Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Να αντιμετωπίσουμε την ιδέα της τρομοκρατίας

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
O καταδικασμένος για δολοφονίες τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη πνιγμένος στις αγκαλιές όσων τον υποδέχθηκαν, την ημέρα που έλαβε διήμερη άδεια από τις φυλακές Κορυδαλλού. O καταδικασμένος για δολοφονίες τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη πνιγμένος στις αγκαλιές όσων τον υποδέχθηκαν, την ημέρα που έλαβε διήμερη άδεια από τις φυλακές Κορυδαλλού. Φωτογραφία Αρχείου

Στην Ελλάδα χρειάζεται μερικές φορές ένα γεγονός-καταλύτης για να προκύψει μία ευρύτερη συζήτηση γύρω από ορισμένα θέματα που συνηθίζουμε να τα θάβουμε κάτω από το χαλί, χωρίς φυσικά να τα έχουμε επιλύσει. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η συζήτηση για την τρομοκρατία η οποία πυροδοτήθηκε με αφορμή τη διήμερη άδεια που έλαβε ο καταδικασμένος τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη, Δημήτρης Κουφοντίνας.

Για πολλούς, η τρομοκρατία τελειώνει με τη σύλληψη των τρομοκρατών και την απόδοση της δικαιοσύνης. Αυτή η αίσθηση ήταν διάχυτη στην Ελλάδα μετά τη σύλληψη των μελών της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ. Ώσπου να εμφανιστεί το λεγόμενο δεύτερο «κύμα» της τρομοκρατίας πιστέψαμε πως είχαμε τελειώσει με αυτή. Δεν μας είχε απασχολήσει τότε το γεγονός πως, κάποια στιγμή, αρκετοί από τους καταδικασθέντες θα έβγαιναν από τη φυλακή. Ούτε τι δραστηριότητα θα ανέπτυσσαν μέσα στη φυλακή πριν να εκτίσουν την ποινή τους...

Η τρομοκρατία διαφέρει ριζικά από το υπόλοιπο έγκλημα, και από το οργανωμένο, γι’ αυτό και δεν τελειώνει με τη φυλάκιση των δραστών. Αντίθετα, σε αρκετές περιπτώσεις, η φυλάκιση μπορεί να αποτελέσει εξαιρετικό εργαλείο ηρωοποίησης ενός τρομοκράτη, συνεπώς μπορεί να του προσφέρει τη δυνατότητα διεύρυνσης της επιρροής του, ως «εμπνευστική» φυσιογνωμία της επανάστασης (την οποία η αριστερλη τρομοκρατία επικαλείται). Ένας φυλακισμένος τρομοκράτης μπορεί, άρα, να είναι εξόχως επικίνδυνος. Γι’ αυτό και υπάρχουν δύο διαδικασίες που αφορούν την ενεργό σχέση του καταδικασθέντος με την τρομοκρατία.

Η πρώτη έχει να κάνει με την απεμπλοκή από την τρομοκρατική δράση – όχι μόνο τη συμμετοχή σε χτυπήματα, αλλά και ευρύτερα σε δραστηριότητες όπως η προπαγάνδα και η στρατολόγηση μελών.

Η δεύτερη, πολύ πιο δύσκολη, έχει να κάνει με την απο-ριζοσπαστικοποίηση. Ουσιαστικά, δηλαδή, το θέμα είναι πώς ο ριζοσπαστικοποιημένος τρομοκράτης θα πειστεί να απορρίψει όχι μόνο την ένοπλη βία, αλλά και την εξτρεμιστική του αντίληψη για έναν διαφορετικό κόσμο αξιών που δηλώνει ότι διεκδικεί.

Οι δύο αυτές διαδικασίες έχουν ξεκάθαρο ιδεολογικό περιεχόμενο, ειδικά αυτή της απ0-ριζοσπαστικοποίησης, γι’ αυτό και αποτελούν συστατικά στοιχεία μίας ολοκληρωμένης πολιτικής καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Τα οργανωμένα κράτη δεν θεωρούν αυτές τις πολιτικές διαδικασίες ως εσωτερικές-ατομικές ασκήσεις μεταμέλειας τρομοκρατών και εξτρεμιστών. Αντίθετα, τα κράτη έχουν ενεργητικό ρόλο στο σχεδιασμό και την υλοποίηση πολιτικών απο-ριζοσπαστικοποίησης στα σωφρονιστικά καταστήματα. Επίσης, δίνουν τη μάχη καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της πρόληψης της ριζοσπαστικοποίησης στο ιδεολογικό πεδίο αξιοποιώντας όλα τα σύγχρονα όπλα της επικοινωνίας, αφ’ ενός για να ακυρώσουν  την εξτρεμιστική ιδεολογία και ρητορική, αφ’ ετέρου για να προωθήσουν τη θετική αποδοχή εκ μέρους πρώην τρομοκρατών για τη δημοκρατία.

Για να μπορέσει όμως ένα κράτος να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μία αποτελεσματική πολιτική απο-ριζοσπαστικοποίησης και ιδεολογικής αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, πρέπει να προηγηθεί μία ξεκάθαρη και δεσμευτική συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων για το τι θεωρούμε τρομοκρατία.  Χωρίς αυτή την πολιτική συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική πολιτική. Και η υπόθεση της άδειας Κουφοντίνα μας δείχνει ότι απέχουμε αρκετά από αυτή τη στιγμή. 

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Διεθνολόγος με ειδικότητα στα θέματα ασφάλειας και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας. Βιβλία του: Πριν το Μνημόνιο δεν έβλεπες (2013), Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω. Ισλαμικό κράτος, ευρωπαϊκή ασφάλεια και Ελλάδα (2016).

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά