Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Το μακεδονικό μνημόνιο

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Ο πρωθυπουργός της πΓΔ της Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, και ο έλληνας ομόλογός του, Αλέξης Τσίπρας. Ο πρωθυπουργός της πΓΔ της Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, και ο έλληνας ομόλογός του, Αλέξης Τσίπρας. Φωτογραφία αρχείου

Αν ο έλληνας εθνικιστής δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να υπογράφουμε τα μνημόνια για να επιβιώσουμε, είναι ακόμη πιο δύσκολο να τον πείσεις ότι πρέπει να κάνει μια (λογική) υποχώρηση από τις συμβολικές ορίζουσες της ταυτότητάς του, ενώ δεν υπάρχει κανένα ζήτημα δικής του ανάγκης ή πίεσης γι' αυτό

Είναι πολύ όμορφο και ενδιαφέρον πως όσοι υποστήριζαν επί χρόνια ότι το μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι το αντίθετο και ξιφουλκούσαν εναντίον των ξένων που μας επιβουλεύονται, ανακαλύπτουν σήμερα το ρεαλισμό, τον διαπραγματευτικό ορθολογισμό, την ηπιότητα. Είναι πολύ όμορφο και χαριτωμένο ότι πρέπει να ξεχάσουμε τον οικονομικό εθνικισμό, τη ρητορική του μίσους και την άσκηση βίας απέναντι σε όλους εκείνους που διατύπωσαν στο πρόσφατο παρελθόν την άποψη ότι η χρεωκοπία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εκτός Ε.Ε. και των κανόνων που βάζουν οι "ισχυροί" παίχτες.
Είναι κάπως δύσκολο βέβαια να καταλάβεις πως ξαφνικά αυτοί που κορόιδευαν τους "μενουμευρώπηδες" σήμερα θεωρούν παράλογους, φασίστες και ανορθολογικούς αυτούς που εκφράζουν ένα συμβολικό εθνικισμό με το ζήτημα της Μακεδονίας, λες και ο δικός τους στηριζόταν σε σκληρά δεδομένα και έλλειψη προκαταλήψεων. Είναι γενικά κάπως δύσκολο να ξεχάσουμε τι συνέβη πριν λίγο καιρό χωρίς να υπάρχει πουθενά το αίτημα από τους κύριους υπευθύνους για να ξεχαστεί το πρόσφατο παρελθόν. Αντίθετα υπάρχει προσπάθεια διαρκούς αναζωπύρωσης του.
Είναι πάντως καλό να γνωρίζουν οι σημερινοί όψιμοι ρεαλιστές (στους οποίους πρέπει να αναγνωρίσουμε κορυφαίο πολιτικό τακτικισμό) ότι ο εθνικισμός στον οποίο προσπάθησαν να κάνουν πρωταθλητισμό μέχρι το 2015 είναι κυρίως θυμικό και πολιτισμικό στοιχείο. Αν ο έλληνας εθνικιστής δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να υπογράφουμε τα μνημόνια για να επιβιώσουμε, είναι ακόμη πιο δύσκολο να τον πείσεις ότι πρέπει να κάνει μια (λογική) υποχώρηση από τις συμβολικές ορίζουσες της ταυτότητάς του, ενώ δεν υπάρχει κανένα ζήτημα δικής του ανάγκης ή πίεσης γι' αυτό (άντε να αποτρέψεις την άποψη ότι υποκύπτεις σε βουλές άλλων). Από τη στιγμή που έχεις γαλουχήσει το ακροατήριο με την πεποίθηση ότι η πολιτική σημαίνει κάνουμε ότι θέλουμε και όχι ότι μπορούμε, το τσουνάμι δεν θα το έχει προκαλέσει κανείς άλλος από εσένα τον ίδιο.
Όλοι όσοι αφελώς ίσως υποστηρίξαμε τα τελευταία χρόνια το δημοκρατικό ρεαλισμό προφανώς και δεν θα έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα με τον προσδιορισμό της μακεδονικότητας των γειτόνων. Και προφανώς θα στηλιτεύσουμε κάθε λόγο περί προδοσίας κ.λπ. Όμως μέχρι οι πραγματικοί υποκινητές και πολλαπλασιαστές του μισαλλόδοξου λόγου να δεχτούν τη συμβολή τους σε αυτό, μπορούμε να απολαμβάνουμε το κρύο πιάτο που σέρβιραν στον εαυτό τους.

Βασίλης Βαμβακάς

Λέκτορας επικοινωνίας στο τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει γράψει το βιβλίο: Εκλογές και επικοινωνία στη Μεταπολίτευση. Πολιτικότητα και θέαμα (2006).

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά