Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

«Παραπλανημένοι χρυσαυγίτες» και άλλες καιροσκοπικές πολιτικές

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
12 Δεκεμβρίου 2016. Ο υπόδικος βουλευτής Λαγός (που διακρίνεται στη φωτογραφία), μαζί με τους επίσης υποδίκους βουλευτές Κασιδιάρη και Παναγιώταρο, εισβάλλουν στην ΕΣΗΕΑ, σε εκδήλωση για τα μειονοτικά δικαιώματα του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Η φωτογραφία, καρέ από βίντεο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο. 12 Δεκεμβρίου 2016. Ο υπόδικος βουλευτής Λαγός (που διακρίνεται στη φωτογραφία), μαζί με τους επίσης υποδίκους βουλευτές Κασιδιάρη και Παναγιώταρο, εισβάλλουν στην ΕΣΗΕΑ, σε εκδήλωση για τα μειονοτικά δικαιώματα του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Η φωτογραφία, καρέ από βίντεο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο. YouTube

Οι πολλές δοσοληψίες του κυβερνητικού συνασπισμού με τη Χρυσή Αυγή, η πίστη ότι «παρασυρμένοι ψηφοφόροι» ψηφίζουν παραπλανητικά μέχρι να βρουν το σωστό δρόμο της επιστροφής στο δημοκρατικό τόξο, είναι ενδείξεις που φανερώνουν τη βαθιά διείσδυση των φασιστικών ιδεών στο κοινωνικό σώμα. Το αυγό του φιδιού στην Ελλάδα γεννιέται από τη διάχυτη, κρυφή ή φανερή, αποδοχή της μη θεσμικής συναλλαγής και της διαπροσωπικής βίας ως μέσων επίλυσης των διαφορών. Και όχι μόνο. [ΤΒJ]

Σαν πολλά πάρε-δώσε του κυβερνητικού συνασπισμού με τη Χρυσή Αυγή μαζεύτηκαν τώρα τελευταία.

Εν αρχή ην η ειδυλλιακή φωτογράφιση στο Καστελόριζο, εκεί όπου  παλικάρια και κοπελιές του ΣΥΡΙΖΑ μαγεύτηκαν από την πατριωτική ρώμη του Κασιδιάρη και του Χρήστου Παππά, σε υπερπατριωτικό ταξίδι με επικεφαλής τον Νικηταρά – ουπς, τον Καμμένο τον τουρκοφάγο, ήθελα να γράψω.

Εν συνεχεία ήρθαν οι δηλώσεις του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου περί διαδικασιών εκδημοκρατισμού της Χρυσής Αυγής.

Και στο καπάκι ήρθαν οι δηλώσειςτου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Μάκη Μπαλαούρα στον Αθήνα 9,84, στην εκπομπή «θα χυθεί άπλετο φως» του δημοσιογράφου Ηλία Κανέλλη.

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ.

Ο αριστερός κ. Μπαλαούρας (πιο αριστερά κάνεις στροφή 360ο , που έλεγε ο αρχηγός, και πέφτεις πάνω στον Μιχαλολιάκο) ανέφερε:

Ο Νίκος Παρασκευόπουλος, τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα, πιστεύω ότι αυτό που ήθελε να πει –κάτι που ζούμε και έτσι ερμηνεύονται και τα υψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής– είναι ότι υπάρχει απλός κόσμος που μέσα στη μέγγενη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και την αδυναμία να δώσει λύσεις με τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις,  νομίζει ότι  η Χρυσή Αυγή είναι λύση γι’ αυτόν. Είναι απλός κόσμος που δεν έχει καμία σχέση με το ρατσισμό και το φασισμό. Δεν αναφέρομαι στα τάγματα εφόδου, αλλά [μιλώ] για τους απλούς ανθρώπους, τους ψηφοφόρους που αγωνιούν για να βρουν μία λύση επιβίωσης.

Να, λοιπόν, που ακούμε για ακόμα μια φορά, από κάποιους αριστερούς, ακριβώς την αφήγηση της ανόδου του φασισμού στη Βαϊμάρη. Ο απλός λαός που παρασύρεται κ.λπ. Απογοητεύομαι ακόμη και εγώ που τόσα χρόνια υποστηρίζω ότι υπάρχουν και άλλες Αριστερές και άλλοι αριστεροί από τον κ. Μπαλαούρα. Τελικά μήπως μόνο οι Παρασκευόπουλοι και Μπαλαούρες είναι αριστεροί και τόσο καιρό ζω με «αυταπάτες»; (Ας προσπεράσω το ερώτημα διότι δεν είναι του παρόντος, το συζητάμε αν θέλετε μια άλλη φορά).

Αυτή η αφήγηση περί απλών ανθρώπων  που δεν έχουν μέσα για την επιβίωσή τους (ανεξαρτήτως από τις δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής συμπεριλαμβάνονται και κοινωνικά στρώματα που καμία σχέση δεν έχουν με την απουσία μέσων επιβίωσης) επέτρεψε στα «τάγματα εφόδου» του αρχηγού Μιχαλολιάκου να διακόψουν, στο όνομα του πανταχού παρόντος «πατριωτισμού», ημερίδα που γινόταν στη ΕΣΗΕΑ με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, με θέμα «Οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα και οι συστάσεις των διεθνών οργανισμών».

Ας ξαναθυμηθούμε λίγα πράγματα που συζητάμε εδώ και έξι χρόνια. Κύριο θέμα: το ναζιστικό μόρφωμα που λέγεται Χρυσή Αυγή ήρθε για να μείνει. Γιατί, σε αντίθεση με άλλες χώρες, δεν είναι απότοκο μόνο της κρίσης, της φτώχειας, ούτε απλώς του εθνολαϊκισμού. Το αυγό του φιδιού στην Ελλάδα γεννιέται από τη διάχυτη, κρυφή ή φανερή, αποδοχή της μη θεσμικής συναλλαγής και της διαπροσωπικής βίας ως μέσων επίλυσης των διαφορών. Αυτή η αποδοχή απέκτησε τόσο ευρύ χαρακτήρα γιατί προετοιμάστηκε από κοινοτιστικές ιδεολογίες. Τέτοια ιδεολογική έκφραση είναι η, για ακόμη μία φορά, ζουράρειος επίκληση του «κινδύνου της γλώσσας». Ο (πρώην ΚΚΕ εσωτερικού, μετέτεπειτα νεορθόδοξος, βουλευτής των ΑΝΕΛ και υφυπουργός Παιδείας στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) Κώστας Ζουράρις εξέφρασε την αφήγηση του καθαρού φασισμού. Αυτή είναι η αφήγηση του έθνους που απειλείται από τους έξω και όχι η αφήγηση του έθνους που πιστεύει στον εαυτό του και στη γλώσσα του. Είναι η αφήγηση του φασισμού – όχι του Σολωμού, όπως ο ίδιος διατείνεται.

Το αυγό του φιδιού το εκκόλαψαν ζουράρειες ιδεολογίες που ποτέ δεν αποδέχθηκαν ότι ο κάθε άνθρωπος, ξεχωριστά, οφείλει να ενεργεί σαν να αποτελεί θετικό κανόνα συμπεριφοράς για τους άλλους. Που ποτέ δεν κατανόησαν πόσο διαφέρει ο «πατριωτισμός» από τον συνταγματικό πατριωτισμό. Που δεν θέλησαν να ξεχωρίσουν τη λαϊκιστική  ηθική της πεποίθησης από την ηθική της ευθύνης. Που δεν κατανόησαν ότι πολιτική δεν γίνεται όταν φοβάσαι να μη σε ταυτίσουν με τη ΝΔ (όπως δείχνει η απόφαση του Συντονιστικού της Δημοκρατικής Συμπαράταξης να υπερψηφίσει την παροχή του έκτατου βοηθήματος στους συνταξιούχους).

Πολιτική, και μάλιστα σοσιαλδημοκρατική πολιτική, κάνεις όταν έχεις θέσεις που τις στηρίζεις ανεξαρτήτως λαϊκιστικού κλίματος. Και όχι όταν έρχεσαι σε αντίθεση με την προγραμματική σου θέση που υποστηρίζει ότι είσαι κατά «των επιδοματικοκρατικών πολιτικών». Όταν, αντί του σοσιαλδημοκρατικού αναπροσανατολισμού των δαπανών από τα επιδόματα στη στήριξη των κοινωνικών υπηρεσιών, πολιτική που ωφελεί πολύ περισσότερο, τα κατώτερα στρώματα από ότι ένα εφάπαξ επίδομα[1], στέργεις σε πολιτικές εξαπάτησης των πολιτών, φοβούμενος πως αν δεν τον κάνεις θα έλθει η ΝΔ.  Νομίζεις!

Η συνεχής άνοδος της Χρυσής Αυγής στηρίζεται σε αυτές τις πολιτισμικές και πολιτικές συμπεριφορές. Απλώς, για να θεριέψει πολιτικά, η Χρυσή Αυγή περίμενε μια μεγάλη κοινωνική και οικονομική κρίση. Για να αλλάξει πρέπει να δοθούν άλλα πρότυπα. Και δυστυχώς, οι προτάσεις για κυβερνήσεις εθνικής συνεννόησης με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τα δίνουν.

Ο κ. Παρασκευόπουλος αναρωτιόταν τι προτιμούμε, «μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη;» Ε, ναι, όσοι ακόμη ενδιαφέρονται για την ύπαρξη της σοσιαλδημοκρατίας –όλο και λιγότεροι– πρέπει να προτιμούν τη ρήξη με τη Χρυσή Αυγή, αλλά και την αποσύνδεση από το ολιστικό κόμμα (έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία) που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και τον εθνολαϊκισμό που λέγεται κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αν ακόμη ενδιαφέρονται.

Όταν όλοι θητεύουν στον συριζανελίτικο λαϊκισμό, τότε να μην απορούμε που η Χρυσή Αυγή είναι ακόμη και θα είναι για πολύ καιρό ακόμη εδώ

 


[1] Υπενθυμίζω ότι και ως επιστημονικός διευθυντής στο ΙΣΤΑΜΕ είχα αρθρογραφήσει κατά του τότε (2009) επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης ως καταστροφικού μέτρου.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά