριος σε όλη μου την ζωή θα περίμενε κανείς να με συνεπάρουν τα μαθηματικά, η στατιστική, η μηχανική εκμάθηση του εγχειρήματος. Αυτοί που θα συνηγορήσουν για την απόκτηση της έδρας μου στις ΗΠΑ, το λεγόμενο tenure, μάλλον δεν θα ενθουσιαστούν με αυτό που θα πω, αλλά θα προτιμούσα, αν έπρεπε να διαλέξω, από την κατάκτηση της επιστημονικής καινοτομίας και τη διεθνή αναγνώριση, τη δυνατότητα να συμβάλω στο να γίνει αυτή η κουλτούρα συνεργασίας, επικοινωνίας και σκεπτόμενης επιμέλειας ο κανόνας αντί για την εξαίρεση στην Ελλάδα. Είναι ακριβώς αυτή η κουλτούρα που θα απέτρεπε την τραγωδία την οποία υπέστη η οικογένειά μου. Είναι ακριβώς αυτή η κουλτούρα που θα ενέπνεε εμένα και πολλούς σαν εμένα που έχουν σταδιοδρομήσει στο εξωτερικό να επιστρέψουν στην Ελλάδα και να συμβάλουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Τι όμως επέτρεψε αυτό το εγχείρημα που περιέγραψα να υλοποιηθεί; Μας δόθηκε μια θέση να σταθούμε και ένας μοχλός και έτσι, τουλάχιστον από τη σκοπιά μου, μετακινήσαμε τον κόσμο, όπως λέει και το γνωμικό. Για την ακρίβεια, στην ιστορία που θα διηγηθώ, 6 άνθρωποί και τέσσερις φράσεις έκαναν τα πάντα εφικτά.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου όταν ο καθηγητής Τσιόδρας, ένας από τους πιο εντυπωσιακούς ανθρώπους που (εκ των υστέρων) είχα τη χαρά να γνωρίσω στη ζωή μου, είπε: «είναι για τις μητέρες μας και τους πατεράδες μας». Αυτός ο άνθρωπος μάχεται για τις μητέρες μας και τους πατεράδες μας –και μπορείς να καταλάβεις από τα μάτια του ότι όντως μάχεται– για να αποτρέψει ακόμη μια τραγική απώλεια σε μια οικογένεια. Στις 30 Απριλίου γκουκλάρισα: «Κυριάκος Μητσοτάκης» και έστειλα ένα email στην πρώτη ηλεκτρονική διεύθυνση που εμφανίστηκε με τίτλο: «σε περίπτωση που χρειάζεστε βοήθεια με τα analyticsτων επιδημιών». Να σημειώσω εδώ ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που η αναφορά του ονόματος Μητσοτάκη δεν προκαλούσε συνήθως θετική ανταπόκριση. Τρεις ώρες αργότερα έλαβα ένα email για να συζητήσουμε. Όπερ και έγινε και μιλήσαμε για την ανάγκη των δεδομένων και της τεχνολογίας στη διαχείριση της κρίσης της πανδημίας και συμφωνήσαμε σε ένα πιθανό πρότζεκτ (το οποίο να σημειώσω ότι παρασχέθηκε δωρεάν από εμένα και τους συνεργάτες μου). Η συνομιλία αυτή κατέληξε με την επιφώνηση «να το κάνουμε». Έχοντας μεγαλώσει στην Ελλάδα θα στοιχημάτιζα την περιουσία μου ότι ποτέ δεν θα «το κάναμε».

Τελικά διαψεύστηκα από τα γεγονότα. Ανάλωσα τον επόμενο μήνα συναντώντας το κάθε ξεχωριστό μέλος της ομάδας COVID 19: τους επιδημιολόγους, τους λειτουργούς δημόσιας υγείας, την ομάδα Πολιτικής Προστασίας. Ξοδέψαμε πολλές άυπνες νύχτες σχεδιάζοντας τη στρατηγική μας να ανοίξουμε τα σύνορα, να μορφοποιήσουμε το σύστημά μας, διεξάγοντας βαθύτατες τεχνικές συζητήσεις με την επιστημονική ομάδα (πρακτικά περνούσαμε συνεντεύξεις), δημιουργώντας σχέδια έκτακτης ανάγκης για όλα τα επιχειρησιακά σενάρια και αντιμετωπίζοντας τεχνικά προβλήματα και δυνητικές αποτυχίες του συστήματος. Μπορεί να ήταν η κρίση, μπορεί να έτυχε να είναι έτσι μόνο οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά αυτή σίγουρα δεν ήταν η Ελλάδα που σκότωσε τον πεθερό μου και την αγάπη μου για τη χώρα.

Όχι ότι πήγαν όλα ρολόι. Τα μικροπολιτικά ποτέ δεν μας εγκατέλειψαν, η σαρκαστική συμπεριφορά ότι «εδώ είναι Ελλάδα, όχι Αμερική» πάντα θα με στενοχωρούσε και θα καθυστερούσε πρόσκαιρα το έργο μας. Μετά όμως θα ακολουθούσε η μάλλον τρομακτική φωνή του Νίκου Χαρδαλιά με ένα: «αυτό θα γίνει είτε σας αρέσει είτε όχι», που θα απέκλειε το ενδεχόμενο να γίνει κάτι πιο συμβατό με τις υποτιθέμενες «ελληνικές δυνατότητες», η παρέμβαση καταπληκτικών προσωπικοτήτων όπως η συνάδελφός μου καθηγήτρια Παγώνα Λάγιου, που μιλούσε το λιγότερο κατά τη διάρκεια των συναντήσεων αλλά έκανε την γη να τρέμει όταν μίλησε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να εξασφαλίσει ότι όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτό το αρχικό στάδιο θα είχαν την πλήρη υποστήριξη στο εγχείρημα ή αυτός που θα παραμείνει ανώνυμος με το παρατσούκλι ccm.tgsd (δηλαδή, κοινοποίησε μου όταν θες… πραγματικά να γίνει κάτι). Έτσι η μικροπολιτική παραμεριζόταν από την επιταγή του κοινού καλού.

Την ημέρα ενεργοποίησης του εγχειρήματός μας αποφάσισα να ταξιδέψω εκ νέου στην Ελλάδα για να εποπτεύσω το κάθε συστατικό στοιχείο του συστήματος, μια που το κάθε βήμα είναι απαραίτητο για την ακρίβεια και την αποτελεσματικότητα του όλου. Άρχισα από το πεδίο και ανάλωσα δύο μέρες στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος δίπλα στους γιατρούς και τις νοσοκόμες που έκαναν τα τεστ και έπαιρναν τα δείγματα και τους πυροσβέστες που ήλεγχαν τις φόρμες και «αποκωδικοποιούσαν» τις αποφάσεις: τεστ/όχι τεστ. Ήμουν εκεί από τις 6 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ και είδα τους ίδιους τρεις πυροσβέστες να δουλεύουν με τις αφίξεις επιβατών για 11 συνολικά ώρες, διαψεύδοντας τρανταχτά το στερεότυπο του έλληνα δημόσιου υπαλλήλου που αναλώνει το τελευταίο μισάωρο της καθημερινής εργασίας του κοιτώντας το ρολόι του για να κλείνει το οκτάωρο. Όταν ρώτησα έναν από τους πυροσβέστες, τον Βασίλη Κατσιάδα, πού έβρισκε όλη αυτή την ενέργεια, η απάντηση του με κατέπληξε: «Η επιτυχία μας αναφορικά με τον COVD 19 είναι η μοναδική μεγάλη νίκη της γενιάς μου και θα κάνω ό,τι μπορώ για να τη διατηρήσω».

Τι προσπαθώ να πω με την εξιστόρησή μου; Ναι, μας δόθηκε μια θέση να σταθούμε από την πολιτική ηγεσία: τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Νίκο Χαρδαλιά, την Επιτροπή Δημόσιας Υγείας του υπουργείου Υγείας. Είχαμε όμως και έναν απίστευτα ισχυρό μοχλό στα χέρια μας, ανθρώπους σαν τον Σωτήρη, την Παγώνα, τον Βασίλη αυτής της χώρας. Αυτούς που αποφασίζουν να σιωπήσουν όταν αυτοί που δεν έχουν να πουν τίποτε μιλούν. Άλλα και αυτοί που όταν μιλούν μπορούν να κινήσουν γη και ουρανό. Έχω περάσει έντεκα ευτυχισμένα χρόνια στην Αμερική και έχω συναντήσει εκατοντάδες Έλληνες σαν εμένα. Άτομα που μπορούν να προσθέσουν αξία στη χώρα και πάντα «ελπίζουν ότι μπορούν να βοηθήσουν», αλλά το «σύστημα» ποτέ δεν θα τους αφήσει, διότι η Ελλάδα «δεν δουλεύει έτσι». Ε, λοιπόν, όλοι εμείς εκεί έξω κάναμε λάθος. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι έξι ανθρώπους. Κάποιους να σου δώσουν ένα μέρος να σταθείς και κάποιους με τους οποίους θα δώσεις τη μάχη αν είσαι διατεθειμένος να το κάνεις. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο να τους βρεις αυτούς τους έξι σε μια θάλασσα απελπισίας. Η συμβουλή μου: εντόπισε αυτούς που μιλούν λιγότερο από τους άλλους.

Κίμων Δρακόπουλος

Επίκουρος καθηγητής στην Επιστήμη των Δεδομένων στην Σχολή Marshall του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας. Η ομάδα της οποίας ηγήθηκε που αποτελείται από τον ίδιο και τους Hamsa Bastani, Vishal Gupta και Jon Vlahoyiannis. Ανέπτυξε τον Eva, ένα εργαλείο που βασίζεται στη μηχανιστική εκμάθηση για να διανείμει τους περιορισμένους πόρους των τεστ της Ελλάδος, για τον Covid 19, στα σύνορα της χώρας, βάσει του προφίλ επικινδυνότητας των ταξιδιωτών, ώστε να παράσχει έγκαιρη προειδοποίηση όπως και εποπτεία των διαφορετικών χωρών από τις οποίες προέρχονται οι ταξιδιώτες.

9 σχολια

  • Καλά όλα και συμφωνούμε. Πως όμως αυτή η συνεργατικότητα και η έλλειψη διαφθοράς μπορεί να γίνει η νόρμα στους κυβερνήτες και τις κοινωνίες;
    Προσπαθώ εδώ και ένα χρόνο να ανοίξω συζήτηση με το ΥΠΕΠΘ,γαι θέματα κατάρτισης, που είναι τα σπουδαιότερα για να καλλιεργήσουν αυτά που χρειάζονται στη χώρα μας ,Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο, και δυστυχώς δεν μπόρεσα να πλησιάσω και να μας δοθεί η ευκαιρεια για ενα εποικοδομητικό διάλογο.
    Αυτό το αξιοσομείωτο που συνέβει στην πανδημία, οφείλεται στο ότι , παρόλο πως έγινε χωρίς σχεδιασμό η χώρα ανέπτυξε ένα δυναμικό και αξιόλογο κεφάλαιο στον τομέα της Ιατρικής αποτελούμενο από έξυπνους ,έντιμους και ηθικούς νέους.Ο πληθυσμός τους έχει εμπιστοσύνη και ο κος Τσιόδρας ,ηταν ο καλύτερος εκπρόσωπος αυτού του κεφαλαίου. Ευτυχώς και το όνομα Μητσοτάκη εκπροσωπήθηκε με τον καλυτερο τρόπο.Και έτσι το ευνοϊκό περιβάλλον ήταν εκεί.
    Γνωση- Εμπιστοσύνη-Ηγεσία!!
    Που είναι λοιπόν ο σύνδεσμος στο ίντερνετ ,να βρει και η Παιδεία απάντηση που τόσο καιρό χτυπάω την πόρτα και δεν ανοίγει;;;;
    Όποιος τον ξέρει παρακαλώ να μου τον πει. Ευχαριστώ.
    Α.Βουγιούκα
    FTI,
    Πρόεδρος ΔΣ ΠΕΚΕΜ

    Συνδεσμος σχολιου
    Αναστασια Βουγιούκα Αναστασια Βουγιούκα Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2020 09:50
  • Θα ήθελα να διαβεβαιώσω και το B Journal και, κυρίως, τον Καθηγητή Κ Δρακόπουλο, ότι το δημοσίευμα λιπαίνει ήδη τα καλά τα χώματα, εκείνα τα εύφορα με τους καλούς καρπούς. Θα ήθελα επίσης να πω ευχαριστώ.

    Συνδεσμος σχολιου
    Σπύρος Κασιμάτης Σπύρος Κασιμάτης Τετάρτη, 09 Σεπτεμβρίου 2020 07:51
  • Συγχαρητήρια! Μακάρι κάθε πολίτης αυτης της χώρας να κατάφερνε να διαβάσει αυτό το άρθρο και να λάβει γνώση του εγχειρήματος σας! Συγχαρητήρια! Σας ευχαριστούμε!

    Συνδεσμος σχολιου
    Στελλα Ρουμπετη Στελλα Ρουμπετη Τετάρτη, 09 Σεπτεμβρίου 2020 02:24
  • Εξαιρετικό άρθρο, από ένα νέο άνθρωπο με ικανότητες και διάθεση.
    Θα σταθώ μόνο στην κατακλείδα:
    Το μόνο που χρειάζεσαι είναι έξι ανθρώπους.

    Συνδεσμος σχολιου
    Βασίλης Ηλιόπουλος Βασίλης Ηλιόπουλος Τρίτη, 08 Σεπτεμβρίου 2020 13:15
  • Σας ευχαριστούμε. Για την εργασία σας και για την ελπίδα που μας δίνετε. Τα έχουμε ανάγκη και τα δύο.

    Συνδεσμος σχολιου
    Ελενα Σάββα Ελενα Σάββα Τρίτη, 08 Σεπτεμβρίου 2020 09:08
  • Χαίρομαι το εξαιρετικό άρθρο. Θα ήταν πολύ υπερήφανος ο αδικοχαμένος πεθερός του Β.Κ. Ήμασταν συγχωριανοί, συνομήλικα ξαδέλφια και αργότερα συνάδελφοι.

    Συνδεσμος σχολιου
    Δημήτρης Βαρελάς Δημήτρης Βαρελάς Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2020 19:50
  • Ομολογώ πως διάβασα μία από τις πιο καλογραμμένες, ευληπτες και ενημερωτικές αναρτήσεις....
    Οι ΕΛΛΗΝΕΣ της ξενιτιάς είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη του μυαλού και την απόσταση "ασφαλείας" ώστε να κοντράρουν στα ψέμματα και με λόγια καθάρια να λένε τις αλήθειες μιας ράτσας που δεν έχει όμοιά της στον Κόσμο...
    Χαίρομαι κι Ευχαριστώ Κε Δρακόπουλε για την υπέροχη και ειλικρηνή σας τοποθέτηση!!!????

    Συνδεσμος σχολιου
    Mary Pahiadaki Mary Pahiadaki Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2020 19:44
  • Εξαιρετικό κείμενο κυρίως για την ανατροπή της εγγενώς καθιερωμενης αποθαρρυνσης, που αποπνεει. Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμα.

    Συνδεσμος σχολιου
    Bessie Michail - Merianou Bessie Michail - Merianou Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2020 15:18
  • Συγχαρητήρια μόνο, τίποτε άλλο !

    Συνδεσμος σχολιου
    Αντώνης ΤΖΩΡΤΖΗΣ Αντώνης ΤΖΩΡΤΖΗΣ Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2020 09:23