Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Η δική μας τρομοκρατία

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
22 Δεκεμβρίου 2017, Αθήνα, οδός Λουκάρεως. Όψη της πρόσοψης του Εφετείου, το πρωινό, μετά τη βομβιστική έκρηξη που σημειώθηκε τη νύχτα. 22 Δεκεμβρίου 2017, Αθήνα, οδός Λουκάρεως. Όψη της πρόσοψης του Εφετείου, το πρωινό, μετά τη βομβιστική έκρηξη που σημειώθηκε τη νύχτα.

Για να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ορισμένα ελάχιστα. Δεν χωρούν αστερίσκοι, ευέλικτες προσεγγίσεις στον εξτρεμισμό και στον ακτιβισμό και θεωρητικές περιδινίσεις περί καλής και κακής βίας. Και το κράτος οφείλει να προστατεύει τους πολίτες του και τη δημόσια τάξη, είναι κομμάτι της αρμοδιότητάς του που του έχει εκχωρήσει ο συνταγματικός νομοθέτης...

Η ισλαμιστική τρομοκρατία αποτελεί τη σημαντικότερη απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια σήμερα. Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) και συμμετέχουσα στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, αλλά και λόγω του γεγονότος πως αποτελεί frontlinestate για τις μεταναστευτικές πιέσεις, δεν μπορεί να εξαιρεθεί, όπως και κανένα άλλο κράτος του δυτικού κόσμου άλλωστε, από την αυτογνωσία της απειλής της ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Όμως, η τρομοκρατία στην Ευρώπη δεν έχει μόνο ισλαμιστική υποκίνηση και αναφορά, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως σε όλα τα έγγραφα της Ε.Ε. γίνεται μνεία και στον κίνδυνο του ακροδεξιού εξτρεμισμού ούτε στις περιπτώσεις τύπου Μπρέιβικ.  Δεν υπάρχει ωστόσο μόνο η ακροδεξιά εκδοχή της πολιτικά υποκινούμενης τρομοκρατίας και η Ελλάδα το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, καθώς είναι η χώρα που στις ετήσιες εκθέσεις της EUROPOL για την εξέλιξη της τρομοκρατικής απειλής στην Ευρώπη εμφανίζει σταθερά επιθέσεις από ακροαριστερές και αυτοαποκαλούμενες αναρχικές τρομοκρατικές οργανώσεις.

Ωστόσο, αν κάποιος παρακολουθήσει τις αντιδράσεις και την εξέλιξη του δημοσίου διαλόγου για την τρομοκρατία στη χώρα μας θα νομίσει πως ενδεχομένως ζει σε κάποιο προάστιο του Μολενμπέεκ ή του Μάντσεστερ, πως το Μπατακλάν βρίσκεται στο Γκάζι και το αεροδρόμιο Zaventemστα Σπάτα.  Μόλις πριν από λίγους μήνες, ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος  έπεσε θύμα τρομοκρατικής επίθεσης που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή, θυμίζοντάς μας με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως η τρομοκρατία στην Ελλάδα σήμερα μπορεί να σχεδιάσει και να εκτελέσει επιθέσεις ακόμη και κατά προσώπων που έχουν ιδιαίτερη φύλαξη και προστασία. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα η επίθεση κατά πρώην πρωθυπουργού θα είχε πυροδοτήσει μία σειρά από πολιτικές, κοινωνικές και νομικές εξελίξεις στην προσπάθεια συνολικής αντιμετώπισης αυτής της θανατηφόρας εκδοχής της βίας. Στην Ελλάδα, καταδικάσαμε την επίθεση, με αρκετούς βέβαια αστερίσκους από ορισμένους, αλλά στην ουσία τίποτε δεν άλλαξε. Ενώ ο δημόσιος διάλογος χαρακτηρίστηκε από τερατώδεις απόπειρες υποβάθμισης  της επίθεσης, κανονικοποίησης της βίας και της τρομοκρατίας, αλλά και απόδοσης πολιτικής αιτιολόγησης.

Χαρακτηριστικές είναι άλλωστε και οι αντιδράσεις μερίδας πολιτών για την άδεια που έλαβε ο τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη, Δημήτρης Κουφοντίνας, αντιδράσεις που έβγαλαν πλήρως από την εξίσωση της συζήτησης την ενεργό ακόμη στην Ελλάδα τρομοκρατία και το ρόλο που μπορεί να παίξει σε αυτήν ένας ιστορικός τρομοκράτης-δολοφόνος της πρώτης γενιάς, ο οποίος έχει κρατήσει για τον εαυτό του το ρόλο της εμπνευστικής φιγούρας (και έχει κρύψει ένα όπλο-σύμβολο, το σαρανταπεντάρι με το οποίο σκότωσε πολλά από τα θύματά της η 17 Νοέμβρη).  Πριν «στεγνώσει το μελάνι» σε εκείνες τις αναλύσεις, ήρθε η νέα επίθεση με βόμβα στο Εφετείο Αθηνών, αλλά και ο πυροβολισμός κατά του φρουρού που επιχείρησε να αντιδράσει όταν αντιλήφθηκε τους βομβιστές, να επιβεβαιώσει  τους χειρότερους μας φόβους: η τρομοκρατία είναι εδώ, βάζει βόμβες, πυροβολεί και μπορεί να αρχίσει ξανά να σκοτώνει.

Αν θέλουμε πραγματικά, ως κοινωνία και ως πολιτεία να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία στην Ελλάδα, δεν αρκεί να κάνουμε απλές αναφορές σε αυτή και να εστιάζουμε στην «αποδεκτή» διάσταση της – αυτή της ισλαμιστικής ή της ακροδεξιάς.  Πρέπει να ιεραρχήσουμε την απειλή και την προέλευσή της, και σε αυτή τη διαδικασία δεν χωρούν αστερίσκοι, ευέλικτες προσεγγίσεις στον εξτρεμισμό και στον ακτιβισμό και θεωρητικές περιδινίσεις περί καλής και κακής βίας. Η τρομοκρατία, όποιο μανδύα και αν επικαλείται, είναι μία, σκοτώνει. Και η απάντηση σε αυτή οφείλει να είναι μία και σκληρή.

ΥΓ. Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική λόγω των παρατεταμένων εξτρεμιστικών και ακτιβιστικών επιθέσεων του τελευταίου διαστήματος, ενώ έκρυθμες είναι και οι συνθήκες στα σωφρονιστικά καταστήματα, όπως αποδεικνύει η πρόσφατη  επίθεση κατά του καταδικασμένου τρομοκράτη Νίκου Μαζιώτη. Ο ακτιβισμός, ο εξτρεμισμός και η τρομοκρατία αρκετές φορές εμφανίζουν μία συνέχεια, ως στάσεις ενός μονοπατιού ριζοσπαστικοποίησης που οδηγεί στη βία.  Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Διεθνολόγος με ειδικότητα στα θέματα ασφάλειας και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας. Βιβλία του: Πριν το Μνημόνιο δεν έβλεπες (2013), Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω. Ισλαμικό κράτος, ευρωπαϊκή ασφάλεια και Ελλάδα (2016).

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά