Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Μέτωπο κατά της βίας

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
19 Μαΐου 2017, Θεσσαλονίκη. Ο Γιάννης Μπουτάρης απομακρύνεται με τη βοήθεια ελάχιστων συνεργατών του που βρέθηκαν στη βιαιοπραγία εναντίον του, υπό τον προπηλακισμό του δήθεν πατριωτικού όχλου. 19 Μαΐου 2017, Θεσσαλονίκη. Ο Γιάννης Μπουτάρης απομακρύνεται με τη βοήθεια ελάχιστων συνεργατών του που βρέθηκαν στη βιαιοπραγία εναντίον του, υπό τον προπηλακισμό του δήθεν πατριωτικού όχλου. twitter

Η βίαιη επίθεση και ο ξυλοδαρμός του Γιάννη Μπουτάρη πρέπει να λειτουργήσει ως η θρυαλλίδα που θα βάλει ένα τέλος στην κανονικοποίηση και στην υποστήριξη της βίας. Χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα ξεκάθαρο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο κατά της βίας και των δύο άκρων. Το κράτος, αν θεωρεί πως έχει ακόμη λόγο ύπαρξης, πρέπει να αντιμετωπίσει τη βία δυναμικά.

Το 2008 τους δικαιολόγησαν γιατί ήταν οργισμένοι νέοι που εκδήλωναν δυναμικά την αντίδρασή τους στο κράτος. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αποκάλεσαν την καταστροφή της Αθήνας δημιουργική επανάσταση.

Το 2010 τους δικαιολόγησαν γιατί ήταν αγανακτισμένοι πολίτες που διαδήλωναν «δικαίως» κατά της εισόδου της χώρας στο μνημόνιο. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αποκάλεσαν την προσπάθεια βίαιης εισόδου στο Κοινοβούλιο και τη δολοφονία των ανθρώπων στη Μαρφίν δίκαιη διαδήλωση για την απώλεια των κεκτημένων.

Το 2011 τους δικαιολόγησαν γιατί ήταν αγανακτισμένοι πατριώτες που εξέφραζαν δυναμικά την αντίδρασή τους για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αποκάλεσαν τη διακοπή των παρελάσεων και το γιουχάισμα του Προέδρου της Δημοκρατίας πράξη εθνικής υπερηφάνειας και γενναίας αντίδρασης των Ελλήνων.

Όταν το 2011 προπηλάκιζαν και έδερναν μετανάστες επί δύο ημέρες δεν τους σταμάτησε κανείς.

Όταν προσπάθησαν να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα δεν τους εμπόδισε κανείς.

Δεν τους απέτρεψε κανείς από το να εισβάλουν στο γραφείο του Δημάρχου Αθηναίων κα να τον απειλήσουν με όπλο.

Δεν τους εμπόδισε κανείς όταν έσπαγαν πάγκους μεταναστών στις λαϊκές αγορές.

Όταν χτυπούσαν, έβριζαν και πετούσαν ότι έβρισκαν μπροστά τους στον Κωστή Χατζηδάκη, τον Θόδωρο Πάγκαλό, τον Ανδρέα Λοβέρδο, τον Νίκο Μαραντζίδη, τον Πάσχο Μανδραβέλη, τον Γιώργο Κουμουτσάκο και πολλούς άλλους, όχι μόνο δεν τους εμπόδισε κανείς, αλλά, αντίθετα, βρήκαν υποστηρικτές και απολογητές.

Όταν έστειλαν το φάκελο με εκρηκτικά στον Λουκά Παπαδήμο τους υπερασπίστηκαν πολλοί, συμψηφίζοντας, χαρακτηρίζοντας δηλαδή τρομοκρατία τη δημοσιονομική πολιτική. Κάποιοι τους κάλεσαν να στείλουν τρομοδέμα και στον Γιάννη Στουρνάρα.

Κάθε φορά που εισβάλλουν στο προαύλιο του Κοινοβουλίου, υπουργείων και άλλων κυβερνητικών κτιρίων δεν τους σταματά κανείς.

Κάθε φορά που κάνουν επιθέσεις σε πρεσβείες ξένων χωρών στην Ελλάδα δεν τους σταματά κανείς.

Όταν έχτιζαν καθηγητές μέσα στα γραφεία τους δεν τους σταμάτησε κανείς.

Από το 2008 ζούμε σε μία παρατεταμένη περίοδο καθημερινής βίας, η οποία έχει αποκτήσει την σχετική νομιμοποίηση στον δημόσιο διάλογο και θεωρείται μέσο συνέχισης της πολιτικής, κάτι που έχει εκφραστεί δημόσια με καλέσματα σε λυντσάρισμα από πολιτικούς αρχηγούς. Οι αγανακτισμένοι δικαιολογούνται ακόμη και σήμερα, ενώ μπροστά στο δίκιο του λαού ο νόμος πρέπει να υποχωρεί. Η βία στην ελληνική κοινωνία προέρχεται και από τα δύο άκρα, κάτι που μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος εύκολα, απλώς και μόνο καταγράφοντας τις επιθέσεις των τελευταίων ετών. Τις περισσότερες φορές, όπως στις περίφημες πλατείες, τα άκρα συνεργάστηκαν και βρέθηκαν τελικά στο επίκεντρο του πολιτικού παιχνιδιού με ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία. Κάποιες άλλες φορές, πρωταγωνιστούν στο παιχνίδι της «καλής» και της «κακής βίας», στοχοποιώντας προσωρινά την απέναντι πλευρά, ενώ παράλληλα δικαιολογούν τη δική τους καταφυγή στη βία. 

Η βίαιη επίθεση και ο ξυλοδαρμός του Γιάννη Μπουτάρη πρέπει να λειτουργήσει ως η θρυαλλίδα που θα βάλει ένα τέλος στην κανονικοποίηση και στην υποστήριξη της βίας. Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για άλλα στρογγυλέματα και προσπάθειες αιτιολόγησης των επιθέσεων και της βίας, ακόμη και με τη χρήση fakenews. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα ξεκάθαρο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο κατά της βίας και των δύο άκρων. Το κράτος, αν θεωρεί πως έχει ακόμη λόγο ύπαρξης, πρέπει να αντιμετωπίσει τη βία δυναμικά. Δεν μπορεί να υπάρξει πλέον άλλη ανοχή σε δήθεν δημοκρατικές συγκεντρώσεις οι οποίες καταλήγουν σε κάψιμο, σε σπάσιμο, σε λυντσάρισμα, σε ξύλο, σε επεισόδια. Η δημοκρατική νομιμότητα πρέπει να επανέλθει και αυτό δεν μπορεί να γίνει με ευχολόγια. Το δρόμο τον έχουν δείξει τόσο ο Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία, όσο και ο Εμμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία: το κράτος πρέπει να κάνει χρήση του μονοπωλίου του στη νόμιμη βία για να καταστείλει την παράνομη βία και, παράλληλα, η κοινωνία θα χρειαστεί να αποβάλει τις ιδεοληψίες περί καλής και ανόθευτης βίας. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν θέλουμε, έστω και την υστάτη στιγμή, να μην επιτρέψουμε την εκτροπή από τη δημοκρατία, γιατί από την κανονικότητα και την τάξη έχουμε ήδη φύγει προ πολλού.

Σε αυτή τη μάχη υπεράσπισης της δημοκρατίας πρέπει να στοιχηθούμε όλοι. 

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Διεθνολόγος με ειδικότητα στα θέματα ασφάλειας και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας. Βιβλία του: Πριν το Μνημόνιο δεν έβλεπες (2013), Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω. Ισλαμικό κράτος, ευρωπαϊκή ασφάλεια και Ελλάδα (2016).

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Forza Mattarella Θρησκείες σε εκκοσμικευμένες κοινωνίες

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά