Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Επιστροφή στο παρελθόν

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Οι πρωθυπουργοί Αλέξης Τσίπρας και Ζόραν Ζάεφ στο Οτέσεβο, τη μέρα της συμφωνίας. Οι πρωθυπουργοί Αλέξης Τσίπρας και Ζόραν Ζάεφ στο Οτέσεβο, τη μέρα της συμφωνίας. Ognen Theofilovski / Reuters

Τελικά, κινδυνεύει η Ελλάδα, η εδαφική της ακεραιότητα και η ταυτότητά της από τη συμφωνία με τη χώρα που αποκαλούσαμε με το όνομα της πρωτεύουσάς της, στο Βορρά; Η αναζωπύρωση αρχέγονων φόβων, με τη συμβολή και των ΜΜΕ, είναι απολύτως ψευδής. [ΤΒJ]

Η συμφωνία με την έως πρότινος ακατονόμαστη, αλλά με όνομα πλέον, χώρα συνεχίζει να προκαλεί αντιδράσεις. Βουλευτές, κυρίως, της Νέας Δημοκρατίας, αυτοδιοικητικοί παράγοντες, επαγγελματίες εθνικά ανησυχούντες αλλά και απλοί πολίτες, καθημερινά, βάλλουν εναντίον της συμφωνίας κραυγάζοντας την άρνησή της. Έχουν αρχίσει μάλιστα να εμφανίζονται φαινόμενα «πολιτικής αυτοδικίας» και λεκτικών, προς το παρόν, επιθέσεων κατά κυβερνητικών βουλευτών και στελεχών, ως αντιστροφή εκείνων της περιόδου 2012-14. Μεγάλο μέρος μάλιστα των ΜΜΕ, κυρίως των τηλεοπτικών, αναπαράγουν, πολλαπλασιάζοντας τη βαρύτητά τους, αρκετά τέτοια μικροεπεισόδια και ως φοβεροί ντετέκτιβ ανακαλύπτουν και εμφανίζουν βουλευτές που μιλούν την ανύπαρκτη αλλά ύποπτη γλώσσα ενώ επιπλέον χορεύουν αντεθνικούς (!) τοπικούς χορούς. Οι λοιδορίες, οι ύβρεις, οι κατηγορίες για εθνική μειοδοσία και προδοσία είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη.

Εκτός όμως από αυτές τις πληβειακού τύπου αντιδράσεις, υπάρχουν και εκείνες που διαφέρουν στον τρόπο αλλά βλάπτουν εξίσου την λογική και την κοινωνία. Είναι τα εξωφρενικά σενάρια και οι απίθανες υποθέσεις για τις καταστροφές   που θα   επιφέρει στην Ελλάδα η συμφωνία αυτή, που φτάνουν έως και τη γεωπολιτική αλλαγή και την κατάτμησή της. Έτσι εκφράζονται οι διαχεόμενες   απλές   «λαϊκές»   φοβίες ότι «παραχωρήθηκε εθνικό έδαφος» και ότι «θα μας πάρουν οι Σκοπιανοί τη Θεσσαλονίκη και το λιμάνι», αλλά και   οι περίτεχνες διεθνοπολιτικές υποτιθέμενες αναλύσεις διαφόρων, που εμφανίζονται ως ειδικοί, αναλύσεις οι οποίες βέβαια καταλήγουν και πάλι στον ακρωτηριασμό του εθνικού κρατικού και εδαφικού κορμού.

Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά δεν διατυπώνονται και δεν εκφράζονται μόνο σε σχετικά περιθωριακά ΜΜΕ από τους συνήθεις τηλεευαγγελιστές, οι οποίοι υποδύονται τώρα τους μακεδονομάχους, αλλά και σε σοβαρά και έγκυρα έντυπα. Αίφνης, για παράδειγμα, στην Καθημερινή της Κυριακής, 17/6/2018, ένας, κυριολεκτικά ευφάνταστος, αναλυτής δημοσίευσε ένα εξωφρενικό μελλοντολογικό σενάριο, πέραν πάσης λογικής και εντελώς αστήρικτο. Ο σεναριογράφος   διακτινίζεται στο έτος 2050 και στέλνει από εκεί την ανταπόκρισή του. Ενημερώνει λοιπόν ότι

η Ελλάδα και τα Βαλκάνια του 2050 προφανώς επηρεάζονται από τη σημερινή αναγνώριση «Βόρειας Μακεδονίας» με εθνότητα και γλώσσα μακεδονική. Όσοι οραματίζονται και απεργάζονται αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια, τώρα η στο μέλλον, θα μπορούν να εκμεταλλευθούν το ιδεολόγημα του μακεδονισμού για να φέρουν σε σύγκρουση τις «δύο Μακεδονίες» ή, αντιθέτως, για να προωθήσουν την ιδέα μιας ενιαίας Μακεδονίας, ενός ομόσπονδου κράτους, ενός κράτους όπως εκείνου που θα μπορούσε να είναι η Κύπρος, ή όπως είναι το Βέλγιο. Δεν είναι αμελητέα η πιθανότητα να εμπεδωθεί σταδιακά η ιδέα μιας εθνικής ταυτότητας μακεδονικής, διακριτής και παράλληλης με την ελληνική, που δυνητικά θα μπορεί να αποτελέσει την «πρώτη ύλη» για την ίδρυση πολυεθνικού έθνους - κράτους. Στόχος ενός τέτοιου σχεδίου θα ήταν η αποδυνάμωση και διάσπαση της Ελλάδος στο πλαίσιο της αναδιάταξης του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το σενάριο, όπως διατυπώνεται, φαίνεται τρομερό. Είναι όμως ; Προφανώς όχι. Δεν λέει, κατ’ αρχάς, ποιοι είναι εκείνοι που οραματίζονται και απεργάζονται αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια ούτε ποια είναι και πώς εκδηλώνεται αυτή η αναδιάταξη του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου. Δεν αιτιολογεί πώς είναι δυνατόν να διασπαστεί η Ελλάδα, μια χώρα   συμπαγής εθνοτικά ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα της, αλλά συμπαγής και γλωσσικά και πολιτισμικά. Μια χώρα μέλος όλων των δυτικών θεσμών και μάλιστα, παρά τα σημερινά της προβλήματα, του σκληρού τους πυρήνα. Μια χώρα, τέλος, οικονομικά ισχυρή στα Βαλκάνια και αμυντικά πλήρως θωρακισμένη. Αντίθετα, η βόρεια γειτονική χώρα, η αναγορευθείσα από τον ευφάνταστο σεναριογράφο ως το φορέα των περγραφόμενων τεκτονικών αλλαγών, είναι πολύ πιο φτωχή οικονομικά, δεν έχει εξοπλισμένες ένοπλες δυνάμεις, βρίσκεται ουσιαστικά διασπασμένη σε αλβανικό και σλαβομακεδονικό   τμήμα και συνθλίβεται από τους εθνικισμούς της περιοχής. Είναι δε περίεργο πώς μια συμφωνία συμβιβασμού και αλληλοκατανόησης που φαίνεται να κλείνει μια χρόνια χαίνουσα πληγή στην περιοχή να μετατρέπεται στην, ομολογουμένως οργιώδη, φαντασία του μελλοντολόγου-αναλυτή σε αφορμή πολέμων, συγκρούσεων και καταστροφών.

Δυστυχώς, και οι τέτοιου είδους αναλύσεις, ουσιαστικά, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις συνθηματολογικές   αντιδράσεις μερίδων του εγχώριου πληθυσμού κατά της συμφωνίας. Συντελούν εξίσου στην εγκατάσταση και στην αναπαραγωγή στο εσωτερικό της   ελληνικής κοινωνίας όλων εκείνων των αντιδραστικών αντιλήψεων και ιδεολογημάτων που στο παρελθόν οδήγησαν σε μεγάλες καταστροφές. Η Ελλάδα όμως έχει ανάγκη να συγχρονιστεί με το παρόν και όχι να επιστρέψει σε ένα φανταστικό παρελθόν.

Κώστας Καρακώτιας

Νομικός, κριτικός βιβλίου. Βιβλία του: Σημειώσεις ενός αναγνώστη (2012), Πολλαπλές εκπτώσεις (2017).

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά