Παρασκευή, 03 Νοεμβρίου 2017

Γιατί η τρομοκρατία μας αφορά όλους

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Κινητοποίηση στο Μανχάταν λίγη ώρα μετά την τρομοκρατική επίθεση. Κινητοποίηση στο Μανχάταν λίγη ώρα μετά την τρομοκρατική επίθεση.

Πρέπει να απαιτήσουμε την ασφάλεια μας και τη ριζική αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Όχι επειδή το χρωστάμε στα θύματα, αλλά κυρίως διότι το χρωστάμε σε εμάς.

Έχουμε συνηθίσει να κατηγοριοποιούμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις με βασικό κριτήριο τον αριθμό των θυμάτων τους. Σαφώς και μία επίθεση με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, όπως αυτή στις ΗΠΑ την 11h Σεπτεμβρίου 2001, μένει βαθύτερα χαραγμένη στη μνήμη μας από αυτή στη συναυλία της Αριάνα Γκράντε στο Μάντσεστερ.  Για να ακριβολογήσω, αυτή η διάσταση ήταν κυρίαρχη μέχρι την επίθεση στο περιοδικό Charlie Hebdo, την πρώτη από το μπαράζ των επιθέσεων στην Ευρώπη, που άλλαξε πολλά από τα πράγματα που γνωρίζαμε ή εικάζαμε για την τρομοκρατία. Η τρομοκρατία δεν έχει ως καταληκτικό της στόχο τον θάνατο, αλλά τον τρόμο, οι επιθέσεις είναι μέσο διάδοσης  ενός διευρυμένου κλίματος τρόμου, με αποτέλεσμα την πολιτική επιρροή. Από τα δολοφονικά χτυπήματα των Ασασίνων  μέχρι τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι δολοφόνοι- τρομοκράτες περνούσαν το μήνυμα πως «για εμάς τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο», «μπορούμε να διεισδύσουμε από τη σκηνή του Σαλαντίν μέχρι τους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο».

 Η τρομοκρατία έχει πλέον εξελιχθεί, οι επιθέσεις με παραδοσιακό συμβολικό χαρακτήρα, κατά σκληρών λεγομένων στόχων, έχουν δώσει τη θέση τους στη νέα τρομοκρατία, η οποία έχει έναν διαφορετικό συμβολισμό που σχετίζεται με τη καθημερινότητα μας, με το πρότυπο ζωής μας, ενώ οι στόχοι είναι πλέον περισσότερο «μαλακοί», ανοιχτοί χώροι, πλατείες και μαζικές συγκεντρώσεις δέχονται τα θανατηφόρα χτυπήματα, ενώ οι πολίτες δολοφονούνται με κάθε τρόπο,  χωρίς κάποια ιδιαίτερη επιλογή.

Η επίθεση στη Νέα Υόρκη, η πρώτη μετά την 11η Σεπτεμβρίου στην πόλη,  ήρθε να μας θυμίσει ακόμη μία φορά πως η καθημερινότητά μας περιλαμβάνει τον τρόμο, τον φόβο και τον θάνατο. Για μία φορά ας προσπαθήσουμε να δούμε την επίθεση με το ρόλο των θυμάτων και των ανθρώπων που δεν σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν, αλλά ήταν εκεί, δίπλα, το ημιφορτηγό πέρασε δίπλα τους και μπορεί να σκότωσε ή τραυμάτισε το φίλο ή το συγγενή τους. Πως μπορούν να νιώσουν οι άνθρωποι αυτοί;

Εδώ εμείς, ως παρατηρητές από την οθόνη ανατριχιάζουμε και μόνο στην ιδέα ένα ημιφορτηγό να πατήσει και να σύρει ανθρώπους. Η τρομοκρατία μας αγγίζει όλους, κυριολεκτικά, μπορούμε ανά πάσα στιγμή να πέσουμε και εμείς θύματα επίθεσης.

Πρέπει να πάψουμε να ζούμε; Όχι

Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κράτος Λεβιάθαν; Όχι

Πρέπει να ζητήσουμε την ενίσχυση της ασφάλειας μας; Ναι

Έχουμε δικαίωμα στην ασφάλεια; Σαφέστατα.

Πρέπει να απαιτήσουμε την ασφάλεια μας και τη ριζική αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Όχι επειδή το χρωστάμε στα θύματα, αλλά κυρίως διότι το χρωστάμε σε εμάς. 

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Διεθνολόγος με ειδικότητα στα θέματα ασφάλειας και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας. Βιβλία του: Πριν το Μνημόνιο δεν έβλεπες (2013), Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω. Ισλαμικό κράτος, ευρωπαϊκή ασφάλεια και Ελλάδα (2016).

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά